Hallo kennen jullie me nog? Ik ben Olmo dat zielige hondje wat op de site
staat.
Tjonge, tjonge wat een ellende heb ik meegemaakt. Ik kan dan wel niet praten
maar mijn uitdrukking zegt denk ik wel genoeg.Die lieve mensen van de
stichting hebben mij gered en mij weer de krachten gegeven die ik nodig had.
Ze hebben me toen de naam Olmo gegeven, de naam die mijn Nederlandse baasjes
hebben overgenomen.Toen Ik werd gevonden was ik heel moe en radeloos, ik was
vuil en mijn haren waren nogal verwilderend. Ik heb toen veel geslapen want
ik was erg moe. Ook werd ik lekker gewassen en mijn wilde haren werden
geknipt. In februari 2007 verscheen ik op de site. Gelukkig informeerde er
mensen uit Nederland naar me. Op 25-maart-2007 kwam ik in Nederland aan. Ik
werd eerst opgevangen bij Lia die de stichting helpt. Ik had een lange reis
achter de rug eerst heel wat uurtjes achter in de auto, toen met het
vliegtuig mee naar Amsterdam en tenslotte met de auto naar, wat later bleek
mijn nieuwe huis. Ik had gelijk vanaf het eerste moment goed contact met een
van de kinderen van mijn nieuwe baasje.
Mijn nieuwe baasje had een week vakantie opgenomen om me beter te leren
kennen. Drie dagen na aankomst ging hij een lekker eind met me wandelen. We
gingen kijken naar de twee zoons (die nu mijn beste vrienden zijn) van mijn
baasje die aan het voetballen waren. Naast het veld lag een mooie zandvlakte
waar ik lekker kon lopen rennen. Door een scherp voorwerp, wat uit de grond
stak werd mijn riem doorgesneden. Ik was weer een vrij jongen. Mijn baas en
de jongens riepen me nog maar ik dacht "adios" ik ga er lekker vandoor. Ik
heb ze laten zien dat ik heel hard kon rennen. Ik kon de omgeving niet en
liep me vast waarna ik werd opgepakt. Achteraf was het wel schrikken.
De eerste zes weken heb ik me overdag niet laten zien of laten horen. De
eerste nachten heb ik mijn nieuwe baasjes wel laten horen dat ik een echte
Spaanse tenor stem heb, menig aria galmde door de stilte van de nacht. En
als ik niet aan het zingen was dan lag ik lekker op een kauwbot te kauwen of
ging lekker op de bank rollen, trok mijn mand overhoop en ging de woning
verkennen. Dit deed ik s'nachts dan was ik alleen en kon me gang gaan. Ik
kwam er later achter dat ik het best getroffen had bij deze mensen.
Na zes weken sloop ik naar mijn baasjes toe en met mijn natte neus tikte ik
tegen zijn hand aan. Het ijs was gebroken, ik liet me eerst voorzichtig over
mijn kop aaien en geleidelijk aan volgde de rest. Langzaam werd ik losser en
ik heb geleerd om braaf te zijn. Mijn nieuwe baasje had een mooie salontafel
met nogal uitstekende hoeken. Toen ik op een gegeven moment alleen was dacht
ik dat ze die uitstekende hoeken vergeten waren om af te zagen. Ik dacht
mijn baasje een plezier te doen door die hoeken weg te knagen. Toen mijn
baasjes thuis kwamen waren ze niet blij en zeker mijn vrouwtje niet met mijn
ondernemers geest.
Wanneer ik op visite ging de Oma en Opa van de kinderen bleef ik altijd
buiten zitten met mijn rug naar de deur gekeerd. Al die vreemde mensen, daar
moest ik niets van hebben. Maar ze bleven aandringen met een plakje worst
ten slotte heb ik maar toe gegeven aan mijn nukken en loop nu zonder
aarzelen naar binnen en krijg dan altijd een plakje in mijn bek gestopt.
Als ik ging wandelen en kwam kleine kinderen tegen dan liep ik er met een
grote boog omheen. Ik moest hier niets van hebben, inmiddels gaat dit nu wel
beter en voel me beschermt door mijn baasjes. Ook heb ik inmiddels honden
vriendjes leren kennen waarmee ik graag mag spelen. Verder houd ik ervan om
lekker in mijn leefkuil te liggen die ik zelf heb gegraven in de tuin. Als
ik dan in mijn kuil ligt en zie weer een vliegtuig overkomen denk ik bij me
zelf wat een geluk dat ik hier ben en niet meer in Spanje.
Hoe vindt je me nu? Lekker gewassen en geknipt
En zie ik er tevreden uit?
Graag wil ik alle medewerkers van de stichting bedanken voor hun goede
zorgen. Want zonder jullie zou ik nooit het leventje hebben gehad wat ik nu
wel heb.
Groetjes een poot van mij.
