Eind augustus 2007 ging de telefoon, er mochten de andere dag 2 extra honden mee in het vliegtuig vanuit Portugal en dus zou Dima onverwachts snel in Nederland aankomen.
Vrienden en Marktplaats brachten uitkomst, want we hadden onze dame de eerste weken nog niet verwacht. Onze dochter huilde tranen van vreugde.

Na een lange autorit vanuit het hoge noorden naar het verzamelpunt was het dan zover, Thea kwam aanrijden…. Vier enthousiaste honden kwamen achter uit de auto, maar waar bleef Dima? Zij zat er nog als een bang hoopje ellende in. Mooi en aandoenlijk, maar o zo bang.
En haar reis zat er nog niet op, want ze had nog een aantal uren tegoed in de auto. Eenmaal thuis was ze doodop en liet ze zich na een bezoekje aan de tuin zonder problemen in de bench zetten en sliep de hele nacht door.

De dagen erna bleek ze vreselijk bang te zijn in de bench. We hadden natuurlijk wel gehoord dat dit een kwestie van doorzetten is, maar het nam echt vormen aan waarbij wij geen goed gevoel hadden. De geluiden die ze maakte waren echt vreselijk en we waren bang dat ze zich zou verwonden door haar gebeuk tegen de bench. Dus Dima lekker in haar mand en moeders een nachtje op de bank. Het ging perfect, ook met onze kat in de kamer erbij. We hebben nog wel pogingen ondernomen, maar al snel bleek dat ze ook prima alleen thuis kon zijn en is de bench dus het huis uit verdwenen.

Dima bleek een hond met weinig zelfvertrouwen, angstig en met een groot verlangen om lief gevonden te worden. Dus ook om dingen “goed” te doen. Dit leverde komische situaties op. Want zij zag in onze kat Piet het grote voorbeeld. Hij had ook een vacht en vier poten en hij had duidelijk een hogere rang. Zat onze kat op de keukentafel, dan zat Dima daar ook. Piet speelde ook een rol bij het zindelijk maken en het leren “wandelen”. Nog altijd loopt hij graag een rondje mee. Dima wil hem alleen niet in haar mand hebben, iets wat Piet wel graag zou willen. Tja, in de liefde………

Zo snel en goed als Dima zich in huis aanpaste, ging het buiten de deur minder snel. Ze bleek panisch bang voor autorijden en o.a. angstig voor andere honden. Het autorijden heeft heel erg veel geduld en doorzetten gekost. Uiteindelijk wil het nu, met hulp van Bach Remedie en ze zit op de achterbank in de hondengordel. We hebben een basis training met haar gedaan bij de hondenschool. Dit was erg leerzaam maar ook stressvol vanwege het autorijden. Het tempo lag met 2x in de week ook echt te hoog. De eerste 20 minuten op het veld was ze nog helemaal hyper van de autorit, in het begin van verwarring en angst en na een paar lessen zo dol van enthousiasme dat er niks mee te beginnen was. Dan stond ik ineens met een lege riem in handen omdat ze zich had losgerukt om een knuffel te halen bij de dame van de hondenschool. Dus hebben we het geleerde en wat wij nodig vonden rustig thuis verder getraind.

Met veel geduld, liefde en het tonen van ons vertrouwen in haar is Dima langzaam veranderd van bang, angstig en heel onderdanig in een hond met zelfvertrouwen, eentje die overal zonder problemen mee naar toe kan, kan luisteren (maar natuurlijk niet altijd doet), los kan, met andere honden kan en een tomeloos enthousiasme heeft. Waaks is en nu netjes op eigen terrein blijft. In onze omgeving heeft ze iedereen verbaasd. Niemand dacht dat het goed zou komen met dat bange mooie hondje.

Haar altijd heftige en dolle begroetingen, de eindeloze wandelingen waar we met elkaar zo van genieten en de tevreden zucht waarmee ze mand mee ingaat zijn onbetaalbaar.
We hopen dat ons verhaal andere inspireert om ook een hond van DZG een kans te bieden op een gouden mand en kijk dan zeker eens naar haar twee zusje Elisia en Madie welke al meer dan een jaar in Sesimbra verblijven.

Marjolein, Richard en Nieka
 

 [ga pagina terug]