Hallo, hier even een berichtje uit Amstelveen.
Even om te laten weten en te laten zien hoe het nu met Bob gaat. Bob was echt een zielig hoopje ellende bij aankomst.
Bob begint al echt uit zijn schulp te kruipen en krijgt nu de indruk dat het hier ok is en dat wij alleen maar alle goeds met hem voor hebben.
Dominique is al echt zijn baasje en dat ziet Bob ook zo, daarna kom ik (mama Cynthia).
De eerste dag was Bob nog erg bang voor alles en iedereen en vond ik hem 's morgens terug op dezelfde plek waar hij bij aankomst in ons huis was weggekropen. Later op de dag kwam hij stiekem even met zijn koppie om de hoek kijken. Het uitlaten was nog erg angstig voor hem, wij moesten hem echt de deur uit trekken! Ook een keer uit de bosjes trouwens waar Bob was ingekropen uit angst voor andere honden en mensen (hij zat uiteraard aan de riem gelukkig).
De tweede ochtend liep Bob al door het huis te snuffelen toen Dominique beneden kwam. De rest van de dag ging eigenlijk steeds beter, hij begroette ons met kwispelen en liep al meer rond. Maar bij onbekende mensen toch weer even wegkruipen in het mandje en de boel aankijken. De derde dag weer een stapje beter, en vandaag toen wij beneden kwamen kregen wij echt een zeer spontane blije begroeting van Bob, ooooooh wat was hij blij!!! Wij kregen een poot zelfs van hem, en hij begint nu ook met ballen te spelen voorzichtig. Uitlaten gaat steeds beter, en Bob wilt alleen via de voordeur naar buiten
Zo te merken is Bob echt van nature een vrolijke en speelse hond en vooral erg vriendelijk. Hij heeft echt nog even wat tijd nodig om te worden wie hij echt is, en dat gaat elke dag een stapje beter. Vertrouwen is dat wat Bob nodig heeft, vertrouwen in ons en weer in de mens en het leven. Maar gelukkig heeft Bob nu echt door dat wij geen kwaad in de zin hebben met hem.
Bedankt voor deze lieve hond!

Groetjes Cynthia en Dominique!!!
 

 

 [ga pagina terug]