Na een voorspoedige vlucht van Amsterdam kwamen Frances en ik ‘s avonds aan op Mallorca. Marja stond ons al op te wachten … met Sarabi, het was fijn hen beiden te zien. We vertrokken naar ons verblijf voor een paar dagen, daar aangekomen hebben we het programma voor de komende dagen doorgenomen.
Via het kantoortje gaan we naar buiten. Het centrum is schoon, ziet er heel verzorgd uit. Een paar honden lopen in één van
de buitenrennen, dit wisselt elke keer zodat alle honden heerlijk kunnen rennen en spelen met elkaar. Ook voorzitter Juan Gil is gekomen en hij vertelt meteen dat de buren weer een aanklacht hebben ingediend, zelfs twee. Een klacht tegen “geluidsoverlast”( waar halen ze het vandaan?) en een klacht m.b.t. het huis wat gehuurd wordt schuin tegenover het centrum, hier verblijven ook een paar honden. Het is duidelijk dat het om pesterij gaat, degenen die de klachten indienen hebben geld in overvloed ( ondanks de crisis ) en hebben een dure advocaat. Het gaat erom dat zij de grond willen hebben en zij zullen nooit ophouden met het indienen van klachten. Juan zal de volgende dag weer naar de gemeente moeten. Het is goed voor te stellen dat de medewerkers van CCI moedeloos worden, een sluiting hangt als het zwaard van Damocles altijd boven hun hoofd en dat van de dieren.
Een paar katten hebben hier hun definitief thuis gevonden en lopen vrij rond, de honden kijken niet op of om als ze langslopen. De honden die in kennels zitten, en wachten op hun beurt om naar de buitenrennen te gaan, komen naar het gaas en laten zich graag aanhalen. Let wel; bijna allemaal zonder te blaffen! Ook zijn er katten die niet vrij loslopen, dit zijn adoptiekandidaten. Een paar komen meteen naar je toe en beginnen kopjes te geven.
Ook maken wij kennis met logé Bruno, een jonge ezel. Hij komt als je hem roept en loopt je als een hond achterna. Ook hij wordt graag aangehaald. We maken kennis met de vrijwilligers, die zich met hart en ziel inzetten voor de dieren van Centro Canino, zij gaan door ondanks alle tegenslagen.
Vrijdag brengen wij een bezoek aan de perrera van Son Reus. Het is moeilijk hier iets van op te schrijven, het is namelijk niet in woorden te vatten. Son Reus moet je zien, ruiken en voelen. Foto’s mogen niet gemaakt worden, er hangen bewakingscamera’s en er loopt ook bewaking, tevens is veel personeel aanwezig. Er zijn drie kleine gangen met kennels, in totaal 110 hokken waarin maandelijks gemiddeld 175 honden worden ondergebracht. Op jaarbasis zijn dit 5000 (!!!) honden, maar ook 2000 katten, en verder nog eenden, ganzen, duiven en kippen. ( Roof)vogels komen hier ook binnen. Zij worden hier verzorgd en weer uitgezet, volgels die met uitsterven worden bedreigd doen mee aan een fokprogramma om de soort in stand te houden, en worden daarna weer vrij gelaten. Dit is een succesvol programma. Men is ook begonnen om katten te steriliseren en te castreren en deze weer uit te zetten waar ze gevonden zijn. Wij zagen katten die in kleine ijzeren kooien zaten, in de brandende zon. Anderen hadden meer ruimte en zaten bij elkaar.
En dan de honden. Het woord triest geeft ook niet de juiste indruk. Er is geen enkel woord om de situatie van de honden te beschrijven. Verdrietig? Ja! Uitzichtloos? Ja, zeer zeker! Als je daar loopt dan wordt je overvallen door machteloosheid, kwaadheid ook. Kwaad op mensen die hun hond vaak afstaan, simpelweg omdat ze deze niet meer willen hebben. Hen wordt verteld dat de hond na 15 dagen gedood zal worden, of iemand moet de hond adopteren. Er kwam een Duitser een klein hondje brengen, en om dan te moeten zien hoe een hondje wordt weggevoerd door een medewerker van het asiel en alleen maar omkijkt om te kijken waar zijn baasje is en terug wil naar hem, dat gaat je door alles heen, hartverscheurend. Ik zal die aanblik in ieder geval nooit vergeten! Ook deze man werd verteld dat zijn hondje na 15 dagen gedood zal worden, hij hoort het aan, draait zich om en stapt in zijn grote, dure wagen. Dan staan wij daar met een grote woede, maar ook verstomd! Want dit is niet te begrijpen. Er kunnen omstandigheden zijn dat een hond weg zal moeten, maar zoek dan een plek waar je hond kansen heeft! Terwijl wij er waren werden door particulieren vier honden gebracht.
Wij zijn bij de hokken langsgelopen, in het begin nog langzaam later iets sneller. Het wordt namelijk met elk hok moeilijker. In een hok lag een Sharpei-mix, opgerold op het koude beton, hij/zij kwam niet naar de tralies toe. Deze hond leek de moed al te hebben opgegeven, of was misschien ziek. Misschien ziek van verdriet? Er was duidelijk te zien dat één oog niet goed was. Later lag deze hond nog net zo! In andere hokken lagen ook honden lijdzaam toe te kijken hoe wij langsliepen, ook veel pups. Sommige honden liggen of zitten bibberend in een hoekje van het hok, anderen komen wel naar de tralies in de hoop een aai te krijgen. Ook zagen we een hond die duidelijk een tumor had. We zien ook rashonden, Golden Retrievers, Pointers, Duitse Herdershonden en Labrador Retrievers, maar vooral veel mixjes. De meeste van al deze honden zullen nooit geadopteerd worden. Het asiel van Son Reus is echt de laatste “halte” voor deze honden. Ze zitten twee of drie weken op een kaal stuk beton, soms alleen in een hok, soms met andere honden.
In Son Reus worden honden met een chip na drie weken gedood, gevonden en afgestane honden na 15 dagen. Het is voor het asiel, dat alle honden uit de omgeving krijgt, niet te doen om alle honden te houden. Dit is verstandelijk wel te begrijpen. Wat niet te begrijpen is dat ook zieke honden 3 weken moeten wachten om uit hun lijden verlost te worden. We hebben gepraat met de onderdirecteur , ook hij heeft daar moeite mee. Maar dit is de wet en hij hoopt toch dat deze volgend jaar gewijzigd gaat worden. We zijn een dialoog aangegaan met hem, want je kunt een persoon wel iets gaan verwijten maar hij is niet de wet. En op deze manier is het beter tot een samenwerking te komen. Want dat is wat DZG wil, i.s.m. CCI.
U zult zich misschien afvragen waarom er toch geen foto’s gemaakt zijn, zoals eerder geschreven we mochten niet fotograferen, maar neemt u van mij aan in dit geval zeggen foto’s net zo weinig als woorden. Wij wilden geen risico lopen dat men ons zou betrappen bij het nemen van foto’s. Worden we wel betrapt dan is een samenwerking meteen van de baan. En dat risico mogen we niet lopen, we hebben immers met levens van dieren te maken.
Totaal aangeslagen voor de rest van de dag vertrekken we weer, maar wel na reservering van twee honden. Deze kunnen de week daarop gehaald worden, één daarvan is Harichela, zij staat inmiddels op de website voor adoptie. Voor wij een goedlopend project kunnen maken van Son Reus hebben wij opvanggezinnen nodig, is dit niet het geval dan kunnen wij de honden ook niet helpen. Uiteraard kunnen wij niet elke hond en/of kat redden uit Son Reus. Wij houden u op de hoogte.
De volgende dag is het de dag van de Fancy Fair, georganiseerd voor CCI en DZG. Vrijdagmiddag zal er nog heel wat werk verricht moeten worden. Zaterdag begint de Fair om 11.00 uur en zal duren tot 20.00 uur. Veel Nederlanders komen kijken, snuffelen tussen de tweedehands spullen, drinken, eten en kopen iets. Maar ook Spanjaarden zijn nieuwsgierig wat er aan de hand is.
Er is ook veel reclame gemaakt voor deze dag, d.m.v. posters en spandoeken. Het is gezellig, we krijgen een heel klein buitje, maar dat kan de pret niet drukken. Aan het einde van de dag kunnen we terugzien op een geslaagd evenement, welke zeker voor herhaling vatbaar is. Opbrengst van de dag € 1500,--
Zondag gaan we weer richting Nederland, na een laatste bezoek aan CCI, waar de honden net als de vorige weer rustig zijn. De enige hond die ik hoor blaffen in de verte blijkt de hond van de man te zijn die steeds de klachten indient tegen CCI!! Hoe ironisch!
Als altijd is een werkbezoek vermoeiend, maar ook leerzaam. De inzet van de plaatselijke vrijwilligers is erg groot en ondanks alle problemen blijven zij doorgaan met het geven van hulp. Zij verdienen ons respect en vertrouwen.
©2009 Ria Kuurman
Al het materiaal is eigendom van Janaliek Publishers en mag niet worden gebruikt zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming