Begin 2007 kwam mijn man op eigen initiatief ineens met de mededeling dat hij eigenlijk wel een hond wilde.
Ik, mijn hele leven al een echte hondengek en in het bezit geweest van een picardische herder, wist niet wat me overkwam. Al tijden gaf ik aan dat ik graag weer een hond wilde, maar mijn man hield de boot een beetje af.
Met zijn mededeling kon de zoektocht gestart worden. Aangezien we twee hele kleine kinderen hebben viel een pup af.
Met een pup moet je direct naar buiten kunnen als hij moet plassen, wat lastig wordt als je net een luier aan het verschonen bent. Tevens moest de hond niet te groot zijn, omdat we een kleine camper hebben met onvoldoende ruimte voor een grote hond. Zelf ben ik gek van herders, dus wilde ik graag een kleine hond met een herder uiterlijk.
Een oudere hond uit het asiel was dan ook onze gedachte. We hebben de nodige asiels bezocht en menige website bekeken. In Nederland vonden we veel grote honden en een overschot aan Jack russels, maar niet wat wij zochten.
Uiteindelijk vele sites van dierehulpinstanties in het buitenland bekeken. Daar vonden we veel meer hondjes van het kleine type dat wij wilde.
Uren en uren hebben we foto's bekeken. Tot we eindelijk een hondje zagen waar we direct een klik mee hadden. Vreemd genoeg stond ze al lange tijd op de site, maar hebben we haar gewoon niet opgemerkt. Haar foto op de site was niet echt duidelijk, dus toen we mensen lieten zien op welk hondje we wilde reageren was niemand echt enthousiast.
Voor ons voelde het goed, dus hebben we gebeld.
Vanaf het eerste telefoontje ging alles in een stroomversnelling. We kregen extra informatie, hebben goed nagevraagd of ze verwachten dat er problemen zouden zijn met kinderen, het formaat werd nog gecontroleerd en we werden bezocht door Lia Bos. Het bleek dat op dat moment een ploeg in Portogal was om honden te halen en onze schat is toegevoegd.
Uiteindelijk zijn we op zondag 8 Juli 2007 naar Den Bosch gereden en hebben we onze Juli opgehaald. Tussen het eerste telefoontje en het afhalen zaten 5 dagen. (Het moest gewoon zo zijn)


Juli overtrof al onze verwachtingen. We waren direct helemaal weg van haar. De ene na de andere schattige pup rolde uit de bus, maar wij hadden alleen maar oog voor Juli. Als je haar op de grond zette liep ze heel hard naar achteren en ik was bang dat ze uit haar tuigje zou glippen. Ze leek nog nooit geborsteld en de plukken haar vlogen in het rond.
Ze was behoorlijk angstig en watervlug, maar zo leuk.
Thuis hebben we haar toch direct een behoorlijk strak halsbandje omgedaan, want met een tuigje leek ze wel Houdini.
Voor andere honden was ze doodsbang. Als een angstig konijn cirkelde ze om je heen. Aan een riem lopen was een heel project en we zijn dan ook even bang geweest of het wel goed zou komen.
Al snel zijn we met de camper op vakantie gegaan. In die Camper voelde ze zich het prettigst. Daar was ze relaxter dan in ons huis. We hebben op onze manier geprobeerd haar zelfvertrouwen te geven en dat pakte goed uit.



En nu....
Juli is een topper. Ze heeft in korte tijd haar A en B diploma gehaald met de hoogste punten van haar groepje.
Na de zomervakantie starten we met behendigheid. Juli loopt bijna nooit aan de riem. Ze luistert geweldig en is altijd bij ons. Ze gaat mee naar de paarden, rent naast het paard door het bos, rent met mijn man, loopt door een VMBO school achter mee aan (ze staat zelf op de groepsfoto van de docenten), ligt los voor ons huis en gaat heel graag mee op vakantie. Als we op visite gaan mag ze altijd binnenkomen en iedereen is weg van haar.
De kindern zijn gek op haar en zij is gek op ons. Als we drie minuten in de achtertuis staan en weer binne komen joelt en springt ze alsof we weken zijn weg geweest. Toch breek ze de boel niet af als wee een boodschap doen.
We hopen dat Juli nog heel lang bij ons mag zijn, want ik weet niet goed wat we zonder haar zouden moeten. Ze is echt ons vijfde gezinslid.

Dierenhulp zonder Grenzen. Bedankt voor al jullie zorg en betrokkenheid.
Liefs Ayscha de Roo-Hilgeman
 

 

 [ga pagina terug]