Hoi, mijn naam is SITA en sinds vorige week ben ik definitief geadopteerd door mijn tijdelijke adoptie gezin.

Ik heb er wel lang op moeten wachten en veel voor moeten doen. Ben hier al sinds november 2007 maar het heeft tot mei 2008 geduurd voordat ik te horen kreeg dat ik mocht blijven. Een half jaar!!!!

Toen ik in November 2007 binnenkwam wist ik niet wat me overkwam. Een nieuw huis, nieuwe mensen en vooral ook nog eens een grote blonde golden retriever reu die mij diep in de ogen keek. Ben me rot geschrokken en wilde daar eerst helemaal niet naar binnen. Ze hebben me letterlijk over de drempel moeten dragen.

Gelukkig maar, want achteraf viel het me allemaal erg mee. Die golden retriever is tegenwoordig mijn beste maatje en ik kan me helemaal aan hem optrekken. We slapen zelfs ’s avonds voor de televisie samen in 1 mand.

Had in het begin wel veel moeite om me te gedragen. Ik sprong op de meubels, pikte eten van het aanrecht en de tafel en heb zelfs een keer per ongeluk i.p.v. mijn bot de afstandbediening van de TV opgegeten. Waren ze niet blij mee….. Ook wilde ik nog wel eens lelijk doen tegen mensen die op visite kwamen. Deed ik om te voorkomen dat ik weer weg moest maar dat begrepen mijn nieuwe baasjes natuurlijk niet. Na een tijdje ben ik er vanzelf maar mee gestopt. Ik moest wel, want iedere keer als ik lelijk deed tegen iemand, kreeg ik gelijk op mijn kop. En dat is niet leuk hoor, op je kop krijgen in een kamer vol met mensen.

Ik heb daarom een paar maanden geleden mijn tactiek drastisch gewijzigd en ben er alles aan gaan doen om toch in de smaak te vallen. Sinds die dag heb ik niets meer gesloopt en heb ik tegen niemand meer lelijk gedaan. Ter compensatie ben ik gaan sporten. Ben tegenwoordig een fanatiek zwemster. Kon natuurlijk niet uitblijven met een retriever in huis. Samen met mijn Golden retriever maatje Branco zwem ik het liefst in zee. Gelukkig mogen we regelmatig met de auto (en auto rijden vind ik toch al zo leuk!!!)mee naar het strand.

En tot mijn grote opluchting kreeg ik vorige week te horen dat ik mocht blijven. Ze vinden mij nu een lieve hond omdat ik met alle honden speel, lief voor kinderen ben en tegen iedereen vrolijk en aardig doe. Ook schijn ik er nogal geinig uit te zien waar ze op vallen.

Ik blijf mijn uiterste best doen om goede maatjes met mijn nieuwe baasjes te blijven en vind het helemaal super om iedereen bij DZG nu te kunnen vertellen dat mijn mandje eindelijk een vaste verblijfplaats heeft gevonden.


Groetjes,

Sita
 

 [ga pagina terug]