Driebergen, 12 juni 2006


Hallo allemaal, ik ben Fleur (voorheen Rissani), een teefje van bijna 4 jaar. Ik ben op zondag 28 mei vanuit Berga naar Nederland gekomen met nog vier volwassen honden en negen pups.
Het was me wel een reis zeg, heel erg warm en het duurde heel erg lang. Daar komt nog bij dat ik heel erg bang was, maar we zijn wel erg goed verzorgd. Iedereen, ook mijn nieuwe gezin was al gewaarschuwd dat ik eigenlijk bang was voor alles!! Dat komt omdat er de afgelopen drie jaar slecht voor mij is gezorgd.

We waren zondagmorgen om 08.00 uur in Lienden. Daar mochten we in de tuin rondlopen en kregen we eten en drinken, heerlijk hoor, maar ik was moe, bang, eenzaam. Mijn nieuwe baasje en vrouwtje kwamen me om 09.00 uur ophalen. Ik was nog steeds bang en wist niet wat er met me ging gebeuren. We zijn met de auto naar mijn nieuwe huis gereden en ik ben
rustig bij mijn bazinnetje op de achterbank gaan zitten en heb naar buiten zitten kijken. Ik vond haar wel leuk, ze aaide me veel en ik vond dat wel heel erg lekker. Thuis gekomen mocht ik eerst even mee om mijn behoefte te doen, daarna mijn nieuwe huis binnen. Ik ben ondanks ik moe was wel eerst even alles, beneden en boven e n de tuin gaan nakijken en besnuffelen. Onderweg kwam ik ook nog twee zwart/witte katten tegen. Ik schrok me rot, zij trouwens ook hoor!! Er stond een mand voor me klaar met speeltjes en een bot. Maar ik was toen zo moe dat ik achter een plantenbak op een deken in slaap ben gevallen, helemaal in coma een paar uur, lekker was dat!

Die dag nog een paar keer wezen wandelen. Ik was dood zenuwachtig en bang. Baasje hield mij aan de riem en ik bleef stijf naast hem lopen, dat leek mij het veiligst. Ik liep weg voor mensen, honden, auto’s, kinderen die langs holden, ronduit niet leuk dus! Maar baasje deed net of zijn neus bloede en ik moest meelopen. Ik kreeg al snel door dat hij het goed met me meende en hield en houdt me nog steeds vast aan hem, ook wel aan het vrouwtje hoor, maar naar het baasje luister ik goed. Waar hij is ben ik ook en als hij even de deur uit gaat wacht ik op hem bij de voordeur, voor het raam. Ik word behoorlijk veel en vaak geknuffeld hoor en dat vind ik het einde, vooral als ze mijn buik aaien. Ik lig er dan niet echt bij als een dame, zegt mijn baasje, maar ja, daar zit ik mooi niet mee!!

Na een paar dagen liep ik al vrolijk mee met het wandelen. Ik ruik overal en kijk rustig rond. Mijn baasje zegt dat ik binnenkort weer een “hele hond” ben. Nou baas, verrassing, alles zit er bij mij nog aan hoor, dus volgens mij ben ik “heel”! We gaan zo’n 5x per dag een stuk wandelen, ik ben niet meer bang voor auto’s, ook niet meer voor andere honden en ik loop ook al naar mensen toe als ze hun hand uitsteken om mij aan te halen. Ik heb ook al geleerd om te wachten bij de stoeprand, tot baasje zegt dat ik de weg over mag steken. Ik versta en begrijp dus al aardig Nederlands, goed hé. Eigenlijk zijn die Hollanders best aardig! En wat mij betreft wordt Spanje er in de 1e ronde uitgegooid bij de WK-voetbal!!

Ik kan ook goed opschieten met de twee katten, Babs en MO. Ook met de adoptie kat Ballou en de buurkat Tarzan. Er is ook nog een konijn, Stamper, origineel hè, die loopt ook vaak los in de tuin en wil dan dat ik haar lik. Nou daar heb ik geen zin in, want als je daar aan begint kom je er mooi nooit meer van af, nietwaar???
 

Ik had zoveel angst en stress in mijn lijf, dat ik tot aan 9 juni bijna niets gegeten heb. Iedereen deed z’n best om mij aan het eten te krijgen, maar Fleurtje had geen zin!! Baasje maakte zich daar echt zorgen om. Ik had ook ontzettend lang haar, dat bijna 4 jaar gegroeid was. Het zat het vol met klitten en was het vuil. Op 9 juni ben ik ’s-morgens om 08.30 uur naar de kapper gebracht. Ik werd erg bang dat ik mijn gezin zou kwijtraken. Nou dat viel gelukkig erg mee, om 10.00 uur kwamen ze mij weer ophalen, ik jankte van blijdschap toen ik hun stemmen hoorde en ik trok het vrouwtje de straat over naar de auto, vlug naar huis toe!!!
Ik zie er nu lekker uit hoor. Mijn haar is kort, lekker met dit warme weer, ik ben goed gewassen en mijn nagels zijn geknipt, kortom een lekker ding!! Alleen mij oren en mijn staart zijn gebleven zoals ze waren, want dat ben ik! Thuis gekomen was ik zo blij dat ik de katten wel kon kussen, dat lukte overigens niet omdat ze te snel waren en ik heb toen een volle bak met eten pardoes naar binnen gewerkt. Ik had echt wel honger hoor, merkte ik toen. Nu eet ik weer vrij regelmatig. Ik wil nog wel steeds bevestigd worden, maar het wordt al minder en ik vertrouw mijn gezinsleden volkomen. Ik begin ook een beetje te spelen, maar ik doe dat nog wel erg voorzichtig. Ik heb nog wel een poosje tijd nodig om alle ellende te vergeten, maar daar helpt iedereen mij dan ook bij. Ze zijn erg goed en lief voor me en ik heb het hier dan ook helemaal naar mijn zin. Het komt helemaal goed met mij!

Lieve allemaal, tot ziens,

Fleur
&
Cor en Ruud Delwig
Driebergen

 [ga pagina terug]