Hallo allemaal,
Hier even een berichtje van mij. Sinds 23 december 2006 woon ik bij
Carlo en Judith. Ik heb het ontzettend goed naar mijn zin. In het
begin was ik nog wel angstig en bang, maar nu vertrouw ik ze voor
100%. Lekker rennen in de tuin en elke dag mag ik een paar keer
wandelen en 's avonds mag ik ook nog rennen naast de fiets. Dat vind
ik zo ontzettend leuk en is ook goed voor mijn buikje. Inmiddels ben
ik al 8 kilootjes lichter, maar er mag nog meer vanaf hoor! Spelen
met piep-dingen vind ik irritant, wat willen ze nou van mij. Alleen
de buurhondjes beginnen dan heel hard te blaffen, maar ik vind er
niks aan. Ik heb mijn schaap, koe en olifant en dat zijn mijn beste
vriendjes en die sleep ik overal mee naar toe. 's Avonds als Carlo
en Judith naar bed gaan dan moet ik ook naar mijn bench, maar het
luikje blijft wel open hoor dan zorg ik ervoor dat ze alledrie
lekker bij mij liggen. En weet je wat ik ook heel goed kan, snurken!
Het liefst zo hard mogelijk dat heel de buurt het kan horen. De bank
is een van mijn favoriete plekjes, maar daar mag ik eigenlijk
helemaal niet op liggen. Wanneer ze thuis komen spring ik er heel
snel vanaf, maar toch zien ze het omdat ik per ongeluk wat haren
laat liggen. Ze hadden een nieuw offensief bedacht, van die rare
ronde gekleurde dingen en als ik dan op de bank sprong dan knalden
die, maar daar trok ik me lekker niets van aan.
Bruno, een grote Sint Bernardhond is mijn beste vriend en daar speel
ik heel graag mee. Van sommige hondjes die heel speels zijn en
blaffen vind ik irritant en daar grom en blaf ik tegen.
Ambulances hoor ik al in de verte aankomen en ga dan lekker de
sirene na doen. Hier komen heel vaak ambulances langs, want we wonen
op 100 meter afstand van het ziekenhuis.Ook heb ik dingen gedaan
waar ik achteraf toch wel spijt van heb geloof ik. Ik heb afgelopen
januari namelijk iets gegeten met glazen en pootjes, je weet wel wat
Judith normaal op haar neus heeft staan. Ze was overal aan het rond
lopen en aan het zoeken en ze kon helemaal niets vinden. Toen gaf ze
mij een aai en zag ze iets liggen, een afgekauwd pootje, kapot glas,
een gebroken pootje en alles was heel scheef. Nou toen werd ze toch
wel een beetje boos op mij hoor. Ik hoorde haar nog zeggen, ze
geloven me nooit bij de verzekering wanneer ik zeg dat de hond mijn
bril heeft opgegeten, maar dat had ik wel gedaan. Nu heeft ze een
nieuw exemplaar op haar neus staan, en legt ze die voortaan heel
hoog weg.Ook heb ik zes bevroren worstenbroodjes opgegeten die op
het aanrecht stonden en een pak yoghurt. Alleen daar had ik zo mee
geknoeid dat alle keukenkastjes onder de yoghurt zaten en ik zelf
ook hoor. Het pak had ik verscheurd in honderdduizend stukjes en
door heel het huis gestrooid, lachen, maar ja toen kwam Judith
onverwachts thuis, voordat ik alles op had kunnen ruimen. Ai dat was
niet de bedoeling. En ik heb ook een pak hondenkoekjes gepakt die
nog dicht zat en bijna helemaal opgegeten, toen ben ik van
vermoeidheid in slaap gevallen. Waren ze ook niet zo blij mee. Maar
toch word ik elke dag heerlijk geknuffeld en geborsteld. Vooral
knuffelen vind ik zo ontzettend fijn. Wanneer ze ophouden maak ik
dan een snorkelend geluid en dan gaan ze toch door.Ik ben heel blij
dat ik hier mocht komen wonen, want in Portugal had ik het niet zo
fijn. Daarom ben ik ook bang voor voeten, behalve als Judith van die
belachelijke knuffels aan haar pootjes heeft, die zijn lekker
zacht.Ook van sommige mannen ben ik heel bang, dat doet me aan
vroeger denken. In mijn slaap droom ik er nog wel eens over en dan
moet ik heel hard piepen en soms krijsen en dan ben ik helemaal
beduusd wanneer ik wakker word. Vaak komt Carlo of Judith dan 's
nachts heel even kijken bij mij en krijg ik een aai en ga dan weer
lekker verder slapen.
Zoals je hoort eind goed, al goed.
Nu ga ik lekker verder kluiven,
Dikke kus en een poot van Morris
