Op de kop af zes maanden verder vandaag (14 september 2007), dus tijd voor een stukkie.

Precies een half jaar geleden kwam Kay bij ons als opvanghond. Omdat hij zo druk was en veel beweging nodig had, werd er een ander opvanggezin voor hem gezocht. We waren direct helemaal weg van hem. Wat een grappige, lieve druktemaker. Nadat hij in volle vaart het huis had 'bekeken' zijn we die eerste dag naar het strand gereden en met hem gaan voetballen. Hij ontplofte haast van enthousiasme toen hij los mocht, en dacht er niet eens aan om weg te rennen. Spelen wilde hij ! Met mijn twee zoontjes rende en rolde hij door het zand tot het donker werd.
Na een paar dagen was Kay al niet meer weg te denken uit ons gezin. Altijd vrolijk en blij, vaak ondeugend (hij heeft al heel wat knuffels en speelgoedjes gesloopt), en een enorme knuffel. Hoewel we eigenlijk pas na de zomervakantie een eigen hond zouden nemen, konden we Kay niet meer laten gaan. We hebben hem geadopteerd en hij hoort er nu helemaal bij. Wat hebben wij die hond gemist tijdens de vakantie ! Vanaf nu geen verre reizen meer, want Kay moet mee. Voor de jongens is hij een onvoorwaardelijke vriend. Altijd bereid te spelen, maar ook super in het troosten als ze verdrietig zijn. En mij houdt hij gezelschap als ik ga joggen in het bos of langs de dijk. Dat hij er regelmatig vandoor gaat als iemand de deur open laat staan, om de kippen of konijnen in de buurt op te zoeken, nemen we maar op de koop toe. Aan z'n geblaf kun je hem altijd weer terug vinden, met z'n neus tegen het kippegaas aan staat 'ie dan kwispelend hele verhalen te vertellen aan de buurbeesten. Kay is nu alweer anderhalf, de pubertijd lijkt zo'n beetje voorbij, en het drukke ADHD-hondje dat in maart letterlijk ons huis binnen'scheurde' is een echt leuke hond geworden, binnen lekker rustig en aanhankelijk, buiten altijd bereid tot avontuur. De hondentraining vindt 'ie het einde, en hij pikt de commando's erg snel op. Op de foto Kay die op de jongens past. Lego'en heeft 'ie nog niet geleerd, maar hij zorgt er wel voor altijd in de buurt te zijn. We hopen dat hij nog heel veel jaren bij ons blijft.

 [ga pagina terug]