Hallo luitjes

Hier even de laatste nieuwtjes van onze Chowa.

Chowa is via jullie stichting op 19 maart jl. naar Nederland gekomen. We hebben haar in Brussel opgehaald samen met Thea.

Na een wachttijd van enkele weken, die een eeuwigheid leken te duren,kwam ze nu eindelijk naar ons.

Chowa's moeder was een Finse Spitshond en de vermoedelijke vader een Chow Chow (zie je aan haar blauwe tong en eigenwijsheid).

Chowa was onmiddellijk dikke maatjes met Ria.
Ze is dol op vrouwen. Henk, haar nieuwe baasje was echter een ander verhaal. Het heeft zeker
1,5 week geduurd voordat ze hem accepteerde. Inmiddels zijn die twee dikke vriendjes. Hoewel..., als het vrouwtje thuis is, ga ik toch liever
niet met het baasje wandelen.

De eerste week was een regelrechte ramp. Chowa had verlatingsangst, en
wel zo erg, dat ze als ze maar even alleen was, het halve voordeurkozijn
heeft opgegeten, het kattenluik tot tweemaal toe eruit heeft geramd en
vier keer uit de ijzeren bench is gebroken. De puntlassen doorgebeten en
stangen volledig krom gebogen. Even was het vrezen of ze wel te houden
was, aangezien wij beiden werken en weliswaar een aantal uren verdeeld
over de dag thuis zijn, maar ook een aantal (max 3) niet. Het was gewoon
zielig.

Vervolgens hebben we van de dierenarts een medicament gekregen dat
gebruikt wordt voor dementerende honden en dat ook wel eens een goede
uitwerking heeft bij gedragsstoornissen en DAT WERKTE!!!! Wat waren wij,
inclusief Chowa, en de poezen (vanwege hun oren) gelukkig.

Nu gaat het steeds beter, het is een echte schat en ze begint met de dag
vrolijker te worden. Vooral tuinieren en spelen in de tuin vindt ze
geweldig.

Alleen mannen vertegenwoordigen voor haar nog een boos onderdeel op deze
wereld. Ze is op z'n minst wantrouwend en op z'n ergst heel erg boos als
ze mannen ziet. Het zal nog een hele tijd duren voordat ze in de gaten
heeft dat de Nederlandse en Belgische mannen haar geen kwaad willen
doen.

Wij zijn hartstikke blij dat het na 3,5 week al zo goed gaat en hopen
nog jaaaaren plezier met haar te beleven. Wordt vervolgd.


Groetjes

Ria Söntjens

Landgraaf

 [ga pagina terug]