Opvangcentrum Berga - Spanje

Een jaar Berga

Helaas zijn 2 puppies en 3 kittens ingeslapen, ziekte kent geen genade voor leeftijd.

De Diputaciò de Barcelona heeft twee containers gedoneerd, deze werden oorspronkelijk gebruikt door het Rode Kruis. Deze containers zijn geschilderd en worden nu gebruikt om kitten onder te brengen.Er zitten ramen in, er is elektriciteit en verwarming.

Helaas was dit niet het enige incident. De Seprona Politie kwam langs voor inspectie, alles was goed behalve was het aantal dieren te hoog ( uiteraard ). Wat wil de politie dan? Dat de honden op straat worden gelaten, ze laten verhongeren en dood laten gaan? Natuurlijk is het erg dat ze achter slot ene grendel moeten zitten, maar nu willen ze het centrum straffen omdat zij de dieren opnemen en het leven redden. Na vele brieven, en waarschuwingen en vooral veel tijd is het gelukt deze zaak te sussen en nu voorgoed.

Ander goed nieuws is dat het tot een akkoord is gekomen met de gemeentes die wij helpen, hierdoor hebben zij een meer stabiele financiële basis gekregen. Misschien bestaat er zelfs de mogelijk tot het aannemen van een vaste kracht

• een couveuse, het komt vaak voor dat puppies en/of kittens zonder moeder binnenkomen maar vooral in de winter is het    erg moeilijk de jonge dieren op goede temperatuur te houden
• als altijd voer, dekens, handdoeken, halsbanden, anti-vlooien en -wormmiddelen

Momenteel heerst in Berga , wat zij zelf noemen, chaos. Veel te veel honden voor een klein opvangcentrum. Veel honden die afgestaan worden en honden die overal in de omgeving worden gevonden. Opvallend veel jonge honden ook. Door de toestroom van zoveel honden barst het opvangcentrum uit zijn voegen.

Op 18 juli jl. kan bijvoorbeeld een oproep binnen dat binnen een week 8 – 10 honden in beslag zouden worden genomen, deze zaten in een totaal versmeerd huis. Deze honden zouden naar het opvangcentrum in Berga gebracht worden. Er was al geen plaats meer eigenlijk. Honden zitten nu in de keuken, het gastentoilet, in kantoor en zelfs in ruimtes waar katten zouden moeten verblijven.

Berga katten castratieproject

Beelden die je nooit vergeet Het dodingstation van Movera



Wij leven in een zeer mooi en vaak zonnig land. Wie ons land ooit heeft bezocht weet dit ook, maar wij dierenvrienden voelen soms alleen maar haat tegenover ons land. Want hoewel wij dag na dag vechten, is het nog steeds niet voldoende de beestachtige misdaden die hier tegenover dieren gepleegd worden te stoppen. Maar ondanks dit alles blijven wij onze strijd voeren.

Dit is een klein verhaal, één van de vele, maar het is mijn verhaal en ik wil dit met u delen. Gelukkig ging het in ons opvangcentrum de laatste tijd goed sinds een heel lange tijd, de bemiddelingen gingen goed en het leek alsof een daling van de opnamen plaatsvond. Net als een paar keer eerder besloten we ergens anders te helpen

Wij kwamen in contact met Esperanza en Claudia, twee fantastische jonge vrouwen, die met een ongelofelijke kracht en energie zoveel honden als mogelijk uit de perrera van Movera proberen te redden. Na vele telefoontjes en het verzenden van diverse foto's en e-mails, hadden wij eindelijk een datum vastgesteld voor onze missie.

Voor wij wegreden probeerden wij ons zo veel mogelijk mentaal in te stellen op wat we zouden zien en we dachten eigenlijk dat we zeer goed voorbereid waren, maar op sommige dingen is het niet mogelijk je voor te bereiden, en zeker niet op onrechtvaardigheden die op deze grote schaal plaatsvinden. .

Wij kwamen aan in Movera en Claudia en Esperanza wachtten al bij de ingang op ons. We gingen meteen naar binnen, en wat we zagen was erg hard, een heel groot aantal honden, uit hun ogen sprak het diepste verdriet. De honden waren tot aan hun buik doorweekt van hun eigen uitwerpselen. Ze jankten en blaften, in de hoop enige aandacht te krijgen van ons, hoewel dit niet echt nodig was, deze kregen ze toch wel. Ze waren allemaal mager, zeer mager, en hun droevige gezichten braken ons hart.

Maar dit was niet het ergste, want al snel kwam het moment dat we moesten beslissen welke honden wij hieruit zouden halen. Heb je ooit het gevoel gehad van een volledige onmacht? We voelden het op dit moment. Je voelt de tranen in je ogen komen, hoe zeer je het probeert te onderdrukken, en dat je hart in duizend stukken breekt. Maar we moesten nog steeds een beslissing nemen, en wel zo snel mogelijk want de mensen die in de perrera werken wilden lunchen. We maakten onze trieste keuze van zeven honden, we hebben er niet veel over nagedacht, we wisten niet hoe oud ze waren of waar ze vandaan kwamen. We hebben willekeurig een paar uitgezocht en hebben ze snel naar onze auto gebracht.

Claudia en Esperanza zagen onze wanhopige gezichten en spraken ons wat moed toe, dat we nu aan de zeven geredde honden moesten denken. En eigenlijk moesten wij hen ook wel gelijk geven. Maar toen de deur achter ons met een klap in het slot viel, wisten we dat we de honden die we moesten achterlaten nooit meer zouden zien. Er viel niets meer te zeggen, onze kelen leken dichtgesnoerd, we waren vol van verdriet en weer kwamen de tranen

Ik bracht zeven van de honden mee uit perrera: Braulio, Patato, Mana, Ebro, Tapa, Panete en Zara. Deze geschonden wezentjes zijn nu op zoek naar een goed huis. Dan komt weer een plek vrij ... voor de volgende.


Carme,
Berga februari 2009