Als ik achter mijn computer zit, ligt Mymou meestal tussen mijn voeten. Soms gaat ze naast me zitten, springt op met haar pootjes op mijn arm, alsof ze iets wil zeggen. En ik weet wel wat ze wil, het is nl hoog tijd om een verhaaltjes over haar te schrijven.

En gelijk heeft ze, over Sara (Iona) heb ik ook iets geschreven.

In december verleden jaar, op mijn verjaardag, zag ik Mymou voor het eerst. Mijn moeder was toen net overleden, ik had geen zin in verjaardag, en ik besloot spullen voor DZG weg te brengen. Daar, in Belgie, waren de dag ervoor honden aangekomen uit Griekenland.

Nauwelijks gezeten, zat er al een hond op mijn schoot. Dat bleek later Sleepy te zijn. Iets later voelde ik heel zachtjes een pootje aan mijn been krabbelen en toen ik mijn hand uitstak, werd daar heel voorzichtig een snuitje ingelegd. Dat was Mymou.

Ze week niet meer van mijn zijde en er werden natuurlijk grappen gemaakt, dat ze zo goed kleurde bij mijn hond Sara.

Op dat moment dacht ik niet aan een 2e hond, want ik had mijn handen vol aan mijn pubertje.

Mymou ging in opvang. Daar was ze niet gelukkig met de andere opvanghonden. Bang zat ze achterin de bench. Ik werd gebeld of ik toch niet,,,,,,..ik heb er meteen opgehaald. Hoewel, het kostte heel veel moeite om haar uit die bench te krijgen. Bij mij thuis ging ze in een hoek van de kamer liggen en kwam er niet uit. Sara en Baloe, de kat, snuffelden even bij haar, maar ze gromde ze weg. Ik heb maar eten en water neergezet en afgewacht. Als we naar buiten gingen, moest ik heel voorzichtig en snel de lijn vastmaken en haar mee "praten"naar de deur. Dat kostte heel veel tijd elke keer. Overdag was ze zindelijk, maar 's nachts ging ze door het huis wandelen en deed alles op de grond. Ik heb haar toen toch maar in een bench laten slapen en 's morgens meteen naar buiten. Toen was ze heel snel zindelijk.

Ze ging ook steeds meer van plek wisselen, maar altijd aan een kant, nooit midden in de kamer. Ze had veel nachtmerries. Uit haar slaap spoot ze overeind, blaffend en grommend. Dan keek ze rond, alsof ze dacht "oh ik ben hier" en dan ging ze weer slapen. Toen ik haar een paar weken had opgevangen, wist ik zeker dat ik haar niet meer wilde missen.

Nu, ik dit opschrijf, lijkt het heel lang geleden. Ze is nu zo veranderd. Ze is zo lief, zo vrolijk, net een clowntje af en toe.

Ze loopt lekker los, gaat steeds harder, en verder wegrennen, maar komt dan ook snel weer terug. Ze rent nu op alle honden af. Ze blaft dan en kwispelt tegelijk. Ze begroet iedereen heel enthousiast, maar wil nog niet geaaid worden. Dat mag ik alleen en als het aan haar ligt, de hele dag door. Het is echt een knuffeltje en ik moet vaak om haar lachen. Het is soms net of ze haar gevoelens niet kan uiten, dan doet ze zo gek. Met Sara samen gaat heel goed. Sara gebruikte haar eerst als kussen, nu is het ook vaak andersom en ze rennen steeds meer samen. Heerlijk om te zien. Mymou is echt een geschenk en ik ben heel blij dat ze mij verleden jaar heeft uitgekozen.

Lia

 [ga pagina terug]