“Hi fokes,”



Hier een berichtje van Snoopy, Snoop-dog, kleine dreutel of lekker ventje, zoals ze mij hier in Valthermond ook wel noemen. Weet u nog wie ik ben? Ik ben dat heel zielige hondje dat het echt niet meer zag zitten in de opvang van Sesimbra. Niet dat de mensen daar niet lief voor mij waren, oh nee. Het waren schatten, maar ik vond het gewoon helemaal niets om vast te liggen. Ik ben namelijk gezegend met een flinke dosis energie, en hardlooppootjes waarmee ik een hoge snelheid kan halen. Ik vond het ook niet leuk dat er in Sesimbra zoveel honden waren waarmee ik de aandacht moet delen. Ja, ik schoot goed in de stress, dat kun je wel zeggen. Daarom vroegen ze of er iemand was die mij snel wilde opvangen. En zo kwam ik in Valthermond.

Maar even terug naar het begin. In augustus kwam ik samen met een paar andere honden en een vrouw die Thea heet met het vliegtuig. Dat was geen succes; de zenuwen gierden door mijn kleine strotje. Met de auto reden we naar een parkeerplaats. Daar stonden allemaal mensen te wachten. De mensen bij wie ik kwam waren heel lief; alleen dat vrouwtje stond maar te huilen. Ik begreep er niets van, en plaste van de zenuwen haar tas onder. Later begreep ik dat dat kwam, omdat die mensen een jaar eerder een hond hadden gekregen uit Spanje, ene Juana. En dat Juana kort daarvoor was overleden. Dat vonden die mensen heel erg. Maar ik niet, want nu was er voor mij plaats in Valthermond. In de auto naar mijn toekomstige huis werd ik rustiger; Ik mocht lekker bij dat niet meer huilende vrouwtje op schoot slapen. Toen kwamen we thuis. Daar zaten twee hondendames op mij te wachten. Nou ben ik normaal wel een kleine charmeur, maar ik zag opeens van alles; hondenspeelgoed, lekkere brokken, overal kleedjes om op te liggen, het leek wel het hondenparadijs! Dat wilde ik niet delen! Dus dat weekend gaf ik beide dames er flink van langs. Die keken verwijtend naar hun baasjes met een blik van: “Wat heb je ons nu weer aangedaan? Zijn we eindelijk verlost van Juana, want die was niet zo aardig voor ons, loopt er nu weer een klein ettertje in huis dat ons niets gunt!” Maar, mijn baasjes leerden mij al snel dat het niet de bedoeling was om alles van die hondenmeisjes af te pakken. En nu gaat dat best goed, eigenlijk.

Ik ben hier een paar maanden en het gaat echt tof. Ik zorg voor ontzettend veel vrolijkheid; ik ben altijd te porren voor een partijtje stoeien. Ook ben ik superlief en aandoenlijk. Ik weet dan ook heel goed hoe ik schattig moet kijken en hard moet kwispelen met mijn halve staartje. Bemmel, de grootste en dikste hond, is mijn allerliefste vriendin. We spelen veel samen, en ik lig vaak tegen haar aan te slapen. Ze is zelfs van al dat spelen een paar kilo afgevallen en dat had ze hard nodig. Dus wie heeft Sonja Bakker nodig, als je Snoopy in huis hebt?

Met het kleine, oude hondje Misha, speel ik ook steeds vaker. Ze is een taaie rakker. Wanneer wij handdoekje gaan trekken dan moet ik wel een beetje vals spelen om te winnen. We zijn soms wel aan het bekvechten, maar daar stoppen we ook wel weer mee. Rinus de kat en ik, tja, we zijn niet echt grote vrienden. We hebben ook al een keer op de trap liggen rollen en ik moet zeggen, hij kan gemeen krabben. Maar alles bij elkaar heb ik het reuze naar mijn zin in Valthermond. Met dochter Marilyn kan ik het best vinden; alleen dat jongetje Song vind ik erg druk. Wanneer ik met de hondendames thuis blijf, wil ik nog wel iets kapot maken. Maar mijn baasjes denken dat het ook een beetje met mijn jonge leeftijd te maken heeft.

Vandaag ga ik beginnen met een hondencursus. Vrouwtje vindt het best spannend; want er zijn daar allemaal honden en wanneer ik die zie wil ik maar één ding: Ravotten!

Nou, ik stop er maar mee; ik ga mijn kussen opzoeken om lekker te maffen

Groetjes van Snoopy, mijn vriendinnetjes Bemmel en Misha en van mijn baasjes Jan, Anita, Marilyn en Song
 

 [ga pagina terug]