12 augustus 2007

In april 2006 hebben wij het spaanse hondje Rosqui geadopteerd. Ze heet nu Roske en is al een flinke poos bij ons. Roske is een geweldig lief hondje en we zijn erg blij met haar! Wij hadden al een ridgeback-teefje van 2 jaar, Amie (de naam "op z'n frans"). De allereerste kennismaking tussen die twee verliep niet vlekkeloos, want Amie zag Roske toch als een gevaarlijke indringer die ineens bij "haar" baasjes liep. omdat Roske natuurlijk nog niet los mocht lopen was het niet mogelijk om ze op "neutraal" terrein aan elkaar te laten wennen. Een flinke portie gegrom, maar daar is het gelukkig ook bij gebleven.

In huis is Roske best een tijdje angstig gebleven. Niet alleen vanwege Amie, ook voor Ralph (de man in huis) was ze in het begin echt bang. Als ik (de vrouw in huis) even weg was kroop ze piepend van angst over de vloer en als Ralph haar benaderde deed ze vaak een klein plasje. Met wandelen leefde ze helemaal op en was ze meteen een stuk minder nerveus. Veel wandelingetjes dus en lekker kwispelen! We hebben haar vrij snel los gelaten op plekken waar dit kon en dit ging perfect. Zo hebben de honden aan elkaar kunnen wennen en een beetje leren spelen. Het "spelen" van Amie betekent keihard achter elkaar aanrennen en over de grond rollen, nogal heftig dus. Ondertussen heeft Roske aan Amie geleerd dat er ook een "softere" manier van spelen is, binnen op het tapijt (zie foto). Roske spreekt de hondentaal perfect, let goed op haar omgeving en geeft voortdurend (kalmerende) signalen. Amie heeft een moeilijker karakter maar is een goed opgevoede hond en gehoorzaamt de baas. Ze hebben veel van elkaar geleerd! Heel leuk om te zien. Ralph is intussen haar grote held geworden...! Roske is wat kilootjes bijgekomen en heeft een heel mooie vacht gekregen. "Alleen" zijn (met z'n tweetjes) was in het begin erg moeilijk, maar gaat nu prima. En 's nachts ligt ze liefst zo dicht mogelijk bij de baas (op de gang dus...). Het heeft best lang geduurd voor ze 's nachts niet meer door het huis dwaalde maar rustig doorsliep.
 

Roske is niet gewend om commando's op te volgen maar is zo'n lief en makkelijk hondje, ze doet eigenlijk niets fout! Ik ben toch met haar op cursus gegaan en dit vond ze ontzettend leuk. Erg enthousiast en leergierig. We hadden haar ondertussen een paar maanden en ze was helemaal opgebloeid. Maar gaandeweg gind het steeds minder goed met haar. Het leek wel of ze een terugslag had en ik maakte me best zorgen. Minder rennen en spelen, beetje sip, snoepjes spuugde ze uit! Op de cursus was ze ineens echt bang en het contact met Amie ging ze uit de weg. Zou ze zich toch niet op haar gemak voelen bij ons...? Met de cursus ben ik gestopt want het ging gewoon niet meer. Na een paar weken/maanden werd duidelijk wat er aan de hand was...: Roske was schijnzwanger! Gelukkig is de gedragsverandering van voorbijgaande aard en is ze nu weer helemaal blij.

Roske vindt het heel fijn om een echte baas te hebben en loopt daar dan de hele dag achter aan. Als ze maar bij de baas in de buurt is vindt ze alles prima. Ze gaat dan ook mee op (wandel-)vakantie, naar de stad, op visite, etc. Amie is de onbetwiste leider van de twee en Roske waarschuwt haar met een klein blafje zodat zij de boel kan "regelen". Hier zijn we niet zo blij mee want de ridgeback wordt zo te veel bevestigd in zijn "dominante" rol t.o.v. andere honden. Roske "speelt" nog steeds de onzekere hond die ze eigenlijk niet meer is! De laatste tijd gaan we ook soms met de honden apart wandelen zodat Roske op eigen poten leert staan. Die één op één aandacht vindt ze ook geweldig! Ik wil ook zeker terug met haar op cursus gaan nu alles wat rustiger is, want volgens mij is het een hond die echt voor de baas wil werken. We zijn nog lang niet uitgeleerd!

Onze volgende hond(en) zal zeker weer een "rescue-dog" worden. Roske is een geweldige hond, die je aandacht echt waard is. Ik probeer iedereen enthousiast te maken om een hondje te redden en een beter thuis te geven. Doordat er een korte karakterbeschrijving bijstaat van de hond kun je een hondje kiezen wat bij je situatie past. Het lijkt wel of deze honden je echt dankbaar zijn. Ze hebben veel meegemaakt maar met lieve aandacht overwinnen ze hun angst en geven je ontzettend veel terug.

Jolijn en Ralph

 [ga pagina terug]