Onze reisverslagen

  Reisverslag weekje Portugal/Spanje. (14 t/m 20 mei 2011)
fiogf49gjkf0d Een paar dagen voor die tijd werd ik gebeld door John dat hij nog een chauffeur zocht voor een transport naar Spanje en Portugal. Het was de bedoeling dat wij materiaal, voeding en medicijnen zouden wegbrengen en hondjes (15) mee terug zouden nemen. Ik had geen idee wat ik me bij deze reis moest voorstellen, maar na wat geregel en geschuif in afspraken kon ik positief op het verzoek reageren. Ik moest mij op zaterdagochtend tussen 08.00 en 08.30 uur bij John in Alblasserdam melden. Voor mij dus vroeg op. Rond 08.20 uur stond
Lees verder
Voor ons project in: Niet gebonden aan een project
fiogf49gjkf0d
 Een paar dagen voor die tijd werd ik gebeld door John dat hij nog een chauffeur zocht voor een transport naar Spanje en Portugal. Het was de bedoeling dat wij materiaal, voeding en medicijnen zouden wegbrengen en hondjes (15) mee terug zouden nemen. Ik had geen idee wat ik me bij deze reis moest voorstellen, maar na wat geregel en geschuif in afspraken kon ik positief op het verzoek reageren.
Ik moest mij op zaterdagochtend tussen 08.00 en 08.30 uur bij John in Alblasserdam melden. Voor mij dus vroeg op. Rond 08.20 uur stond ik voor de deur en werd ontvangen door John. Na een kop koffie en wat uitleg werd de bus voor het huis van John gedeeltelijk geladen. Vervolgens naar een garagebox waar draad-benches van verschillend formaat werden ingeladen. Hierna op naar Vlaardingen. De bus daar weer uitgeladen, want er moest eerst voor zo’n 600 kilo voer in. Daarna de benches en het overige materiaal er weer in. Klaar voor het vervolgtraject. Op naar Heerlen waar we Huub moesten ophalen. Vervolgens met zijn drieën op weg naar Portugal, Sesimbra (geen idee waar dat was). Dat zou onze eerste bestemming zijn. Tijdens de reis zouden we de tolwegen vermijden, dus door veel dorpen en stadjes. Omstreeks 12.00 uur de Belgische grens over. Dwars door België om omstreeks 15.00 uur de Franse grens te passeren. Ook hier weer door dorpen enz. De passage van Parijs gaf wat vertraging maar viel eigenlijk nog mee. Tijdens de stops om te tanken werd koffie, fris en een Mac-menu genuttigd. Op zondag, 15/5 omstreeks 05.00 uur de Spaanse grens overgestoken. Op naar Portugal waar we om 12.30 uur de grens overkwamen. En ja hoor, ik kon mijn rijbewijs en paspoort laten zien. John mocht het ook laten zien, maar Huub kon achterin blijven liggen. Uiteindelijk om 20.30 uur onze tijd op de plaats van bestemming waar we hartelijk werden ontvangen door Dilia en Louis. Na een deel van het voer te hebben uitgeladen, werden wij op een biertje, ik en fris, John en Huub getrakteerd. Op dit opvangadres liepen meerdere honden rond verdeeld over 2 plaatsen. Om en in het huis ongeveer 9 stuks die goed werden vertroeteld en nog ongeveer 9 tegenover de woning op een ommuurde ruimte waar het voor de honden ook goed toeven was. Mij was al verteld dat Dilia goed kon koken. Dit bleek te kloppen. Louis was goed in het barbecueën zodat wij van een heerlijk maal konden genieten. Na een goede nachtrust, was ook wel nodig, naar een opvangadres gereden waar John een hondje moest beoordelen voor adoptie. Er liepen meerdere honden, waaronder een pup. Alle dieren zaten zwaar onder de teken incl. de pup. De binnenzijde van de oren zaten zo vol dat er geen teek meer bij kon. Door Huub werden meerdere teken verwijderd, maar er was geen beginnen aan. Een aangereden hond die aan de achterzijde verlamd was, mocht op kosten van DZG naar een dierenarts voor onderzoek. De pup werd meegenomen naar een ander opvangadres (was nog te jong voor adoptie). De pup zagen wij diezelfde avond nog terug, vrij van teken en gewassen. Het beestje was zichtbaar opgeknapt. Na een bezoek in de omgeving die middag, begeleid door Louis en Dilia, en een goede nachtrust op naar het volgende adres. In de bus de eerste 3 hondjes die mee mochten naar Nederland. Op naar Sevilla. Onderweg hoorden wij dat er een hotelovernachting was geregeld voor 2 nachten. Dit omdat wij niet konden overnachten in Javea. In Sevilla werden wij opgevangen door Joana. Zij regelde ook een avondmaaltijd. Hierna rust in het hotel. De volgende dag naar het asiel om de rest van het voer te brengen. Het asiel zag er naar Nederlandse begrippen provisorisch en armoedig uit, maar de honden werden er liefdevol door een 4-tal dames verzorgd. Op de terugweg werd nog een magere, herderachtige hond bij een vuilcontainer van de weg gehaald om in het asiel te worden ondergebracht. Gezien de locatie was dit vermoedelijk een zwerfhond. De dag hierop weer op tijd op om 5 honden van Joana over te nemen en door naar Javea. Daar werden wij hartelijk ontvangen door Wieteke met Gadogado en salade.
Vergeleken met het asiel in Sevilla zag dit asiel er luxe uit. Ook hier werden de dieren liefdevol door hoofdzakelijk vrouwen opgevangen. Na enig passen en meten weer 8 honden in de bus geladen en in één ruk door naar Nederland. Een lange, vermoeiende reis van 2 dagen. En ja hoor, weer was ik de pineut. In een uitgestorven, Frans gehucht werd in om 3 uur 's nachts door 2 gendarmerie verzocht een ademtest te doen, negatief uiteraard. Na ongeveer om 08.30 uur uit Javea te zijn vertrokken arriveerden wij, met een tussenstop in Heerlen waar Huub ons verliet, om omstreeks 20.30 uur in Den Bosch waar de nieuwe baasjes van de honden vol verwachting op ons stonden te wachten. Het enthousiasme van deze mensen en de opluchting van de honden dat zij eindelijk weer eens konden lopen, plassen en aandacht kregen was ontroerend om mee te maken. Dit maakte de vermoeiende reis zeker de moeite waard. Nadat alle administratie en de overdracht van de honden was geregeld, konden wij naar Alblasserdam. Halverwege nog de laatste hond overgedragen, waarna de reis konden worden afgesloten en ik weer naar huis kon en bij thuiskomst door mijn eigen Oud-Duitse herder Jet van onder tot boven werd besnuffeld om uit te vinden waar ik geweest was. Uitrusten. Ondanks dat het een vermoeiende reis was en houd ik mij aanbevolen voor een volgende tocht.

Jaap.
(inmiddels weer uitgerust)

Toon minder

  L’Aquila, 23 t/m 26 september 2010
fiogf49gjkf0dVerslag werkbezoek L’Aquila, Italië 23 t/m 26 september 2010 Wanneer ik op reis ga weet ik al van te voren dat ik veel indrukken op zal doen. Maar dat deze reis zo indrukwekkend zou worden, dat had ik van te voren niet in kunnen schatten. Toen Dierenhulp zonder Grenzen vorig jaar een mail kreeg waarin werd gevraagd om hulp in het aardbevingsgebied in L’Aguila en omgeving te geven, zie je ook foto’s en daar schrik je al van. Italië is maar een paar uren vliegen en daarom komt het wel erg dichtbij.
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Verslag werkbezoek L’Aquila, Italië 23 t/m 26 september 2010



Wanneer ik op reis ga weet ik al van te voren dat ik veel indrukken op zal doen. Maar dat deze reis zo indrukwekkend zou worden, dat had ik van te voren niet in kunnen schatten. Toen Dierenhulp zonder Grenzen vorig jaar een mail kreeg waarin werd gevraagd om hulp in het aardbevingsgebied in L’Aguila en omgeving te geven, zie je ook foto’s en daar schrik je al van. Italië is maar een paar uren vliegen en daarom komt het wel erg dichtbij. De beelden gaan de wereld over, grote koppen in de kranten maar al snel wordt het nieuws over L’Aquila verbannen naar volgende pagina’s in de kranten tot je helemaal niks meer leest en ook niks meer hoort.

Op donderdag 23 september kom ik tegen 15.30 uur aan op het vliegveld Fiumicino van Rome. Ik word opgehaald door voorzitter Maurizio en vicevoorzitter Caterina. In de auto beginnen we al snel te praten over de honden in het asiel, nu 387, maar ook over de aardbeving. Ik merk als snel dat er een tijd voor en na de aardbeving is. Caterina praat over de impact van de aardbeving. Als je het niet persoonlijk hebt meegemaakt, is het niet voor te stellen. Meer dan 100.000 mensen zijn dakloos geraakt, honderden doden waren er te betreuren. Caterina vertelt dat haar gebouw niet erg beschadigd was, maar ze vluchtte met man, moeder, hond en goudvis in de nacht van 6 april 2009 de straat op. Ze gingen naar het asiel, want de zorg om de honden was erg groot. Het asiel bleek geen schade te hebben, maar het huilen van de honden zal Caterina nooit vergeten. Families zijn weken lang in het asiel gebleven, ze mochten immers niet terug naar huis.

Voor we naar het hotel in San Gregoria gaan, rijden we eerst de stad in. Veel straten zijn nog steeds afgezet, er is altijd nog instortingsgevaar en men is nog steeds bezig met ruimen. Ingestorte gebouwen, huizen en flats, vaak ook gedeeltelijk verwoeste huizen. Op de balkons staan nog de stoelen, potten met nu dode planten en aan veel waslijnen hangt nog het wasgoed, allen stille getuigen van de verschrikkelijke ramp die zich hier anderhalf jaar geleden heeft voltrokken. Een studentenhuis is ook ingestort, dit kostte het leven aan acht jonge mensen. Hun foto’s hangen aan het hek, zo krijgt de ramp een gezicht voor mij. Was de aardbeving overdag geweest, dan waren er nog meer slachtoffers gevallen, want veel scholen en overheidsgebouwen zijn ook verwoest. Het openbare leven in de stad is nog steeds ontwricht. Mensen hebben geen huis en ook geen baan. Er zijn huizen gebouwd, voor maar 15.000 mensen. De anderen wachten nog steeds, ze wonen in hotels met een familie op één kamer of ze hebben ergens een houten tuinhuisje meergezet. Winkels zijn er niet meer, ondernemers zijn weer begonnen in een tent of een houten keet. Maar men heeft geen personeel nodig. Zelfs het ziekenhuis is nog niet opgebouwd, dit betekent dat bewoners naar het meer dan 100 km verderop gelegen Rome moeten rijden.

Nieuwe huizen liggen aan de rand van de stad, het lijkt op een Nederlands vakantiedorp, niet al te grote huizen. Wat opvalt is dat er veel campers en caravans staan. De neus allemaal in dezelfde richting, klaar om te rijden mocht er weer een beving komen.

Vrijdagmorgen gaan Caterina en ik naar het asiel. Op weg daar naartoe komen we lang een stortplaats die speciaal gegraven is voor het puin uit L’Aquila en de omliggende dorpen. Het gat is onmetelijk groot en diep. Dagelijks komen veel vrachtauto’s met puin, hier wordt alles uitgezocht, beetje bij beetje. Er zitten nog persoonlijke spullen tussen, maar ook stenen uit historische centra.

Aangekomen bij het asiel maak ik eerst kennis met twee oudere honden Alice en Ellen Kessler, zij “bewaken” het asiel. Ze komen direct naar ons toe om een knuffel te halen. Aan de buitenkant ziet het asiel er erg netjes uit, en we worden verwelkomd door hondengeblaf.

Een paar honden lopen binnen los en willen natuurlijk ook direct aangehaald worden, nou dat is geen enkel bezwaar. Links is een kantoortje, met daarin een douche en toilet. Het asiel is trouwens eigenhandig gebouwd door voorzitter Maurizio. De gemeente geeft € 1.14 per dag per hond. Dat lijkt over een maand genomen veel, maar het asiel heeft vier personeelsleden in dienst, zij werken zes dagen per week. Dit is noodzakelijk omdat men op de vrijwilligers niet altijd kan rekenen, en de honden moeten wel dagelijks verzorgd worden, eten en water krijgen, medicatie indien nodig en alle hokken moeten schoongemaakt worden. Door de aardbeving zijn ook vrijwilligers naar elders vertrokken. Elke dag is er ca. 160 kg. voer nodig, waaronder veel speciaal voer. De maandelijkse kosten zijn dus enorm hoog. Het asiel heeft altijd om en nabij de 400 honden.

Wanneer ik bij de kennels langsloop, allen open en vaak zonder dakbedekking, valt het mij op dat heel veel honden bang zijn. Voor adoptie komen zij niet in aanmerking, in L’Aquila wordt praktisch nooit en hond bemiddeld, zij die daarvoor wel in aanmerking komen gaan naar het noorden, Milaan, van Italië. Daar hebben zij meer kans om geadopteerd te worden. Het merendeel van de honden is groot, kleine hondjes zie je bijna niet. Het zijn inderdaad erg veel honden, ik heb groot respect voor de mensen die hier werken en ook voor de vrijwilligers. Het is goed georganiseerd. L’Aquila ligt tussen de bergen en dit betekent dat het ’s winters erg koud wordt en er valt altijd veel sneeuw. Omdat de kennels open zijn moeten de honden zo goed mogelijk warm worden gehouden, vooral de oudere honden. In de hondenhokken wordt stro gelegd en daarop weer dekens.

In de bergen zijn veel zwerfhonden, geschat wordt dat er meer dan 5000 (!) daar leven. Na de aardbeving zijn honden uit de straten van L’Aquila naar de tentenkampen vertrokken, daarna zijn ze de bergen ingegaan op zoek naar eten. In het nabijgelegen natuurpark komen wolven voor, en de honden vermengen zich met hen. Ze laten zich niet zien en ze vangen om te castreren/steriliseren is daarom eigenlijk onmogelijk.

’s Middags gaan we naar de kennels van de gemeente, gelukkig heeft men en ander beleid dan in Spanje, in Italië worden de honden niet gedood. Ik maak kennis met dierenarts Roberto Mancini, ook hij begint over de aardbeving. Na de beving kwamen uit andere delen van Italië dierenartsen naar het gemeentelijk asiel om gewonde dieren te helpen, veel honden met verwondingen en botbreuken. Meer dan 800 honden hebben ze behandeld en over de 120 katten en veel van hen waren getraumatiseerd. Velen zijn gelukkig herenigd met hun baasjes.

In de namiddag komt onze contactpersoon van L’Aquila, Mirjam, ook aan met haar man Tony. Wij gaan op zoek naar een roedel honden die in de stad leeft. Eén van de weinigen nog. Het is een roedel van een stuk of zeven honden, de roedelleider is een grote hond die niks op heeft met andere honden die niet in zijn roedel horen. Wat opvalt is dat de honden, op twee na, direct op ons afkomen om aangehaald te worden. Ondanks dat ze er goed doorvoed uitzien is het moeilijk te weten dat deze honden gedoogd worden, en waarschijnlijk nooit de warmte zullen kennen van een eigen familie. Misschien hebben ze die ooit wel gehad?



Later op de avond gaan we naar het dorp Paganica, hier staat bijna geen huis meer overeind. Het is doodstil, een spookdorp is het geworden. Nu pas zien we goed hoe groot de verwoesting is geweest.





Zaterdag vertrekken we tegen negenen met de auto, hierdoor hebben wij waarschijnlijk niet gemerkt dat er om 9.10 uur een aardschok was van 2.4 op de schaal van Richter! Dat is maar goed ook denk ik.

We vertrekken richting Onna, weer een dorp wat geheel is verwoest, en weer dezelfde stilte, je ziet echt geen mens. Voorzitter Maurizio woonde ten tijde van de aardbeving in het dorp Poggio di Roia, zijn huis (huisnummer 13!) bleef overeind, het was net gerestaureerd, huizen rondom zijn verwoest. Hij mag eigenlijk het dorp niet in, maar doet dit toch om de dieren te voeren. De enige inwoners van het dorp zijn katten, en er komt een hond op ons af. Omdat het een tijdje heeft geregend is de hond erg nat, en zij probeert zich af te drogen aan mijn broek. Terwijl wij het dorp “bekijken” loopt ze even met ons mee, daarna is ze plotseling weer verdwenen. Zolang de bewoners van de dorpen niet terug kunnen zijn de dieren afhankelijk van mensen zoals Maurizio.




Ik voel mij eigenlijk best bezwaard om hier te lopen, voel me een ramptoerist. Het lijkt respectloos, maar ik leef mee met de bewoners, ook al kan ik het hen niet zeggen. Bij het naar binnenkijken in de huizen zie je soms nog spullen staan, alof de bewoners nog terug zullen komen. Bij andere huizen zie je nog de ramen openstaan, een mat hangt over het balkon. We spreken twee oudere bewoners van het dorp, zij komen af en toe nog eens. Hun huis is verwoest, de man vertelt dat het huis nog van zijn ouders was en dat hij het zelf helemaal had opgeknapt. Nu is er niks meer van over, je ziet dat het behang bijna helemaal van de muur loslaat. Een radiator ligt bovenop het puin. De man en vrouw geven aan niet bang te zijn, of ik zoveel moed zou hebben?

Daarna vertrekken we richting het asiel, we worden weer even enthousiast onthaald door dezelfde honden. De zon schijnt inmiddels ook weer en de honden liggen op de hokken om van de zon te genieten. Over niet al te lange tijd zal de winter hier immers weer invallen.



Na het bezoek gaan we richting de stad, we willen kijken of we nog een roedel honden kunnen vinden. In de stad zijn veel soldaten, het lijkt wel een oorlogsgebied. Elke maand komt er ook een nieuwe brandweerploeg van ongeveer 180 man. Je voelt wat er gebeurd is, het is geen vrolijke stad. Weinig mensen op straat ook, het centrum is leeg en veel gebouwen zijn verwoest. De meeste straten zijn nog afgesloten, de zg. rode zones Er wordt nog steeds puin opgehaald en veel huizen staan nog niet in de steigers, waardoor het te gevaarlijk is om te komen.


We komen dezelfde roedel weer tegen van de dag ervoor, ze staan bij mensen in de hoop aangehaald te worden en waarschijnlijk ook in de hoop iets te eten te krijgen. Al worden ze wel dagelijks gevoerd. Buiten de stad zien we nog een kleinere roedel, maar deze honden zijn zo bang dat ze er meteen vandoor gaan, ze zijn snel uit het zicht en we zien geen glimp meer van hen.


De volgende dag vertrek ik weer naar Nederland, een grote ervaring rijker en nog steeds erg onder de indruk. Men zegt dat een aardbeving in dat gebied maar eens in de 300 jaar voorkomt, ik hoop het van ganser harte voor mens en dier.


©2010 Tekst en foto’s Ria Kuurman

Toon minder

  Reisverslag Sevilla - Javea 2010
fiogf49gjkf0dDonderdag in de vroege morgen vertrok ik, Lenta, vanuit België naar de parking waar ik met John afgesproken had. Na ettelijke verkeersopstoppingen kwam ik gelukkig met slechts 15 min.vertraging aan. Dan kennis gemaakt met John en Raymon bij een kop koffie. Ik had onmiddellijk het gevoel dat we een goed team zouden vormen. Busje geinspecteerd op de vele spullen die John reeds ingeladen had ,mijn eigen wagen op een parking achtergelaten en dan vol goede moed vertrokken richting Spanje. Gelukkig konden we vlot doorrijden en waren
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Donderdag in de vroege morgen vertrok ik, Lenta, vanuit België naar de parking waar ik met John afgesproken had. Na ettelijke verkeersopstoppingen kwam ik gelukkig met slechts 15 min.vertraging aan. Dan kennis gemaakt met John en Raymon bij een kop koffie. Ik had onmiddellijk het gevoel dat we een goed team zouden vormen. Busje geinspecteerd op de vele spullen die John reeds ingeladen had ,mijn eigen wagen op een parking achtergelaten en dan vol goede moed vertrokken richting Spanje. Gelukkig konden we vlot doorrijden en waren er geen opstoppingen. Om de paar uur wisselden we van chauffeur en af en toe stopten we voor een kop koffie of een dringende behoefte. Een dutje doen was moeilijk in het volgeladen busje, er was gewoon geen plaats voor. Na de nacht doorgereden te hebben kwamen we 's anderendaags namiddag in Sevilla aan. We gingen naar de woning van de vader van Joana dat daar het asiel beheert. Na een heel hartelijk ontvangst en lekker eten gingen we het asiel bezoeken en een deel van de meegebrachte goederen uitladen aldaar. Het asiel was op een erg slecht bereikbare plaats gelegen. Gelukkig regende het niet want dan moet het een ramp zijn om er te geraken. De honden dolgelukkig dat er weer iemand langskwam en dan nog met lekkere snoepjes. Het asiel was met beperkte middelen gemaakt, maar de liefde voor de honden van hun verzorgers maakte veel goed. Er was geen stromend water of electriciteit en de vader bracht met zijn tractor elke dag water voor de dieren. Een stroomgenerator was nu aangekocht dankzij DZG. Hierna terug naar de vader thuis waar we mochten blijven slapen. Eerst nog het busje klaargemaakt voor de terugreis. In de vroege morgen werden de honden die met ons zouden terug reizen reeds gebracht. Hondjes ingeladen in de benches en we vertrokken richting tweede asiel 700km verder. Na een rustige reis met mooi weer, een prachtig landschap en vooral zeer brave honden kwamen we in de namiddag in Javea aan bij dierenasiel Apasa. Dit was een heel groot en zeer goed onderhouden asiel dat ook goed bereikbaar was. De honden zaten reeds samen in een ren op ons te wachten. Eten uitgeladen, asiel bezichtigd, honden ingeladen en terugweg aangevangen. We wilden zo snel mogellijk terug zijn want stoppen onderweg om die ganse bende uit te laten zat er niet in. Raymon ging wel regelmatig water brengen en een knuffel geven want John en ik konden niet tussen de bank door naar achter,beetje te dik. De vermoeidheid begon wel toe te slaan op de terugweg maar de honden waren heel braaf en dat deed veel. Uiteindellijk kwamen we 's anderendaags in de namiddag aan op de parking waar de nieuwe baasjes in de gietende regen op hun nieuwe vriend stonden te wachten. De honden natuurlijk dolgelukkig dat ze uit die bench mochten na die lange reis. Het puppy sliep nog steeds en voor hem mocht de reis nog wat duren. De baasjes gelukkig om hun nieuwe vriend en wij gelukkig dat we weer wat dieren aan een fijne toekomst geholpen hebben.


Lenta, ook namens John en Raymon

Toon minder

  Tranport Warschau
fiogf49gjkf0dHulp voor kansloze dieren in Polen. 24 Februari vertrokken wij, maar er ging al heel veel tijd aan vooraf eer we konden vertrekken. Met veel heel inzet van vele vrijwilligers is het toch weer gelukt om dit transport te kunnen maken.   En natuurlijk draait het hierbij altijd om geld en daarom zijn we zo blij met al die mensen die gratis hulp aanbieden, ik noem ze even voor u op, de familie Pelkmans die weer, en dit is al voor de zoveelste maal, geheel belangeloos de fantastische Ford Transit bus beschikbaar stelde, de Firm
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Hulp voor kansloze dieren in Polen.

24 Februari vertrokken wij, maar er ging al heel veel tijd aan vooraf eer we konden vertrekken. Met veel heel inzet van vele vrijwilligers is het toch weer gelukt om dit transport te kunnen maken.
 
En natuurlijk draait het hierbij altijd om geld en daarom zijn we zo blij met al die mensen die gratis hulp aanbieden, ik noem ze even voor u op, de familie Pelkmans die weer, en dit is al voor de zoveelste maal, geheel belangeloos de fantastische Ford Transit bus beschikbaar stelde, de Firma Bandenmaat uit Ankeveen zette de bus weer op nieuwe winterbanden zodat wij veilig de rit tegemoet konden zien, de Firma Goedkoopverhuur uit Alkmaar ( GVK ) stelde, ook weer gratis, een super Multi trailer beschikbaar ook op nieuwe winter banden, de Firma ACO Transport te Wormerveer haalde kostenloos de 1200 kilo voer ( schenking Eukanuba ) op en sloeg dit op in hun loods alwaar al vele spullen lagen voor transport, en dan Brigitte Rijmers, zij regelde de trailer en de actie foto voor een hond, een daverend succes, al deze mensen BEDANKT!

Maar er moest meer geregeld worden, alles moest gesorteerd en ingepakt worden een hele klus, er gingen ditmaal ook twee door DZG geschonken kattenhuisjes mee, u leest er verder in dit verslag over.
 
Dinsdag de 23e was het verzamelen bij ACO te Wormerveer, om 11 uur waren wij er allemaal en konden de mouwen worden opgestroopt, want er ging mee: 600 kilo kattenvoer, 2000 kilo hondenvoer, 2 kattenhuisjes, 6 dozen verbandmiddelen, 2 grote rollen met speciaal hondentapijt voor in de manden of huisjes, 30 manden, dekens, 50 hondenjasjes, dozen met speeltjes voor hond en kat, riemen en nog veel meer. We wilden nog wel meer meenemen maar we moeten ook veilig op de weg blijven, dus lieten wij het noodgedwongen hierbij, per slot wij zelf moesten ook nog mee!

Woensdag 24 februari was het dan zover, om 12 uur vertrok ik met de 10 meter lange combinatie tot de nok gevuld met hulpgoederen naar Apeldoorn, daar stonden Jacqueline Bakker, Jocye Koers en John Wijsman al buiten te wachten, allemaal hadden we maar één gedachte, we gaan er weer voor! We gaan naar Warschau! Naar Polen!.
Maar eerst een bak heerlijke soep en een paar bakken koffie, alle eigen spullen inladen, de Tom Tom instellen en daar gingen we, Warschau here we come! 1200 km te gaan.

En zo als altijd ging ook deze rit perfect, de stemming aan boord was optimaal en omdat we ditmaal versterking hadden van Joyce was er veel te bepraten onderweg, de kilometers vlogen dan ook onder onze Ford door, wat een kar, wat een veilig gevoel, de gehele combinatie, toch wel te zwaar , stuurde heerlijk , dan reed de één dan de ander, degene die niet reed deed de catering, die zorgden voor lekker belegde broodjes en drinken, want ook hiervoor was weer gezorgd, Jacqueline en Joyce hadden de inkopen gedaan en er ontbrak ons dus aan niets. 100 km in Polen en ja hoor daar was hij, de file, we stonden een half uur stil, maar toen we eenmaal reden en langs de oorzaak van de file kwamen was het ons duidelijk; een ernstig ongeval had daar plaatsgevonden. Toen we eenmaal reden ging het allemaal niet zo vlotjes een lange weg naar Poznan lag er voor ons, een tweebaansweg en niet harder dan 60 km toegestaan, maar goed ook want heel gevaarlijk met vele dorpjes en bochten.
 
En daar naderde we dan Warschau, even Alicja bellen, en ja hoor zij kon al niet wachten op onze komst, waar zijn jullie klonk het uit de mobiel, we rijden nu in een straat waar een apotheek staat, rechtsaf schreeuwde Alicja jullie zijn er bijna, hetgeen onze Tom Tom ook aangaf en ja hoor, we stonden in de straat en nu nog even naar nummer 25 op zoek maar dat duurde niet lang hoor want in de verte zagen we Alicja al zwaaien we waren er, 21 uur na vertrek, stonden we in Warschau op het goede adres, ons eerste deel zat erop.

Alles was uit de kast getrokken door Alicja, onze gids, tolk en begeleidster maar bovenal onze gastvrouw, wat heeft zij ons verwend, geweldig, aan niets ontbrak het ons, zij had zelf de kracht van de kerk aangegrepen om voor onze trailercombi een parkeerplek te regelen, want waar laat je zo’n ding van 10 meter lang, want ook in Warschau is geen meter parkeerplek, nou op het kerkplein dus, nog nooit eerder was het iemand gelukt om daar te parkeren maar wij mochten het, super!
 

Snel al onze spullen naar boven, naar de gezellige flat van Alicja, klein maar fijn zeggen we hier en dat was het ook, direct aan de koffie en heerlijk gegeten en toen vielen al snel onze luiken dicht hoor, om 7 uur ging de wekker er wachtte ons een vermoeide dag, na ook weer een heerlijk ontbijt met eieren ham, worst en veel meer lekkers gingen we al spoedig op pad, eerst maar even langs de zg kelderkatten , het woord zegt het al, de zwerfkatten in de buurt vinden onderin de kelder van de flat een warm slaapplaatsje, hier wordt dan ook elke dag voer en drinken nee gezet, naar schatting komen er z’n 50 katten regelmatig langs.





Op naar de begraafplaats de plek waar we de nieuwe kattenhuisjes gingen installeren, daar waren ook de krasse oude dames die al meer dan 60 jaar iedere dag de katten voorzien van eten en drinken, de kennismaking was hartverwarmend, wisselen was er sprake van wederzijdse warmte. De huisjes werden uit de auto gehaald en onder het toeziend oog en goedkeuring van de pastoor en de dames in elkaar gezet, hetgeen in grote ondanks dat we geen enkel woord konden dankbaarheid werd gedaan. Nadat alles naar tevredenheid was neer gezet onder het toeziend oog van enkele katten vervolgde wij onze dag, op naar de kattenopvang.




Ons derde doel was ook een kattenopvang, deze mevrouw verzorgt zo’n 70 katten in haar huis! Haar hele woning was er voor ingericht, elke kamer, de zolder en waar je ook keek overal katten, grote en kleine, allemaal worden die met heel veel liefde verzorgd, hen ontbrak niets, Maar ook voor haar hadden we veel voer bij ons, natuurlijk werd dit ook in grote dankbaarheid aanvaart, immers voer heb je nooit genoeg, wat heel mooi was is het buitenverblijf voor de dieren een mooie, overdekte tuin met veel mogelijkheid voor klimmen en spelen, lekker slapen in het zonnetje of ravotten met een medebewoonster, het kon er allemaal. Deze mevr. verzorgt, samen met een aantal vriendinnen de 70 katten in haar huis, hier geeft zij twee gedumpte kittens de fles, net op tijd gered van de hongersdood, de inzet is ook hier weer ongelooflijk, wat een super mens! Ga er maar aanstaan, elke dag katten verzorgen, allemaal hebben zij aandacht en verzorging nodig en dan het schoonhouden van al die kamers een hels karwei dat met veel liefde wordt gedaan.

Onze eerste dag zit erop, omstreeks 18.00 uur waren we weer in de flat van Alicja, ik zei het al we werden geweldig in de watten gelegd dus ook met het eten, binnen de kortste tijd stond er een heerlijk diner voor ons klaar echt Pools natuurlijk en we lieten het ons heerlijk smaken, speciaal aangemaakte sla en bietjes met mierikswortel een heel gewaagde combinatie, een groot stuk vlees erbij en aardappe puree, het geheel had een speciale smaak, heerlijk, toen nog heerlijk koffie gedronken en daar kwam de man met de hamer, het was spoedig heel stil in het flatje van Alicja.

Om 7 uur de wekker, er stonden voor vandaag 2 bezoeken aan een hondenasiel op het programma en dus klokslag 9 uur reden we naar het eerste asiel toe, het was even zoeken maar onze gids wist het toch te vinden, alle straten lijken op elkaar, veel slechte bestrating overal water en kuilen, vlakbij de plek waar we moesten zijn reden we een straat in en dachten allemaal, dit gaat fout, het leek wel of we een beekje in reden helemaal blank stond die straat, tot het midden van de wielen reden we door het water, maar ook hier kwamen we goed uit, daar was dan eindelijk het asiel!

Een paar flinke klappen op de ijzeren deur en daar was de beheerster van het geheel, wat ons direct opviel was de enorme rommel die overal lag, alles zag er heel slecht uit, ik heb al heel wat gezien maar dit was toch wel heel erg, daar was misschien een reden voor, het was namelijk zo dat de mensen die daar al vele jaren de dieren opvangen, met de gemeente overhoop liggen omdat zij daar weg moeten, omwonenden hebben geklaagd over geluidsoverlast, wel te begrijpen want de flats stonden heel dicht bij het terrein , maar het asiel was er eerst later zijn de flats er tegen aangebouwd het is dus vragen om problemen. Maar zonder ook maar een seconde te twijfelen aan de goede wil en inzet van de mensen hier, viel ons toch een paar dingen op die voor verbetering vatbaar zouden zijn, natuurlijk we weten dat er geroeid moet worden met de riemen die ze hebben, maar we zagen veel agressieve dieren die wild naar ons toe sprongen zodra we dichter bij kwamen, iets wat ik nog nergens eerder had gezien, één was er zelf geheel doorgedraaid en sprong gevaarlijk tegen het hek aan, ik denk dat als hij erdoor heen had gegaan we het er niet levend vanaf zouden hebben gebracht.

Maar het ergste komt nog, ik hoorde vanuit een stenen gebouwtje jammerlijk geblaf, ik wilde weten wat daar aan de hand was, ik moest een heel slecht trappetje af waar nog sneeuw op lag, de deur kruk bengelde aan de deur, scharnieren waren totaal versleten, ik duwde de deur open, ik kwam in een klein voorkamertje met heel veel spullen erin maar alles was verrot en stonk. Een geur van rotte spullen drong in mijn neus, recht voor mij nog een deur, daarachter hoorde ik het klagende gejank, ik opende die deur en keek in een donker kamer, ondanks dat er geen licht brandde voelde ik de ellende die daar was, het zweet liep over mijn rug, ik zocht het lichtknopje en ja die was er wel, met ontzetting zag ik een 20 draadbenches met evenveel honden erin, woest reageerden zij op mijn komst, ik ben niet snel bang maar dit was afgrijselijk om te zien, zoveel dieren in een donkere kamer en allemaal in kooien, ik moest mijn tranen bedwingen, ook ontbrak het aan voer en drinkbakken, dit kan en mag niet, met tranen in mijn ogen verliet ik de horror kamer, de stakkers achter achterlatend.

Ben gelijk naar Alicja gelopen om te vragen waarom dit daar zo was, volgens de eigenaresse was dat een herstellingskamer voor pas gesteriliseerde dieren, hetgeen wij geen van allen geloofden zo ga je niet met dieren om die net zijn geopereerd juist deze hebben extra zorg en verzorging nodig, direct nadat wij stonden te praten werd er iets geroepen naar de hulpen en er kwamen snel emmers met voer en water, overal waar we liepen was het echt heel slecht. Nogmaals ik wil geen kwaad woord zeggen van de mensen hoor die zich dagelijks inzetten voor deze dieren maar hier moet gewoon snel verbetering komen. Maar ook hier werd veel voer uitgeladen en in dankbaarheid aanvaard, hier konden ze toch weer even mee vooruit. Bij vertrek werd er afgesproken dat er zo snel mogelijk aan verbetering zal worden gewerkt meer we beseffen ons terdege dat de weg lang en moeilijk zal zijn, we hopen er het beste van.

En dan ons laatste doel het asiel dat de naam draagt ”De laatste kans “, maar eerst een uurtje rijden. En daar in de verte doemde iets op het leek op een samenscholing van mensen, een heus comité van ontvangst stond ons op te wachten, de plaatselijk pers was rijk vertegenwoordigd, gewapend met camera’s. Vele vrijwilligers waren er ook, allemaal duidelijk onder de indruk van onze komst, mensen uit Nederland om hun dieren te helpen, ongelooflijk vinden zij het, maar het was maar al te waar, zeker toen de trailer werd opengedaan en dat zij al hetgeen we nog bij ons hadden te zien was, verstaan konden we ze niet maar hun gebaren spraken boekdelen, wat waren ze er blij mee, vele handen kwamen er aan te pas om alles uit te laden, speciaal hadden zij een kamer leeggemaakt op alles op te kunnen slaan. Toen alles was uitgeladen begon onze rondleiding, we werden van het ene vertrek naar her andere geholpen en tekens viel ons op hoe vrolijk alle honden waren, nergens agressie, nergens gevechten, in alle verblijven stonden oude versleten banken en stoelen maar ook kasten, ook alles oud en kapot, maar de honden hadden een eigen plekje om te kunnen rusten en slapen.

Hiernaast een klein gedeelte van het terrein, en een klein gedeelte van de 600 honden die daar verzorgd worden. Overal mochten we kijken, ook in de puppykamer , ik, denk 50 kleine honden gezellig bij elkaar op de bank of eronder, maar allemaal vrolijk, een heel leuk gezicht, in een ander vertrek tientallen grote honden, zo groot dat je er in Nederland bang van zou worden maar deze zijn zo lief, zo zacht om op te eten eigenlijk, en dan die blik in hun ogen als we ze even lekker aanhaalden, die blik van wil jij mijn baasje worden? Mijn andere hand word gelikt, ik kijk naast mij, weer zo’n trouwe hondenblik, ze kunnen niet praten maar je leest in hun ogen, mag toch wel even hé! Het is vechten tegen je tranen, zoveel honden, zoveel ellende. De lobbes, ik zal hem niet snel vergeten, rechts ook één die even aandacht wil.

Hoewel alles oud is zien we nergens poep alles is schoon, er ligt zeil op de grond, ik denk dat het dagelijks wordt schoongemaakt, natuurlijk ruik je hondengeur maar het is er schoon, deze mensen verdienen ons aller respect om zo met zoveel dieren om te gaan.

We gaan door en weer een vertrek met vele honden, en nog eens honden, zo komen we bij de trots van de eigenaar zijn behandelkamer, voor Nederlandse begrippen niets voor hun ALLES! Vol trots laat hij zijn medicijnkast zien, van Alicja vernemen wij dat ze hier ook sterilisaties doen en kleine ingrepen, maar ze doen het, ze helpen de dieren van pijnlijke gezwellen af. Buiten op het terrein staan grote ketels, hier wordt het vlees gekookt, dat krijgen zij van het abattoir, als het gaar en afgekoeld is wordt het uitgedeeld , ieder krijgt zijn deel, daarom zijn de mensen ook zo blij met het droge voer wat wij meebrachten een welkome aanvulling op hun eten en wat te denken van de Dentasticks, en varkens oren reken erop dat zij er van smullen.



Hier hoeft geen commentaar bij, het is duidelijk wat zij van Joyce willen, aandacht en een aai!Weer buiten zien we een grote groep met honden allemaal staart omhoog , allemaal blij en dat is wat zij verdienen, maar het allermooiste is natuurlijk een eigen gouden mandje, maar voor deze kanjers zal het altijd wel een droom blijven, helaas! Het zou echt mooi zijn als er bestrating zou zijn, wat dan ook , nu is er alleen de grond die er ligt, vuil gruis en modder, niet schoon te houden ook al doen de mensen beulenwerk, het blijft een natte vuile grond.





Dit is hun huisje, nou ja huisje? Ze zijn er toch blij mee ze kunnen droog slapen. Ik kan het even niet laten, sorry, Wat moet je tegen mensen zeggen onze asiels in Nederland zitten vol? Hoezo vol? Hoe noem je dit? De tijd tikt weg, we moeten gaan, het afscheid is aller hartelijkst, vele handen worden er geschud, we worden uitgezwaaid net zolang tot we uit het zicht zijn , de dankbaarheid is enorm.






Het is stil in onze auto diep onder de indruk zijn wij allemaal van hetgeen we gezien hebben,we kijken elkaar aan, zeggen niets maar onze gedachten zijn dezelfde, konden we maar meer doen! Nog eenmaal kijken we achterom en dan is het weg, tenminste voor onze ogen maar we weten allemaal voor ons leven wat daar leeft! Hier geven alle DZG–ers hun energie voor.

Na een uur rijden zijn we weer thuis, en weer heeft onze gastvrouw heerlijk eten voor ons, ik noem het roerbal weer een traktatie, en lekker glas wijn en even napraten van alles wat we hebben meegemaakt en we zoeken ons bed weer op, onze laatste nacht in Warschau, weer vroeg op want Alicja vliegt vandaag naar Nederland, wij hebben even een paar uur om op eigen gelegenheid iets van Warschau te kunnen gaan zien en om nog het e.e.a te kopen, we nemen afscheid van Alicja, onze tolk, gids en super gastvrouw, Alicja het was geweldig, dank namens ons allemaal.





We slenteren wat en komen bij de plaatselijk markt, heeft veel weg van de Beverwijkse bazar, overal; kraampjes en overal worden dingen aangeboden, we kopen nog wat voor thuis en dat is het echt tijd om de terugweg te gaan aanvaarden, we rijden terug met een lege aanhanger maar onze hoofden zitten vol, vol met onuitwisbare beelden. Ook de terugreis verloopt supergezellig, veel hebben we gelachen veel hebben we gezien, om 8 uur waren we weer in Apeldoorn ons vertrekpunt, een paar bakken koffie de spullen in de eigen auto’s en dan het laatste stuk naar huis, maar natuurlijk niet voor dat we hartelijk afscheid van elkaar hebben genomen, het was een perfecte reis!

Rest mij, John, Joyce,en jacqueline te bedanken voor hun inzet, en gezelligheid we waren echt een team.Ria bedankt voor de alles en de ruggensteun en natuurlijk al onze sponsors, zonder hun was het niet mogelijk.

Ton Roos

Toon minder

  L Aquila, Italie 26 / 29 Nov 2009
fiogf49gjkf0dNa een voorbereiding van toch wel een paar weken, reden we dan op Donderdag 26 Nov. Om 13. 00 uur de straat uit bij Jacqueline ( Apeldoorn ), die had voor een heerlijke bak soep met stokbrood gezorgd, zodat we niet met een lege maag aan het avontuur begonnen.   De reis ging van Apeldoorn via Duitsland en Oostenrijk naar Italië, 1600 km lag er voor ons, maar DZG had weer de beschikking over de fantastische Ford Transit weer geheel belangeloos beschikbaar gesteld door de Fam. Pelkmans, achter de Ford hadden we een tandem
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Na een voorbereiding van toch wel een paar weken, reden we dan op Donderdag 26 Nov. Om 13. 00 uur de straat uit bij Jacqueline ( Apeldoorn ), die had voor een heerlijke bak soep met stokbrood gezorgd, zodat we niet met een lege maag aan het avontuur begonnen.
 
De reis ging van Apeldoorn via Duitsland en Oostenrijk naar Italië, 1600 km lag er voor ons, maar DZG had weer de beschikking over de fantastische Ford Transit weer geheel belangeloos beschikbaar gesteld door de Fam. Pelkmans, achter de Ford hadden we een tandemaster dat was wel nodig want we hadden zoveel spullen om mee te nemen dat we toch nog ruimte tekort hadden en dus helaas niet alles konden meenemen, maar ja vol is vol, ik moot eigenlijk zeggen we mogen niet meer laden want het tikt toch aardig aan hoor al die balen voer, dat merkten we bij het laden van de aanhanger toen we op de weegbrug stonden, 4300 kg woog de combinatie, dat hield in dat we de lading moesten herinpakken en meer zware zaken in de auto zelf moesten pakken, maar uiteindelijk is het gegaan.
 
Meer dan 1500 kilo aan voer hadden we mee, 14 dozen met medicatie, 4000 ontwormingspillen, en vele dekens. De stemming was opperbest en we schoten ook lekker op tot we bij Frankfurt aankwamen daar was het een drama, file, hierdoor raakten we 3 uur achter op ons schema, maar we doodden de tijd met lekkere broodjes maken en wat drinken en natuurlijk een lekkere babbel.Ik was nog niet eerder over de Brennerpas gereden en dat had Jacqueline goed onthouden, we hadden afgesproken dat ik in ieder geval de Brennner over zou rijden, want ze hadden een verrassing voor mij, op het moment dat we de Brennerpas opreden, stopte Jacqueline de CD van Henk Wijngaard in de speler en zaten we met ze drieën uit volle borst mee te zingen met het liedje “De vlam in de pijp”, heel gezellig was dat. En ja als het gezellig aan boord is schiet het lekker op.

Vrijdag om 11 uur reden we dan ook ‘L Aquila binnen, daar werden we opgewacht door Francesca en haar man, we hadden al gebouwen gezien die waren ingestort door de aardbeving, maar het werd ons duidelijk.
 
 
 
4 maanden geleden woonden hier nog mensen in.


Overal zagen we politie, het zg rode gedeelte was streng verboden toegang voor iedereen, voor plunderaars en voor instortingsgevaar en juist daar hadden de vele zwerfhonden hun toevlucht gezocht, ver van de mensen vandaan proberen zij zich in leven te houden met het schaarse voedsel wat er te vinden is. Om de vele honden te helpen gaan de vrijwilligers onder politiebegeleiding elke avond het terrein op om op vaste plaatsen voer en water te brengen, een hele klus maar met veel inzet lukt het hun.
 
Toen was het tijd om naar het asiel te gaan, daar worden 400 honden verzorgd. Het asiel is tegen een berg opgebouwd zodat het elke dag weer een enorme klus is voor de vrijwilligers om met voer de berg op te klimmen en zeker gedurende de winter als er ook nog eens sneeuw ligt, nog een probleem is dan dus het water, want het is er ontzettend koud waardoor het water in de bakken natuurlijk bevriest en dus regelmatig moet worden vervangen, maar alles ziet er perfect uit, alle honden hebben een slaaphuisje waar zij de nacht in door kunnen brengen. De meegenomen dekens zullen dan ook goede diensten gaan doen waar daar hebben we er niet veel van gezien. Over het algemeen zijn het grote honden die er zijn, een aantal van hun zullen de winter zeker niet overleven gezien hun ouderdom, het is niet anders maar in de winter vallen er slachtoffers helaas.
 
Duidelijk is op deze foto te zien dat het asiel tegen een berg op is gebouwd.
 
De grote herder links die komt er wel hoor, die zag er heel goed en doorvoed uit.
Overal is geblaf het is dan ook een herrie van jewelste, vele honden komen naar de hekken en steken hun neus, zover ze kunnen erdoor om maar even aangehaald te kunnen worden, even een mens voelen, even aangehaald worden, bij één kennel blijf ik staan , heel aandoenlijk staat een grote hond rustig te kijken naar ons, maar zo lief, zo gelaten , ik aai hem over zijn kop, hij geniet zichtbaar, een brok komt in mijn keel, mijn gedachten gaan, wat is het toch een ellende om hier te moeten zitten, wat zou het geweldig zijn als hij een lekker warm huisje had, slik, doorlopen maar.
 
Overal zijn honden, soms 5 of zes in een kennel, maar er is heel goed voor gezorgd dat ze samen kunnen zijn, vechtpartijen zijn er sowieso maar heel weinig, misschien weten zij dat het leven voor hun al moeilijk genoeg is, en dus berusten zij allemaal in hun lot.
Beneden hebben de medewerkers een viertal keten staan waarvan er één dienst doet als kantoortje,hier is ook opslagruimte voor voer etc., dan komen we in de grootste ruimte die ook verwarmd kan worden, hier zijn puppy’s en heel oude honden ondergebracht, ook hier weer die blik van de honden die vragen om aandacht en omdat zij maar achter een lage afscheiding zitten kunnen we ze ook even lekker knuffelen, heerlijk vinden zij het, we worden helemaal door hun gewassen als het ware.



Deze oude lobbes verwelkomt iedereen die aan de poort komt.
Dan zijn we weer bij de auto het is tijd om deze uit te gaan uitladen waar daar zijn we per slot voor gekomen om spullen te brengen die heel hard nodig zullen zijn, en wat is iedereen blij met het vele voer en de medicijnen, zichtbaar aangedaan is iedereen, en groot hun dankbaarheid.
 



 
 



Maar niet alleen hadden we voer bij ons maar ook nog eens een dikke cheque van ruim 1080.68 euro en het laat zich raden hoe blij ze daar mee waren, daar kan echt veel voor gedaan worden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Vele honden hebben hun eigen slaaphuisje, super om te zien want het is er straks berekoud en dan is zo’n huisje heerlijk warm zeker met die deken vanuit Holland erin.Wat ik nog even vergeet te vertellen is dat wij voordat naar het asiel zijn gegaan we eerst heerlijk zijn getrakteerd op een Italiaanse diner, met alles er op en eraan, Seranoham, heerlijk stokbrood en natuurlijk een goed glas wijn, verder spaghetti en pasta met broccoli, we konden ook nog kiezen uit diverse vlees- en visgrechten maar daar kwamen we niet aan toe hoor.En het werd al donker en tijd om afscheid te nemen van Francesca en haar man en van Caterina en al de anderen, we moesten nog 60 km rijden om bij ons hotel te komen en we hadden al enige km’s achter de rug, dus we verlangden alle drie naar een douche en een bed.
 
 

Na een heerlijke nachtrust zaten we om 9 uur aan het ontbijt, om na een korte toeristische rondrit, waar we nog even 4 kistjes mandarijnen inladen, koers zetten richting Nederland.
 
De terugrit ging even vrolijk en gezellig als de heenreis en na zo’n 20 uur stonden we dan ook weer in Apeldoorn.

Toch wel heel moe, maar ook heel voldaan en blij dat we weer heel en zonder ongelukken thuis waren, met heel veel herinneringen.
Rest mij Jacqueline en John te bedanken voor hun inzet en hun supergezellige gezelschap.

Ton Roos
Jacqueline Bakker
John Wijsman
 
 
 


Toon minder

  Mallorca 7 t/m 11 OKTOBER 2009
fiogf49gjkf0dWERKBEZOEK MALLORCA 7 t/m 11 OKTOBER 2009   Na een voorspoedige vlucht van Amsterdam kwamen Frances en ik ‘s avonds aan op Mallorca. Marja stond ons al op te wachten … met Sarabi, het was fijn hen beiden te zien. We vertrokken naar ons verblijf voor een paar dagen, daar aangekomen hebben we het programma voor de komende dagen doorgenomen.   Donderdagmorgen gaan wij naar Centro Canino. I.v.m. de doorlopende aanklachten van de buren zal het wel een geweldig lawaai worden als wij aan komen rijden, d
Lees verder
Voor ons project in: Mallorca - Spanje
fiogf49gjkf0d
WERKBEZOEK MALLORCA 7 t/m 11 OKTOBER 2009
 
Na een voorspoedige vlucht van Amsterdam kwamen Frances en ik ‘s avonds aan op Mallorca. Marja stond ons al op te wachten … met Sarabi, het was fijn hen beiden te zien. We vertrokken naar ons verblijf voor een paar dagen, daar aangekomen hebben we het programma voor de komende dagen doorgenomen.
 
Donderdagmorgen gaan wij naar Centro Canino. I.v.m. de doorlopende aanklachten van de buren zal het wel een geweldig lawaai worden als wij aan komen rijden, denken wij nog. Als wij uit de auto stappen horen wij …. niks! Ik dacht nog naar de dokter te moeten bij terugkomst in Nederland om mijn oren na te laten kijken, want ik hoor immers niets? Aan mijn oren mankeert echter niks, want de honden laten zich praktisch niet horen. Het centrum ligt eigenlijk ook niet vlak naast degenen die alsmaar klachten indienen, de dichtstbijzijnde buren klagen niet. De honden zijn ontspannen en bij binnenkomst in het kantoortje is het alleen kleine Chispy die zich laat horen, zij kan namelijk  niets zien. Maar het geluid dat zij produceert is niet zodanig dat de buren hier last van kunnen hebben
 
Via het kantoortje gaan we naar buiten. Het centrum is schoon, ziet er heel verzorgd uit. Een paar honden lopen in één van de buitenrennen, dit wisselt elke keer zodat alle honden heerlijk kunnen rennen en spelen met elkaar. Ook voorzitter Juan Gil is gekomen en hij vertelt meteen dat de buren weer een aanklacht hebben ingediend, zelfs twee. Een klacht tegen “geluidsoverlast”( waar halen ze het vandaan?) en een klacht m.b.t. het huis wat gehuurd wordt schuin tegenover het centrum, hier verblijven ook een paar honden. Het is duidelijk dat het om pesterij gaat, degenen die de klachten indienen hebben geld in overvloed ( ondanks de crisis ) en hebben een dure advocaat. Het gaat erom dat zij de grond willen hebben en zij zullen nooit ophouden met het indienen van klachten. Juan zal de volgende dag weer naar de gemeente moeten. Het is goed voor te stellen dat de medewerkers van CCI moedeloos worden, een sluiting hangt als het zwaard van Damocles altijd boven hun hoofd en dat van de dieren.


Een paar katten hebben hier hun definitief thuis gevonden en lopen vrij rond, de honden kijken niet op of om als ze langslopen. De honden die in kennels zitten, en wachten op hun beurt om naar de buitenrennen te gaan, komen naar het gaas en laten zich graag aanhalen. Let wel; bijna allemaal zonder te blaffen! Ook zijn er katten die niet vrij loslopen, dit zijn adoptiekandidaten. Een paar komen meteen naar je toe en beginnen kopjes te geven.
 
Ook maken wij kennis met logé Bruno, een jonge ezel. Hij komt als je hem roept en loopt je als een hond achterna. Ook hij wordt graag aangehaald. We maken kennis met de vrijwilligers, die zich met hart en ziel inzetten voor de dieren van Centro Canino, zij gaan door ondanks alle tegenslagen. 
 
 
 
 
 
Vrijdag brengen wij een bezoek aan de perrera van Son Reus. Het is moeilijk hier iets van op te schrijven, het is namelijk niet in woorden te vatten. Son Reus moet je zien, ruiken en voelen. Foto’s mogen niet gemaakt worden, er hangen bewakingscamera’s en er loopt ook bewaking, tevens is veel personeel aanwezig. Er zijn drie kleine gangen met kennels, in totaal 110 hokken waarin maandelijks gemiddeld 175 honden worden ondergebracht. Op jaarbasis zijn dit 5000 (!!!) honden, maar ook 2000 katten, en verder nog eenden, ganzen, duiven en kippen. ( Roof)vogels komen hier ook binnen. Zij worden hier verzorgd en weer uitgezet, volgels die met uitsterven worden bedreigd doen mee aan een fokprogramma om de soort in stand te houden, en worden daarna weer vrij gelaten. Dit is een succesvol programma. Men is ook begonnen om katten te steriliseren en te castreren en deze weer uit te zetten waar ze gevonden zijn. Wij zagen katten die in kleine ijzeren kooien zaten, in de brandende zon. Anderen hadden meer ruimte en zaten bij elkaar.

En dan de honden. Het woord triest geeft ook niet de juiste indruk. Er is geen enkel woord om de situatie van de honden te beschrijven. Verdrietig? Ja! Uitzichtloos? Ja, zeer zeker! Als je daar loopt dan wordt je overvallen door machteloosheid, kwaadheid ook. Kwaad op mensen die hun hond vaak afstaan, simpelweg omdat ze deze niet meer willen hebben. Hen wordt verteld dat de hond na 15 dagen gedood zal worden, of iemand moet de hond adopteren. Er kwam een Duitser een klein hondje brengen, en om dan te moeten zien hoe een hondje wordt weggevoerd door een medewerker van het asiel en alleen maar omkijkt om te kijken waar zijn baasje is en terug wil naar hem, dat gaat je door alles heen, hartverscheurend. Ik zal die aanblik in ieder geval nooit vergeten! Ook deze man werd verteld dat zijn hondje na 15 dagen gedood zal worden, hij hoort het aan, draait zich om en stapt in zijn grote, dure wagen. Dan staan wij daar met een grote woede, maar ook verstomd! Want dit is niet te begrijpen. Er kunnen omstandigheden zijn dat een hond weg zal moeten, maar zoek dan een plek waar je hond kansen heeft! Terwijl wij er waren werden door particulieren vier honden gebracht.

Wij zijn bij de hokken langsgelopen, in het begin nog langzaam later iets sneller. Het wordt namelijk met elk hok moeilijker. In een hok lag een Sharpei-mix, opgerold op het koude beton, hij/zij kwam niet naar de tralies toe. Deze hond leek de moed al te hebben opgegeven, of was misschien ziek. Misschien ziek van verdriet? Er was duidelijk te zien dat één oog niet goed was. Later lag deze hond nog net zo! In andere hokken lagen ook honden lijdzaam toe te kijken hoe wij langsliepen, ook veel pups. Sommige honden liggen of zitten bibberend in een hoekje van het hok, anderen komen wel naar de tralies in de hoop een aai te krijgen. Ook zagen we een hond die duidelijk een tumor had. We zien ook rashonden, Golden Retrievers, Pointers, Duitse Herdershonden en Labrador Retrievers, maar vooral veel mixjes. De meeste van al deze honden zullen nooit geadopteerd worden. Het asiel van Son Reus is echt de laatste “halte” voor deze honden. Ze zitten twee of drie weken op een kaal stuk beton, soms alleen in een hok, soms met andere honden.

In Son Reus worden honden met een chip na drie weken gedood, gevonden en afgestane honden na 15 dagen. Het is voor het asiel, dat alle honden uit de omgeving krijgt, niet te doen om alle honden te houden. Dit is verstandelijk wel te begrijpen. Wat niet te begrijpen is dat ook zieke honden 3 weken moeten wachten om uit hun lijden verlost te worden. We hebben gepraat met de onderdirecteur , ook hij heeft daar moeite mee. Maar dit is de wet en hij hoopt toch dat deze volgend jaar gewijzigd gaat worden. We zijn een dialoog aangegaan met hem, want je kunt een persoon wel iets gaan verwijten maar hij is niet de wet. En op deze manier is het beter tot een samenwerking te komen. Want dat is wat DZG wil, i.s.m. CCI.

U zult zich misschien afvragen waarom er toch geen foto’s gemaakt zijn, zoals eerder geschreven we mochten niet fotograferen, maar neemt u van mij aan in dit geval zeggen foto’s net zo weinig als woorden. Wij wilden geen risico lopen dat men ons zou betrappen bij het nemen van foto’s. Worden we wel betrapt dan is een samenwerking meteen van de baan. En dat risico mogen we niet lopen, we hebben immers met levens van dieren te maken.

Totaal aangeslagen voor de rest van de dag vertrekken we weer, maar wel na reservering van twee honden. Deze kunnen de week daarop gehaald worden, één daarvan is Harichela, zij staat inmiddels op de website voor adoptie. Voor wij een goedlopend project kunnen maken van Son Reus hebben wij opvanggezinnen nodig, is dit niet het geval dan kunnen wij de honden ook niet helpen. Uiteraard kunnen wij niet elke hond en/of kat redden uit Son Reus. Wij houden u op de hoogte.
 
De volgende dag is het de dag van de Fancy Fair, georganiseerd voor CCI en DZG. Vrijdagmiddag zal er nog heel wat werk verricht moeten worden. Zaterdag begint de Fair om 11.00 uur en zal duren tot 20.00 uur. Veel Nederlanders komen kijken, snuffelen tussen de tweedehands spullen, drinken, eten en kopen iets. Maar ook Spanjaarden zijn nieuwsgierig wat er aan de hand is.
 
Er is ook veel reclame gemaakt voor deze dag, d.m.v. posters en spandoeken. Het is gezellig, we krijgen een heel klein buitje, maar dat kan de pret niet drukken. Aan het einde van de dag kunnen we terugzien op een geslaagd evenement, welke zeker voor herhaling vatbaar is. Opbrengst van de dag € 1500,--
 
Zondag gaan we weer richting Nederland, na een laatste bezoek aan CCI, waar de honden net als de vorige weer rustig zijn. De enige hond die ik hoor blaffen in de verte blijkt de hond van de man te zijn die steeds de klachten indient tegen CCI!! Hoe ironisch!


Als altijd is een werkbezoek vermoeiend, maar ook leerzaam. De inzet van de plaatselijke vrijwilligers is erg groot en ondanks alle problemen blijven zij doorgaan met het geven van hulp. Zij verdienen ons respect en vertrouwen.

©2009 Ria Kuurman
Al het materiaal is eigendom van Janaliek Publishers en mag niet worden gebruikt zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming
 
 
 


Toon minder

  Reisverslag Castalla en Javea September2009
fiogf49gjkf0dVERSLAG WERKBEZOEK CASTALLA EN JAVEA 3 t/m 6 SEPTEMBER 2009 Na een vliegreis zonder vertraging kwamen wij aan het bijna einde van de middag, aan in Valencia. Eenmaal buiten gekomen bleek dat het wel heel erg warm was, gelukkig hadden we een auto gehuurd met airco. Iets waar wij de komende dagen erg dankbaar voor zouden zijn. Vanaf Valencia reden wij aan het einde van de middag meteen naar Javea om een eerste bezoek te brengen aan het asiel. Wat bij aankomst opviel was dat er weinig honden blaften. Dit hebben we wel anders mee
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
VERSLAG WERKBEZOEK CASTALLA EN JAVEA 3 t/m 6 SEPTEMBER 2009

Na een vliegreis zonder vertraging kwamen wij aan het bijna einde van de middag, aan in Valencia. Eenmaal buiten gekomen bleek dat het wel heel erg warm was, gelukkig hadden we een auto gehuurd met airco. Iets waar wij de komende dagen erg dankbaar voor zouden zijn.

Vanaf Valencia reden wij aan het einde van de middag meteen naar Javea om een eerste bezoek te brengen aan het asiel. Wat bij aankomst opviel was dat er weinig honden blaften. Dit hebben we wel anders meegemaakt. Natuurlijk waren de honden erg nieuwsgierig wie nu weer aan kwamen lopen, maar als we niet beter wisten zou je denken dat er maar een klein aantal honden hier verblijft. Echter, het zijn over de 250!!


Wij maakten kennis met medewerkers van het asiel, o.a. Wieteke en Nicole. Uiteraard begonnen we met een ronde langs de honden, deze keer snel want we zouden immers de volgende dag terugkomen. Aangezien de gemeente 1000M2 heeft afgepakt van het asiel hebben zij in ruil hiervoor 10 nieuwe beton kennels gebouwd. Oude kennels zijn er ook nog, maar alles is heel schoon. De honden lijken, hoe gek het misschien ook in uw oren zal klinken, tevreden. Daarom zal het ook redelijk rustig zijn, ze hebben niet de stress van het op elkaar te moeten zitten of aan kettingen te liggen. De roedels in een kennel worden met zorg samengesteld, de honden mogen met hun roedel afwisselend in een uitloopruimte. Hier maken ze dan ook dankbaar gebruik van. Het is onvoorstelbaar wat men hier op een kleine ruimte heeft weten te bewerkstelligen. Natuurlijk is het woekeren met de ruimte, en het vergt veel inzicht en kennis van de honden op zich. Over elke hond kan men iets vertellen, het is allemaal heel persoonlijk en de liefde voor de honden blijkt uit alles want men zegt en doet.


De volgende dag zijn wij al weer vroeg bij het asiel, nu is het iets drukker want er zijn meer medewerkers om de kennels schoon te maken, ook komen er mensen die de honden mee nemen voor een wandeling buiten het asiel. Wij gaan nu uitgebreider bij de kennels langs, zien ook veel bekende honden. Tenminste bekend; van de foto’s.


Zoals ik al schreef heeft het asiel in Javea heel veel honden. Een groot bijkomend probleem was de enorme vlooienplaag die er op dat moment heerste, een plaag die elke keer weer terugkomt en waar weinig tegen is te doen. Sommige honden zijn rood van het krabben door de enorme jeuk. De medewerkers blijven spuiten, maar het lijkt niet te helpen. Vooral de honden in de oude kennels hebben hier veel last van. De bestrijding slaat altijd een groot gat in het budget van de organisatie die op jaarbasis € 250.000,-- nodig heeft. De gemeente geeft € 40.000 per jaar, dus u begrijpt dat het asiel elk jaar weer alle zeilen moet bijzetten om het geld op te kunnen brengen. Zij doen dit door het organiseren van evenementen. Twee Engelse dames organiseren uistapjes, barbecues, fancy fairs etc. Het is een compliment waard wat men elke keer weer doet om geld in te zamelen voor de vele honden die onder hun hoede zijn en steeds weer komen.

Over het terrein lopend valt weer de rust op in dit asiel. Je kunt goed met elkaar praten, zonder je stem te moeten verheffen. We gaan elke kennel binnen en de honden laten zich heerlijk aanhalen, ze willen allemaal een aai., Stranger, Barbel, Rocco, Willa, Lilly. Sommigen dringen voor, anderen blijven netjes wachten. Maar ze zijn allemaal even lief en het is fijn ze eens in levend lijve te zien.
 
 
Wat opvalt is het grote aantal Podenco’s, de adoptie van dit fantastische ras blijft ver achter bij andere rassen/mixen. Waarom? Misschien toch dat onbekend onbemind blijft??


De volgende dag gaan we al vroeg op pad naar Castalla, een ander project van Dierenhulp zonder Grenzen, we moten hiervoor iets meer dan een uur rijden. Het “asiel”, ligt aan de rand van de urbanisatie. Aangekomen zijn de medewerksters al bezig met het verzogen van de honden, ongeveer 80, anderen waaronder de Nederlandse Marlène zijn aan het wandelen met een paar honden. Even later komen ze terug en het valt op hoe goed de honden meelopen aan de riem. De honden zijn gek op hun verzorgers, dat is aan alles te merken. Wat ook duidelijk te merken is het plezier en de toewijding die men hier heeft, zingend worden de hokken schoongemaakt.

Het asiel is erg oud en vervallen, opgezet uit materialen als hout en gaas. De honden lopen uren los, voordat medewerksters 's middags weer naar huis gaan. Dit gaat heel goed, ze liggen bij elkaar, ze spelen met elkaar. Ook hier een rustige omgeving zonder veel geblaf. Oud(ere) honden zich afzijdig en liggen voor zich heen te kijken of slapen. Deze honden zijn te oud of hebben leishmania of gewrichtsklachten en zullen hier blijven tot aan hun dood. Ook hier is het veel fijn de honden te zien die we alleen van foto’s kennen. Bruna, wat een mooie en lieve hond, Jaime die rustig voor zich uit kan kijken, de kleine Senna en Saltarin. Deze laatste is helaas niet geliefd bij zijn soortgenoten. Waarom is niet aan te wijzen. Hij zal eigenlijk z.s.m. een eigen thuis moeten krijgen. En dan Rocco, Ivan en de lieve, speelse Riu. Maar wat te zeggen van de mooie, maar wel grote Viernes. Bandido graaft een kuil waar hij heerlijk koel in kan gaan liggen. Maar ik kan wel namen blijven noemen, u kunt ze allemaal op onze adoptiepagina vinden. Laten we hopen dat zij ooit nog een eigen thuis zullen vinden.


De gemeente heeft beloofd een nieuw asiel te gaan bouwen, dit is geen overbodige luxe want zoals het nu is kan het eigenlijk niet meer lang duren.Het asiel is een totale verval nabij. Vanuit asiel gaan we naar de nieuwbouw. Het asiel zal in november ( dit jaar ) klaar moeten zijn, maar of dit gaat lukken is wel een heel grote vraag. Het kan bijna niet, daar is de tijd te kort voor, lijkt ons tenminste. Het zal niet erg groot worden, wel moet het asiel nu katten op gaan nemen. Bij de bouw is hiermee rekening gehouden, ook voor een kliniekje. Hierdoor blijft weinig ruimte over voor de hondenkennels, Ook is er eigenlijk geen rekening gehouden met uitloopruimte, iets wat de honden nu wel hebben. Ook niet is bekend wie het beheer gaat krijgen. De organisatie in Castalla in ieder geval niet!

De volgende dag gaan we weer richting Nederland. Voor het zover is eerst weer naar het asiel in Javea, om Plomo en Jumbo na een goede wasbeurt mee te nemen voor hun nieuwe adoptiebaasjes. De wasbeurt vonden ze minder, in de auto bleven ze lekker liggen. Op her vliegveld vonden ze het nog iedereen te begroeten, de meeste mensen wisten dit ook te waarderen.

Na een aantal warme, vermoeiende dagen en veel ervaringen rijker zijn we thuisgekomen.

©2009 Ria Kuurman


Al het materiaal is eigendom van Janaliek Publishers en mag niet worden gebruikt zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming.

Toon minder

  Bezoek Rhodos mei 2009
fiogf49gjkf0dVERSLAG WERKBEZOEK RHODOS 14 T/M 17 MEI 2009 Het bezoek aan Rhodos zal beginnen op donderdag 14 mei, vertrek vanaf Schiphol 7.25 uur, aankomst op Rhodos 11.00 uur ( lokale tijd is 1 uur later dan in Nederland). Vanaf het vliegveld kunnen wij (Frances en ik) direct op pad, natuurlijk eerst even de koffers afleveren bij het kleine familiehotel, dat zal maar een paar minuten vergen. Dit was ons plan.     Het leek zo mooi, aan het einde van de middag voor vertrek krijg ik een mail van Transavia dat i.v.m. een stakin
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
VERSLAG WERKBEZOEK RHODOS 14 T/M 17 MEI 2009

Het bezoek aan Rhodos zal beginnen op donderdag 14 mei, vertrek vanaf Schiphol 7.25 uur, aankomst op Rhodos 11.00 uur ( lokale tijd is 1 uur later dan in Nederland). Vanaf het vliegveld kunnen wij (Frances en ik) direct op pad, natuurlijk eerst even de koffers afleveren bij het kleine familiehotel, dat zal maar een paar minuten vergen. Dit was ons plan.
 
 

Het leek zo mooi, aan het einde van de middag voor vertrek krijg ik een mail van Transavia dat i.v.m. een staking wij drie uur later zullen vertrekken, maar … we moeten wel om 04.30 uur op Schiphol zijn want de maatschappij zal er alles doen om ons op de oorspronkelijke tijd te laten vliegen. Het is een domper, het is echter niet anders.

Wij zijn in alle vroegte op Schiphol, waar we meteen van een grondsteward te horen krijgen dat er geen sprake is van op tijd vliegen, want tot 12.00 uur mag geen vliegtuig door het Griekse luchtruim. Later horen wij dat anderen “gewoon” om 7.30 uur aanwezig moesten zijn. Met nog eens twee uur vertraging kwamen wij om 16.00 uur aan op Rhodos. We zochten Marjan, onze contactpersoon op het eiland, zij kwam net aanlopen. Ze vertelde dat ze in de vertrekhal moest zijn, twee pups zouden naar Duitsland gaan. We maakten daar kennis met twee bestuursleden van een Duitse organisatie en Alexia, een collega van Marjan. Dus weer wachten.

Een paar uur later kamen we aan bij het hotel, ingecheckt, koffers binnen de deur gegooid en op stap. We gingen eerst om de hoek kijken, toevallig was daar de plek waar Tinara verblijft, zij was er niet en we hebben haar de komende dagen ook niet kunnen vinden. Eerst was Colina aan de beurt, de hond met de verschrikkelijke open wond op haar rug. Het gaat steeds een beetje beter met haar. Ze zit alleen in een gedeelte van een huis, eenmaal per dag krijgt ze bezoek, eten, drinken en wordt haar wond verzorgd. En ze is zo lief … alles laat ze toe. Wie haar ooit adopteert boft! Het was te merken dat haar wond toch nog pijnlijk is, maar ze geeft geen kik.

Ons volgende bezoek is aan de zg. puppykennel. Katten lopen rond, die zullen we nog vaak tegenkomen op Rhodos. De pups, ca. 20 stuks, horen ons aankomen en verdringen zich bij de deur, nieuwsgierig natuurlijk maar ook willen ze aangehaald worden. Wij hadden een grotere plek verwacht, foto’s kunnen een verkeerde indruk wekken. We gaan snel naar binnen, dit vergt een bepaalde handigheid anders rennen ze langs ons heen en dan is het niet “vrijheid, blijheid”. Je moet er niet aan denken dat zoiets zal gebeuren. De hondjes buitelen over elkaar heen om maar als eerste een aai te krijgen, ook de grotere pups als Benny en Tsambiko. Twee nieuwe pups zijn die dag ook in de puppykennel gezet, Bob en Pretty, ze doen gewoon mee. Het wordt al gauw donker en we hopen in de komende twee dagen nog een keer de pups kunnen te bezoeken. Maar wat we van alle bezoeken aan het buitenland hebben geleerd, plannen maken werkt niet, we zien wel wat op ons pad komt.

De volgende dag zitten we om 07.15 aan het ontbijt, we worden vroeg opgehaald. Vandaag gaan we naar diverse plekken waar honden zijn, ze zitten her en der verspreid. Dit is voor de vrijwilligsters een extra belasting, veel tijd gaat verloren met het rijden van de één naar de andere plek. Het belooft een erg warme dag te worden en we gaan op weg. We vertrekken naar een plek even buiten Rhodos-stad, daar zijn een paar honden ( hoe kan het ook anders ), ze zijn een beetje bang. Ze willen wel, maar al die vreemde mensen! Doodeng. Van daaruit rijden we naar Tholos, in een leegstaand huis zitten drie pups, ze zijn te klein voor de puppykennel en moeten ook wachten op de vaccinaties. Ze zijn blij iemand te zien, ze mogen uit hun tijdelijke “hok”, een plek afgezet met planken. De dagelijkse routine voor de vrijwilligers begint weer, opruimen en dweilen, eten en drinken geven. Intussen dartelen de pups naar ons toe, kruipen op schoot en laten zich heel gewillig oppakken. Ze willen graag alle aandacht die ze op dat moment kunnen krijgen. En eerlijk is eerlijk, het zijn “Snoopy’s” om te zien. We nemen ze mee naar buiten, want frisse lucht is goed voor ze. Maar op een bepaald moment moet je ze toch weer in hun “hokje” stoppen, we moeten terug. Het voelt machteloos, de pups achter te moeten laten. Het is net alsof je ze in de steek laat. Dit gevoel zal nog wel vaker terugkomen deze dagen.
Weer onderweg, we gaan nu naar een andere kant van Rhodos-stad, Sugar en Apollo bezoeken. Zij verblijven bij de vader van Alexia. Hij heeft daar een stukje grond waar zij twee honden neer kan en mag zetten. Het wordt steeds warmer en we vragen ons af hoe de situatie is voor de honden. Als eerste zien we weer katten, waar komen ze toch allemaal vandaan? Maar goed, Sugar en Apollo. Beiden zijn erg enthousiast als we aan komen lopen. Sugar zit een geïmproviseerde kennel, Apollo zit aan een ketting. Beiden hebben het warm, want veel schaduw is er niet. Het hok van Sugar in haar kennel biedt ook weinig verkoeling. Maar wat zijn ze blij! Sugar springt van plezier van de ene naar de andere hoek, komt naar ons toe en loopt weer weg. Ze weet van gekkigheid niet wat ze moet doen. Ze wil door iedereen tegelijk aangehaald worden, maar ook Apollo, die aan een ketting ligt. Hij zoekt schaduw aan de zijkant van een hooibaal. Ook hier overheerst het gevoel van machteloosheid als we weer moeten vertrekken.

 
 

Nu gaat het richting Faliraki, Iraklis moet worden opgehaald, hij zal met Alexia meegaan naar huis. Nu verblijft hij in een pension. Als wij Nederlanders het woord “pension” horen, hebben wij daar een bepaalde voorstelling bij. Mooie kennels, met binnen- en buitenverblijven, een liefdevolle verzorging en noem maar op. Helaas is dit niet de definitie van een pension in Griekenland. Het lijkt er zelfs niet op, maar nood breekt wet en dat is helaas vaak op Rhodos. Terwijl wij wachten tot de eigenaar van het pension komt, kijken wij even rond, bij de hokken mogen wij niet komen, dit is verboden toegang. Wij zien twee volwassen honden en een pup loslopen, ze hebben teken en bij één van de honden ( een iets minder schuwe ) verwijderen wij een paar. Het arme dier is erg mager, ook de pup is schuw en zijn moeder (?) ook. Wanneer de eigenaar komt spreken wij hem hierop aan, misschien zijn deze honden te redden? Nee, hij houdt van zijn honden en wil ze beslist niet missen!!! Iraklis is dolblij dat hij uit het hok kan en springt zelf maar direct de auto in.

En verder gaat het weer, richting een restaurant waar een paar pups opgevangen worden door een Canadese vrouw. Helaas heeft zij een onprettig bericht, de pups kunnen niet veel langer meer blijven. Naar de puppykennel kunnen ze niet, weer een probleem wat opgelost moet worden. De vrouw vindt het heel moeilijk, maar haar omstandigheden zijn er niet meer naar om de pups op te vangen. Even snel een frappé ( ijskoffie ) en we moeten al weer door. We gaan naar Kalithea.

Daar is een huisje gebouwd, met een omheining, voor de vele katten, zij kunnen wel er wel uit, maar geen hond kan er in, en dat bedoel ik dan letterlijk. Er lopen hier namelijk wilde honden in de omgeving. Het is te merken dat de katten gewend zijn aan mensen, ze blijven rustig liggen en sommigen komen naar ons toe. Heel erg jonge kittens verstoppen zich tussen de struiken. De katten worden elke dag gevoerd. Maar of ze allemaal wel zo gezond zijn? “Loopneuzen en -ogen”, hebben ze bijna allemaal.

 
 

Nicky en Astor, zitten op een afgelegen stukje grond, waar een woning wordt gebouwd. Schatten van honden en weer kan ik alleen maar hopen dat ze hier snel weg gaan om opgenomen te worden in een gezin, waar ze veilig zijn en liefde krijgen.


 
 
 
 
 
De volgende groep honden is weer ergens anders, op een stukje land aan de rand van een woonwijk in Rhodos-stad. Honden aan kettingen, met nauwelijks iets om voor de hete zon weg te kruipen. De pups van Raya lopen los, het is een drukke weg en dit heeft helaas al twee pups het leven gekost. Het is een stukje grond waar veel rommel ligt, o.a. oude auto’s en hier lopen dan ook nog eens geiten. Maar ook deze honden zijn blij dat ze mensen zien, aandacht dat is wat ze willen. Na ook een paar geiten een aai gegeven te hebben stappen we later weer in de auto om een eindje verder Loekie, Goldy en Bonny te bezoeken. Loekie ligt ook aan ketting op een plaatsje bij een huis, vanaf het balkon kijken Goldy en Bonny op ons neer. Dit is hun tijdelijke verblijf, ik hoop dat er snel een baasje voor hen komt.
 
 
 

Moe van alle indrukken, maar ook wel een beetje van de hitte die wij nog niet gewend zijn als Nederlanders vertrekken wij weer naar Rhodos-stad. Onderweg snuiven we nog een beetje cultuur op bij de Acropolis van Rhodos. We gaan richting hotel en lopen van daaruit nog even de stad in om een hapje te eten, veel tijd is er niet want ’s avonds hebben we een vergadering met de Duitsers en een Engelse die zich ook nauw verbonden voelt met de dieren op het eiland.

Tijdens de vergadering beslissen we om de volgende dag te proberen het asiel van de gemeente binnen te komen, één bestuurslid van de Duitse organisatie, de Engelse vrouw en ik. We zullen ons voordoen als toeristen en ons ook zo gaan kleden. We zien er wel tegenop, maar het is noodzakelijk.

De volgende morgen worden we ver voor het asiel afgezet want ze moeten niet zien wie ons brengt. We lopen naar boven, worden onderweg aangeklampt door zigeunerkinderen die naar geld vragen. Even verderop horen we de honden van het asiel al blaffen. Dichterbij komend lopen twee honden los, erg mager, waarschijnlijk ooit door hun baasje gedumpt en misschien ook wel in de hoop dat ze hier in het asiel opgenomen zouden worden. Maar dit zal niet gebeuren. Wij melden ons bij de poort, “de wacht” wordt gehouden door een lieve Groenendaeler die aan een ketting zit. Wij worden meteen al wantrouwend bekeken door degene die naar ons toekomt en het eerste wat gezegd wordt is “geen foto’s maken”. We vragen nog eens of we het goed begrepen hebben, ja “geen foto’s”. Toch vreemd dat dit de eerste reactie is. Zal ze iets in de gaten hebben? Er zijn natuurlijk niet veel toeristen die een asiel bezoeken tijdens hun vakantie, vooral als het asiel moeilijk te vinden is.

Zo op het eerste gezicht lijkt het redelijk. Maar als ik verder kijk schrik ik, iemand is bezig de hokken schoon te maken met een tuinslang, de honden zitten een hoekje en proberen te schuilen voor de waterstraal die hoogstwaarschijnlijk koud is. Veel honden die tijdens de verzorgingsperiode van de organisatie op Rhodos er goed en gezond uitzagen, zijn sterk vermagerd, de botten zijn te tellen en de heupbotten steken uit. Ook veel pups, ze hebben bijna allemaal vieze ogen, sommigen zijn duidelijk niet gezond, maar hetzelfde geldt voor de volwassen honden. Een werknemer van de gemeente zet één bakje met brokken in het midden van een kennel en de sterkste pups “vliegen” daar op af, er wordt niet gelet of alle pups te eten krijgen. Sommigen zijn te apathisch om nog naar het eten te lopen, ze hebben duidelijk geleerd dat zij toch niks krijgen. Hier geldt het recht van de sterkste. We maken stiekem foto’s, ik heb mijn camera in de hand, naast mijn lichaam en klik raak, en maar hopen dat het iets oplevert. We mogen op bepaalde plekken niet komen, zg. heeft dit met het voeren te maken. Wel zien we kleine kennels, zonder mogelijkheid voor de honden om naar een buitenkooi te lopen. Ze zitten dus altijd binnen, misschien dat ze even mogen lopen als de kennel wordt schoongemaakt, dus zo’n twee minuten in 24 uur! Ook zie ik een Chow Chow, dik door zijn geklitte vacht, hij loopt moeilijk, niet alleen door de vacht maar hij heeft iets aan één van zijn achterpootjes. Ook andere honden hebben duidelijke verwondingen, slechte ogen etc. Medische verzorging staat hier duidelijk niet op de eerste plaats, ik vraag me trouwens af of daar plaats voor is. We merken dat wij door een medewerkster door een raam gadegeslagen worden, ze vertrouwt ons duidelijk niet.

In kleine kennels, drie op een rij, zitten honden die onze aandacht vragen. Ze zitten hier elke dag en kunnen zich nauwelijks bewegen. Het is erg om te zien, een woord om alles te beschrijven kan ik niet vinden. Terneergeslagen gaan we weg, we voelen de ogen in de rug van de werknemers. We bellen dat we opgehaald kunnen worden en gaan naar een restaurant om onze ervaringen te delen met de anderen.

 
 

’s Middags gaan we met Alexia en Marjan op stap om nog meer honden te zien en ook moeten sommigen die op straat leven gevaccineerd worden. We zien een zielige pup aan een ketting, duidelijk erg bang. De man die op haar past zegt dat we haar mee mogen nemen, maar zegt toch eerst de eigenaar te willen bellen.
De man, die niet eens voor zijn eigen pup zorgt, zegt dat hij geen afstand doet, hadden we de man maar niet laten bellen en de pup meegenomen.


Later op de middag gaan Frances en ik even de oude stad in, veel katten lopen hier rond, het lijkt alsof ze allemaal een huidziekte hebben en een oogaandoening. Het bezoek duurt echter iets langer dan de bedoeling was, alles lijkt op elkaar en hoe komen wij hier weer uit? Getuige dit verslag is het toch gelukt. Maar misschien heeft het zo moeten zijn? We zien op een straathoek een hond liggen, we zeggen “hallo” en de hond besluit maar achter ons aan te lopen. Drukke straten over, doodeng. Ze loopt mee naar het hotel en denkt wel mee naar binnen te kunnen gaan. Wij blijven buiten staan en bedenken wat we moeten gaan doen. Intussen is de hond ontspannen gaan liggen en slaapt zelfs, Frances gaat stilletjes de trap op, het hotel binnen. De hond tilt haar kopje op, ziet mij nog zitten en met een diepe zucht slaapt ze weer verder. Maar wat nu? Mensen met kinderen komen naar buiten, de hond wordt wakker en gaat toch even kijken of deze mensen ook vriendelijk zijn. Ik maak van de gelegenheid gebruik om naar boven te gaan, op de kamer loop ik meteen naar het balkon en zie haar al weer liggen en ze lijkt niet van plan weer weg te gaan. We bellen Marjan dat we een hond gevonden hebben, of eigenlijk andersom. Ze zal vragen of er plek is in het pension tegenover de puppykennel en zal ons, inclusief Africa, want zo hebben we haar genoemd, ophalen. We gaan weer naar beneden, waar we begroet worden. Marjan komt ons ophalen en bij gebrek aan riem en lijn tilt Frances Africa op om in de auto te zetten. Nou, Africa vindt alles goed en gaat heerlijk en ontspannen op de achterbank liggen, af en toe gaat ze zitten om op een wijze manier uit het raam te kijken. We hebben ook voer voor haar nodig, uiteindelijk vinden we nog een winkeltje dat open is. We brengen Africa naar het pension, en ook nu is het geen pension wat wij als Nederlanders gewend zijn. Africa vindt het nu wel een beetje eng, en als we weggaan staat ze zielig achter het hek te kijken. Maar we moeten de volgende ochtend voor vertrek nog een pup uit de puppykennel halen en dan zullen we haar terugzien.

De volgende dag vertrekken wij vroeg naar de puppykennel om Ariel op te halen, Alexia zullen wij ontmoeten bij het vliegveld, met Myko. Eerst gaan we bij Africa langs, wat is ze blij dat ze ons ziet, wanneer we vertrekken begint ze zachtjes te janken, we hopen haar gauw weer te zien in Nederland.
 
 
 
 
 
 
 
We moeten om 8.40 uur ( lokale tijd ) op het vliegveld zijn, en als alles goed gaat zijn we 13.30 uur weer op Schiphol.
Ja, als …..    Alles verliep eerst voorspoedig, inchecken van passagiers en honden. Wij leken op tijd te vertrekken, inderdaad leek!

De gezagvoeder gaf aan dat we nog niet gingen vertrekken omdat er een technische storing zou zijn, er was contact met Amsterdam om te vragen of het vliegtuig alsnog kon vertrekken. Om een lang verhaal kort te maken, wij hebben twee uur in het vliegtuig gezeten tot het bericht kwam dat wij er uit moesten met onze handbagage. Wel kwam de steward vertellen dat onze honden het goed maakten. U begrijpt dat dit onze grote zorg was. Na op een bus gewacht te hebben die ons naar de vertrekhal zal brengen kwamen wij daar aan en ons werd gezegd te wachten. Ik heb nog gevraagd of het niet beter was onze honden uit het vliegtuig te halen, maar ik hoefde mij geen enkele zorg te maken. In de vertrekhal kwam nog wel een steward naar ons toe om te zeggen dat we eten en drinken krijgen op kosten van Transavia, we zaten al geintjes te maken om het duurste te nemen wat er was. Maar .. we kunnen kiezen uit een pakje jus d’orange of en flesje water, en nadat de stokbroodjes met kaas en ham op waren bleef enkel een droge sandwich over met ham en kaas, de vegetariërs onder ons hadden dus niks te eten. Verder hoorden we of zagen we niks meer, veel later zagen we de bemanning met hun koffers het vliegtuig verlaten en een tijd daarna ook onze bagage. En onze honden? Wij wisten het niet. Ik ben gaan zoeken naar een informatiedesk in de vertrekhal, niet aanwezig. Ook liep er geen personeel rond. Uiteindelijk om ca. 15.30 uur kwam een Nederlandse medewerkster van het vliegveld ons vertellen dat wij niet zouden vertrekken, tenminste niet met dit vliegtuig. Er zou die avond nog een vlucht zijn vanuit Nederland, er zou geprobeerd worden met een groter vliegtuig te komen zodat een vlucht van 21.30 uur gecombineerd kan worden. Alleen van onze vlucht konden dan maar tien mensen mee, onder deze tien wij.

Een bus zou ons naar een hotel brengen, wij kregen daar een kamer en om 18.00 uur werden wij verwacht voor het diner. Eerst naar de aankomsthal om onze koffers op te halen, tot onze verrassing stonden hier ook de honden in hun skykennels, volledig in de stress. Ik heb contact opgenomen met Marjan dat zij de honden op moest halen, deze konden hier niet blijven staan en wij moesten z.s.m. in de bus.


Tegen 20.00 uur kwam de bus om ons naar het vliegveld te brengen. Een host kwam bij ons in de bus zijn verhaaltje houden, hoe het inchecken etc. ging. Het was duidelijk dat hij niet over onze situatie geïnformeerd was. Hoe wij moesten inchecken was hem niet bekend, wij hadden tenslotte die ochtend al ingecheckt. Dus met andere woorden, we zouden het wel zien. We kwamen tegen 20.30 uur aan op het vliegveld en zouden om 21.00 uur moeten instappen! Toen wij ingecheckt hadden moesten we wachten op de honden. We hadden nog één minuut de tijd, waren de honden dan nog niet gebracht dan zouden we zonder hen moeten vertrekken. Echt op het laatste moment ging alles nog goed. Alexia en Marjan gingen hardlopend de honden afgeven, Frances en ik gingen in looppas de trap op naar de vertrekhal, … waar we nog 40 minuten vertraging hadden. Maar voor ik het vliegtuig instapte heb ik eerst een stewardess na laten vragen bij de gezagvoerder of de honden inderdaad aan boord waren. Je kunt het maar beter zeker weten.
Uiteindelijk arriveerden wij met iets meer dan 12 uur vertraging op Schiphol.

Ja, het was weer een memorabele reis.



 
 
 
 
 
 
 
 
 

Noot van het bestuur: Wij komen later op het asiel van de gemeente Rhodos terug.



©2009 Ria Kuurman
Al het materiaal is eigendom van Janaliek Publishers en mag niet worden gebruikt zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming







Toon minder

  Sevilla, februari 2009
fiogf49gjkf0dDeze winter zijn we (=Michel, zijn hond Django, oppashondje Mevr. Achiem Jansen II en ik) weer met m'n bus de zon op gaan zoeken in het zuiden. Deze keer wilde ik niet alleen mooie plekken zien, maar ook verschillende dierenopvangcentra bezoeken om er achter te komen hoe het eraan toe gaat in Spanje. Via internet kwam ik achter het bestaan van Dierenhulp zonder grenzen en de asiels die ze ondersteunen in onder andere Spanje. Aangezien er altijd wel hulpgoederen wachten op transport naar deze asiels in Spanje kon ik mooi mijn bus vo
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Deze winter zijn we (=Michel, zijn hond Django, oppashondje Mevr. Achiem Jansen II en ik) weer met m'n bus de zon op gaan zoeken in het zuiden. Deze keer wilde ik niet alleen mooie plekken zien, maar ook verschillende dierenopvangcentra bezoeken om er achter te komen hoe het eraan toe gaat in Spanje. Via internet kwam ik achter het bestaan van Dierenhulp zonder grenzen en de asiels die ze ondersteunen in onder andere Spanje. Aangezien er altijd wel hulpgoederen wachten op transport naar deze asiels in Spanje kon ik mooi mijn bus volproppen met het één en ander voor het opvangcentrum in Olivera bij Sevilla. In Sevilla (mooie stad) brandde het zonnetje al heerlijk en we spraken met Joanna af om de spullen af te leveren bij het centrum. Gelukkig was het alweer een tijd droog weer geweest, zodat we de bus over het stuk zandweg konden rijden en bij de ingang konden parkeren. Het was indrukwekkend om te zien dat ze met zo weinig middelen het stuk omheinde boomgaard hebben kunnen omtoveren tot opvangcentrum. We werden verwelkomd door een grote kluwen honden. De één nog harder blaffend en springend om aandacht dan de ander. Nadat Joanna wat wisseltrucs had gedaan met enkele honden en de meeste honden vrij rond konden rennen en spelen op het terrein, laadden we de bus uit. We waren blij dat we Joanna vervolgens konden helpen met het verzorgen van de dieren. Er gaat nogal wat voer en water doorheen en alle rennen moeten natuurlijk schoongemaakt worden. De honden hadden ondertussen de 'verse' dekens uit Nederland ontdekt. Heerlijk om op te liggen in het lentezonnetje of om met wat medelotgenoten je er op uit te leven en aan stukken te scheuren (tja..). Ik sprak met Joanna af om de volgende dag weer mee te helpen, zodat adoptiehondje Pisa de tijd had om in een park bij de bus een beetje te wennen aan onze honden en Michel. In Nederland wachtte al een tijdje een nieuw bazinnetje op Pisa, maar doordat er gewacht moest worden totdat er meerdere honden uit het asiel voor adoptie naar Nederland overgevlogen zouden worden voordat ze naar Nederland kon emigreren, verbleef zij nog in een pension. Vandaar dat wij haar een lift hebben gegeven naar Nederland. Na de vakantie ten tijde van de overdracht van Pisa aan haar nieuwe huisgenootje begrijp ik maar al te goed dat Joanna zelf 13 honden heeft. Helaas passen honden als huisgenootjes nu nog niet in mijn leven en zal ik het met oppashondjes moeten doen. Ik had waarschijnlijk geen dag langer in het asiel moeten helpen, want je wilt die lieve, ondeugende, gekke, mooie, bange, knuffelige viervoeters allemaal wel een beter leven geven. De mensen van dierenhulp zonder grenzen helpen de honden uit Spanje al een heel eind de goede richting op. Hopelijk zullen meer en meer mensen zich gaan beseffen dat we eerst deze honden een goed en veilig thuis moeten geven en niet nog meer honden erbij moeten gaan fokken, omdat puppies zoveel schattiger zijn. Bovendien zijn de honden die ik in de asiels in Spanje heb gezien over het algemeen vrij jong. Erg oud wordt je natuurlijk niet als straathond. De opvang in Olivera ziet er op het eerste gezicht uit als een goede plek voor de honden. Echter gaf Joanna aan dat ze buiten een tekort aan geld en ruimte ook een tekort hebben aan vrijwilligers.



Aicha Boelé

Toon minder

  Bezoek Sesimbra 3 t/m 7 December 2008
fiogf49gjkf0dHet bezoek aan Sesimbra begint heel anders dan 10 dagen geleden, was het toen tijdens ons verblijf zonnig, in het vliegtuig wordt verteld dat het nat en koud is in Lissabon. En inderdaad tijdens de landing is ook te merken dat het nogal hard waait. Ik word afgehaald door Felix Rafaz, raadslid in Sesimbra. Hij zal mij naar mijn vaste logeeradres brengen. En ja … helaas regent het hard, ik moet meteen aan de honden denken die op het terrein zitten, maar ook aan de vele honden die zwerven en nergens kunnen schuilen. Het is e
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Het bezoek aan Sesimbra begint heel anders dan 10 dagen geleden, was het toen tijdens ons verblijf zonnig, in het vliegtuig wordt verteld dat het nat en koud is in Lissabon. En inderdaad tijdens de landing is ook te merken dat het nogal hard waait.

Ik word afgehaald door Felix Rafaz, raadslid in Sesimbra. Hij zal mij naar mijn vaste logeeradres brengen. En ja … helaas regent het hard, ik moet meteen aan de honden denken die op het terrein zitten, maar ook aan de vele honden die zwerven en nergens kunnen schuilen. Het is erg druk en Felix besluit dat we eerst maar eens moeten gaan koffiedrinken onderweg. Later aangekomen op mijn logeeradres is daar ook collega John Wijsman, hij zal de volgende dag terugvliegen naar Brussel met gereserveerde honden. Deze hondjes gaan een warm en veilig thuis tegemoet.

De volgende ochtend wordt John tegen 08.00 uur opgehaald en ik vertrek even later naar het terrein. Ja, in de regen! Het houdt maar niet op, de hemelsluizen hebben zich geopend en het lijkt er niet op dat ze van plan zijn binnenkort te gaan sluiten. Ik ben van plan om foto’s te maken voor o.a. ons financiële adoptieprogramma “En … ik Dan?” Maar of dat vandaag zal lukken is nog maar de vraag. De honden die buiten de poort liggen, o.a. Gil, Julio, Nodi en Joli zijn erg nat en smerig. Ze hebben een hondenhuis maar vooral Gil en Julio gaan hier niet in, hoor ik later. Joli heeft ook een parasol en daar zit hij te kijken wie op bezoek komt. Zoveel maken de honden ook niet mee op een dag. Eerst een rondje aanhalen en knuffelen en dan door de poort naar binnen en hier begint ook de zg. knuffelronde ( voor wie wil ), dit duurt wel “iets” langer want op het terrein verblijven meer dan 200 honden.

Sommige honden blijven in hun hok, maar niet elke hond heeft een hok om te schuilen. De honden zijn niet alleen nat, maar ook vies door het natte zand. Waar een hond wit hoort te zijn is deze geel/bruin. Sommigen rillen van de koude, ondanks dat ze een jasje aanhebben. De jasjes zijn doorweekt en er is geen plek om deze te drogen.

Maar laat ik ook niet vergeten hoe het is voor de mensen om onder deze omstandigheden te moeten werken. Hoe frustrerend moet het zijn dat je de kennels op de achterste gedeeltes schoonmaakt met ( koud ) water, deze niet goed kunt drogen en dat natte honden weer deze natte kennel in moeten gaan. De honden verdienen allemaal een warme plek, helaas is dit niet voor alle honden weggelegd, een groot deel zal het eigenlijk ook nooit mee gaan maken.. Zij zullen nooit de warmte, liefde en veiligheid kennen van een eigen thuis binnen een gezin. Wij kunnen ook niet alle honden naar Nederland halen, daarom is het zo belangrijk dat wij ter plekke blijven helpen om te proberen iets te veranderen aan de mentaliteit t.o.v. dieren. Wij moeten helpen met het geven van voorlichting, het opzetten van een castratieprogramma in de hoop dat de toekomst van honden en katten ooit beter zal zijn in dit prachtige land. Maar voor het zover is hebben we allemaal nog een heel lange weg te gaan.

Terwijl het iets minder hard gaat regenen pak ik toch maar de camera en begin met fotograferen. Mimosa steekt haar grappige koppie uit haar hok en wanneer ik haar roep komt ze naar me toe. Ik hoop toch zo dat iemand haar de kans wil geven op een goed thuis, ze verdient het echt.

Chocolate zit voor zich uit te kijken en jankt zachtjes, het is meer huilen. Zij lijkt op een eilandje te zitten in een zee van honden. Hoe kan zo’n klein hondje zoveel eenzaamheid uitstralen. Ik schiet vol als ik haar zo zie.

Ik blijf op het terrein tot Clarisse en haar man Antonio mij op komen halen voor de lunch. Zo vies en nat als ik ben gaan we een restaurant binnen, geen enkel probleem in Sesimbra! Na de lunch vertrekken we naar Maça, dit is de plek waar Apple en haar pups ooit zijn gevonden. Op de plek is nog familie van Apple, o.a. Tedeus. De roedel bestaat uit zes honden die beschermd en gevoerd worden door buurtbewoners. Één buurtbewoner haalt slachtafval bij de slager, veel, heel veel zelfs. Dit is erg slecht voor de honden, maar hij denkt dat hij het goed doet. De bedoeling is uiteindelijk ook goed maar de honden worden hier ziek van. Op veel plekken ligt dit afval en het is geen prettig gezicht, ingewanden en zelfs koppen liggen hier. Fris ruiken doet het ook niet echt.

Weer terug bij het terrein kan ik direct in de auto van Augustin stappen, we vertrekken naar een nabijgelegen treinstation. De treinmaatschappij heeft de vereniging Bianca aangeboden dat zij deze week elke dag op een ander station hun goede werk mogen promoten. De maatschappij heeft zelf een groot bord gemaakt met daarop een foto van en pup in een cadeaudoos. Men roept op deze manier de mensen op dat het zelfs een leuk kerstcadeau zal kunnen zijn. Maar dit is natuurlijk niet wat de vereniging Bianca wil en DZG natuurlijk ook niet. Maar dat heeft de vereniging gelukkig zelf in de hand. We nemen Timotheo mee en onderweg halen we Marisa op, zij heeft poes Miu in de opvang en deze zal ook meegaan. Bepakt en bezakt vertrekken we richting station.

Voor de ingang van het station staat een busje met de achterkant erg dicht op de ingangsdeur, de deuren van het busje staan wijd open. Ik vind het zeer bijzonder dat mensen met een rolstoel zo dichtbij de ingang gebracht worden. Heel attent!

Binnen in het station staat een groepje mensen om een grote Mastin heen, een mevrouw heeft hem vast aan iets wat op een touw lijkt. Ik verbaas mij erover dat een grote hond zo’n bezienswaardigheid is. Wanneer wij bij de tafel aankomen die als informatiestand dienst zal gaan doen, komt de desbetreffende mevrouw naar ons toe, zonder hond. Ze vraagt wie van ons van “Bianca” is. Ze wijst naar de hond, ik kijk om en zie dat twee mannen een bange hond voortslepen aan iets wat om de nek zit van de hond. Het is de grote Mastin en de mannen zijn van de gemeente!!! Het busje dus ook. Het dringt nu tot mij door dat het hondenvangers zijn van de gemeente. Augustin, de mevrouw en ik lopen erheen. De hond huilt en is ontzettend bang, zo groot als hij is. Mijn hart breekt, want de mannen slepen de hond naar de auto. Mensen staan te kijken .. en doen niks. Één van de mannen gaat het busje in, de ander staat achter de hond. Degene in het busje probeert de hond naar binnen te hijsen! De hond blijft maar huilen en trilt van angst. De mannen blijven trekken, het is nog teveel moeite de arme hond in de auto te tillen. Ik stap naar voren en til de hond, voor zover mogelijk, op. Tenminste zijn voorkant. Het voelt alsof ik hem naar een slachtbank breng. De hond neemt zelf de laatste stap. Waarheen? Ik haal nog gauw het touw van zijn hals, hij lijkt bijna te stikken door het geruk en getrek. Ik aai hem nog even, geef nog een knuffel en zeg nog heel onnozel: “Rustig maar, het komt wel goed”. Wie houd ik eigenlijk voor de gek? Iemand duwt mij aan de kant en de deuren gaan dicht. Even later rijden ze weg. Iedereen draait zich om en is waarschijnlijk direct het arme dier al vergeten. Ik niet, de gebeurtenis blijf ik voor me zien, ook ’s nachts. Je hoort en leest erover, maar zien is duizendmaal erger.

Wanneer Ana komt vertellen we haar wat gebeurd is. Zij kent de hond en weet dat hij al ruim drie jaar in de omgeving van het station leeft, vrij en blij! Hij wordt gevoerd door mensen die in de buurt wonen. Hij heeft nooit iets kwaad in de zin gehad en nu wordt hij naar en gemeentekennel gebracht die niet groter zal zijn dan 1,5 m2. Ana is kwaad en belt een collega van een andere stichting, Sesimbra valt namelijk niet binnen dit district. Ana’s collega zal proberen iets voor de hond te kunnen doen, hopelijk is de hond te redden. Ana vraagt of ik alles gefilmd en/of gefotografeerd heb, helaas moet ik bekennen dat ik zo met de hond bezig was dat ik niet aan een camera heb gedacht. In mijn afschuw en machteloosheid heb ik daar echt geen seconde aan gedacht.

Vrijdag regent het nog steeds, Dilia en ik vertrekken naar Lissabon, o.a. om een pup weg te brengen naar zijn nieuwe baasje. Aangezien de volgende dag het kerstdiner van de vereniging Bianca is in Hotel do Mar in Sesimbra, gaan wij ook samen met Luis en Carla, man en dochter van Dilia wijn kopen. Luis heeft aangeboden dit te sponsoren. Af en toe zie je mensen met hun hond aan een lijn wandelend in de regen. Wat opvalt is dat veel honden een jasje dragen, wat een verschil met de honden in Sesimbra. Natuurlijk wil dit niet zeggen dat er geen zwerfhonden meer zijn in Lissabon. Wanneer je vanaf Lissabon naar Sesimbra of de Lagoa de Albufeira rijdt, zie je onderweg heel wat. Honden die aan kettingen of touwen liggen, die tussen rommel hun eigen plekje moeten zien te vinden. Ook honden die iets bewaken, het is niet duidelijk wat. Maar ook honden die in en soort kippenren moeten zitten, nauwelijks normaal kunnen staan. Een kip heeft echt meer ruimte, zij kunnen gaan en staan waar ze willen. Deze zie je namelijk altijd overal om een huis scharrelen.

Zaterdag is het ’s ochtends weer vroeg tijd om naar het terrein te gaan. Het wordt eentonig maar het regent nog steeds. Fritz blijft op de verhoging staan van zijn hok, hij zit anders in het water.

Podenga en Preta zitten samen voor een hok onder het afdakje te schuilen, zij kunnen dit tenminste.

Het “stel” Jazz en Luisa ligt heerlijk warm tegen elkaar aan in een hok. Ze moeten er het beste van zien te maken. Maar het is een hard leven voor de honden.

Één hond blijft maar rondjes lopen voor zijn hok, hij moet zo kilometers afleggen op een dag. Triest om te zien.

Edith, later zal het wel duidelijk worden waarom wij haar die naam 10 dagen eerder hebben gegeven, heeft het koud en rilt, haar pups ook. Zij wil eigenlijk alleen maar aangehaald worden.

Gisteren is een Collie naar het terrein gebracht die niet wil of kan lopen. ’s Middags zal zij naar de dierenarts moeten voor een volledig onderzoek. Wanneer ze later opgehaald wordt voor het onderzoek doet ze een paar voorzichtige passen, maar dat is ook alles. Ze is duidelijk onder de indruk van alle nieuwe indrukken en ook van het vele en luide geblaf.

Zaterdag is adoptiedag en ‘s middags vinden een pup en Igor een huis. Laten we hopen dat het hen in de toekomst goed zal gaan. Gelukkig brengen mensen ook deze middag weer voer, ik beloof Ana dat ook DZG snel weer voer zal brengen. En ook hondenhuisjes

We vertrekken op tijd van het terrein, we hebben immers ’s avonds het kerstdiner. Iedereen wordt tegen 19.30 uur verwacht, voor Portugese begrippen wordt het dan 20.00 uur. Het diner zal worden vooraf gegaan met het kijken naar een DVD die over de vereniging is gemaakt. Daarna zal het diner aanvangen. Ik weet inmiddels dat ik met Luis en de dochter van Ana in de jury zit om het beste dessert te kiezen.

Wij zijn goed op tijd in het hotel, de mensen druppelen langzaam binnen. Burgemeester Augusto Pólvora ziet mij en komt direct naar mij toe om mij hartelijk te begroeten. Vraagt direct naar onze stichting, hij noemde zelfs de naam, en onze toekomstplannen. Tijdens het diner zit ik naast hem en natuurlijk vraag ik wanneer de eerste paal de grond in zal gaan voor het asiel en de kliniek. Hij verwacht dat het januari 2009 zal worden, het wachten is op de laatste vergunning. Hij nodigt mij dan ook direct uit om hierbij aanwezig te zijn, want zoals hij zegt is DZG een belangrijke partner in de bouw en inrichting van de nieuwe gebouwen. Hij gaf aan dat mede door DZG besloten is tot de bouw van het asiel en de kliniek. Dit is fijn om te horen, we hebben met elkaar hard genoeg gewerkt en samen gestreden om iets van de grond te krijgen in Sesimbra.
Door het vertrouwen wat de gemeente heeft in de vereniging Bianca en DZG hebben wij het voor elkaar kunnen krijgen. Niet dat we er al zijn, maar de weg is ingeslagen.

Het programma van de avond is iets omgezet, de DVD wordt bekeken tussen de tweede en derde gang, dit betekent dat ik tijdens het jureren van ca. 30 desserts met een half oog naar het scherm kijk. Vrijwilligster Filipa heeft volgens de jury het lekkerste dessert gemaakt. Haar prijs is een applaus en misschien wel eeuwige roem. Het recept geeft ze niet prijs, het is namelijk een familierecept. Het is al zondag wanneer ik afscheid neem van de vrijwilligers, over een paar uur vertrekt trouwens het vliegtuig weer richting Amsterdam.

Tegen 04.30 uur staan Ana en Felix alweer bij Dilia en Luis op de stoep om mij naar Lissabon te brengen. Onderweg bepreken we nog bepaalde dingen en natuurlijk ook het diner dat met ongeveer 125 ( betalende ) gasten zeker een succes genoemd mag worden.

Weer in Sesimbra geweest te zijn, ook al was het kort op het vorige ( onverwachte ) bezoek doet me weer beseffen dat onze hulp hard nodig is. Het is grote noodzaak dat de kliniek ook snel tot stand komt, wij zijn al bezig dierenartsen te “rekruteren” die willen helpen, niet alleen voor de dieren van de vereniging Bianca maar ook die van de plaatselijke bevolking. Portugal is een arm land en dierenartsen zijn duur. Zoals bekend is er ook een soort van voorlichtingsruimte gepland, ook dit is noodzakelijk voor de toekomst van de dieren. Nu gaan af en toe vrijwilligers naar scholen, maar ook de ouderen moeten een kans krijgen voorgelicht te worden. DZG wil toch proberen ook voor de katten in de haven meer te gaan betekenen. Zij moeten gecastreerd worden, zonder enige uitzondering. Zoals u kunt lezen is er nog heel veel te doen.

Er zal ook geld moeten komen om de grond van het terrein te egaliseren en hierop beton te storten, want het nieuwe asiel heeft plek voor 30 grote kennels en daarom zal het huidige terrein en de bestaande kennels in gebruik moeten blijven.

NB. DZG heeft al een tijdje geleden een begroting gemaakt voor o.a. de inrichting van het asiel en de kliniek, deze hebben wij ook opgestuurd naar Dutchypuppy in de hoop op meer hulp voor de dieren van Sesimbra. Tijdens ons vorige bezoek aan Sesimbra van 20 t/m 23 november hebben Frances en ik ter plekke elke dag contact gehad met de mensen van Dutchypuppy die daar ook aanwezig waren. Wij hebben nu bericht gekregen dat ook zij hulp gaan geven. Vandaar dat wij dit nu pas naar buiten brengen. Meer kunt u lezen op volgende link

Toon minder

  Bezoek Sesimbra 20 t/m 23 November 2008
fiogf49gjkf0dFrances en ondergetekende hebben ons project in Sesimbra bezocht. Donderdag 20 november vertrokken wij vanaf Amsterdam naar Lissabon. Wij werden opgehaald door Dilia, bestuurslid van de Vereniging Bianca. Wat ons meteen opviel was dat de zon scheen! Dat was een groot pluspunt, vooral als het zo zou blijven, want het terrein te bezoeken tijdens regen is geen pretje. Maar voor de honden is het natuurlijk veel erger. Wij kunnen dan nog schuilen, vele honden kunnen dit niet. Maar het leek er niet op dat het weer zou gaan veranderen
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d
Frances en ondergetekende hebben ons project in Sesimbra bezocht. Donderdag 20 november vertrokken wij vanaf Amsterdam naar Lissabon. Wij werden opgehaald door Dilia, bestuurslid van de Vereniging Bianca.

Wat ons meteen opviel was dat de zon scheen! Dat was een groot pluspunt, vooral als het zo zou blijven, want het terrein te bezoeken tijdens regen is geen pretje. Maar voor de honden is het natuurlijk veel erger. Wij kunnen dan nog schuilen, vele honden kunnen dit niet. Maar het leek er niet op dat het weer zou gaan veranderen.

De dag na aankomst zijn wij ´s ochtends eerst naar het terrein gegaan om medicatie af te leveren. Veel, heel veel honden. Helaas nog steeds ook veel bekende koppies. Het is alsof ze niet van hun plaats geweest zijn sinds het vorige bezoek. Het terrein is zo vol dat honden aan alle kanten aan de buitenkant geplaatst moeten worden. Het is zoals altijd weer een triest gezicht.

Nodi die bij de ingang een plek heeft komt naar ons toe om aangehaald te worden, hij steekt zijn pootje naar ons uit om toch maar aandacht te krijgen. Voor wij binnen kunnen gaan verdringen honden zich bij en aan het hek. Honden lopen los, anderen zitten aan de ketting, weer anderen blijven heen en weer lopen voor hun hok. Ruw geschat zitten op het terrein meer dan 200 honden. Helaas wordt dit aantal elke dag meer. Dit alles gezien met een snelle blik omdat we eerst voer willen gaan halen en we ook nog de katten in de haven met een bezoek willen `vereren`.

We rijden naar de zaak waar Ana regelmatig voer haalt, wij ( DZG ) bieden aan het voer te betalen. Bij betaling blijkt dat de zakken van 15 kg.weer € 2,00 duurder zijn geworden. We kunnen niet heel veel zakken meenemen, 7 stuks, omdat Ana´s auto zich hier niet voor leent en wij natuurlijk ook nog plaats moeten nemen in de auto. Hoe fijn zal het zijn als de vereniging een auto heeft om voer te halen, maar ook om honden mee te vervoeren. Ana´s auto is aan de binnenkant al kapot gekauwd door honden. Een personenauto is natuurlijk ook niet geschikt voor het doel. De katten in de haven moeten nog even op ons wachten; het voer zal eerst naar het terrein moeten worden gebracht.

Na iets meer dan een uur komen we toch aan in de haven van Sesimbra, woonoord van veel gedumpte maar ook “halfwilde” katten. Deze laatste zijn dit in de loop der tijd geworden of zijn in de haven geboren. Bij aankomst zien we al meteen een erg jong katje maar ook een zwangere poes. Ana herkent deze als een nieuweling, evenals een andere kat trouwens. Misschien gedumpt door de eigenaar omdat ze zwanger is? Maar moet een poes, om het zo maar eens te zeggen, kind van de rekening worden omdat een eigenaar zijn verantwoordelijkheid niet wenst te nemen? Dieren volgen alleen maar hun instinct.

Sommige katten komen af op het voer, anderen blijven van een afstandje alles bekijken. De vereniging Bianca heeft de verantwoordelijkheid voor deze katten op zich genomen, van tijd tot tijd werden deze gevangen en naar de Algarve gereden voor sterilisatie en/of castratie. Helaas heeft de dierenarts ter plekke geen budget meer voor deze gratis operaties. Hieruit blijkt alweer dat een castratieprogramma hoognodig is.

De katten vangen, dames en heren gescheiden houden, is helaas ook geen optie want de vereniging heeft hiervoor geen plek. De kittens zouden nu hier weggehaald moeten worden, voor hun gezondheid maar ook om te voorkomen dat zij over een tijdje gaan paren. Dit alles betekent dat er dringend behoefte is aan een goede opvang voor de katten en nog voordat het asiel in 2010 klaar zal zijn ( hopen wij ). Hoe mooi de omgeving ook is, genieten kan niet daarvoor zijn de omstandigheden te verdrietig. Wij verlaten deze plek denkend hoe wij deze dieren kunnen gaan helpen in de toekomst.

Inmiddels heeft Ana bericht gekregen dat in de Lagoa de Alufeira ( de hondenhel genaamd ) een moeder met 2 pups rondlopen. We bellen Albertina en zij zal ons daarheen leiden, de Lagoa is namelijk groot. Aangekomen zien we eerst niks, Albertina roept en daar komen ineens vier, nee geen twee, pups aanhobbelen. Heel vrolijk, alsof er niets aan de hand is, en ja hoor daar komt moeder ook aan. Ze is voorzichtig maar komt wel naar ons toe. Ze laat zich aanhalen, dit is verre van een wilde hond. Ook ziet ze er goed uit. Ana probeert nog te achterhalen of deze hond van iemand is, maar de deur wordt niet geopend. Pas als wij wegrijden, met moeder en kinderen, zien we dat het licht aangaat in huis. Men wilde ons niet spreken.

In de auto beginnen de pups heerlijk bij hun moeder te drinken, luidruchtig slurpend. Wij noemen de moederhond Edith. Voor de nacht zal zij ondergebracht worden bij een mevrouw tot Ana bedacht heeft waar zij Edith en haar vier pups de volgende dag op het terrein onder kan brengen. Misschien in één van de drie kennels die DZG gekocht heeft en waarvan Dilia, samen met Clarisse, deze dag één heeft opgehaald. Ze moesten er wel twee uur voor rijden. De andere twee kennels komen later, deze waren niet voorradig en komen uit Spanje. De moeilijkheid is om voor de volgende dag mensen (mannen) te vinden die de kennel in elkaar willen zetten. Een paar dagen geleden is al een aannemer geweest om een betonvloertje te storten.

Zaterdagmorgen gaan we rechtstreeks naar het terrein. En weer verloopt de begroeting als altijd; uitbundig, veel geblaf en gespring. Gil, Julio en Nodi moeten eerst aangehaald worden want zij hebben een huisje voor de poort. Vrijwilligers zijn al bezig de kennels schoon te maken, honden uit te laten en anderen te voorzien van medicatie. Een andere ploeg haalt de kenneldelen van de vrachtauto en beginnen aan de puzzel hoe een dergelijk gevaarte in elkaar te zetten. Voor deze kennel op de plek en stevig staat is het heel wat uurtjes later.

Ik ga aan de slag om foto’s van de honden te maken, voor de adoptiepagina van onze website en voor ons financiële programma “En … ik Dan?”. Behalve de 5 honden die wij de vorige dag hebben gevonden komen er nog meer pups binnen. Zo kom je al gauw op tien honden op één dag.

Zaterdagmiddag is de “adoptiemiddag” op het terrein. Ouders met kinderen, hele families komen kijken. Die middag vinden twee pups, een jongere, kleine hond en Boxerkruising Michelle een thuis. Helaas wordt ook een hond na twee maanden teruggebracht, een Husky, hij blaft1 Ana weet niet waar ze de hond moet plaatsen en begint samen met Rosa te schuiven met honden en hokken. Ze vraagt mij wanneer hokken gestuurd gaan worden vanuit Nederland, ik vertel haar dat tien hokken bijna klaar zijn en dat ik hoop dat deze z.s.m. naar Portugal verstuurd gaan worden. Ook al heeft ze op het terrein geen plaats meer, aan de buitenkanten moeten dan maar hokken komen te staan. Dit is tevens een risico want als iemand kwaad wil, kunnen ze de honden loskoppelen of erger, en de hokken kunnen gestolen of vernietigd worden. Maar nood breekt nu eenmaal wet.

Het terrein is verdeeld in drie delen, afgescheiden door hekken. Pilar, die pas een paar dagen op het terrein zit, blijft aan een hek haken en heeft een grote nekwond. Meteen pakken we alles bij elkaar om met Pilar naar de dierenarts te vertrekken. Deze was gelukkig nog aanwezig en na een rit van ongeveer 30 minuten komen we aan bij de praktijk, waar wij even later weer vertrekken zonder Pilar. Zij zal onder narcose gehecht moeten worden. De rekening van de dierenartsen is weer opgelopen deze middag, deze bedraagt nu al bijna € 4000.00.

Aangezien Frances en ik de volgende dag al heel vroeg moeten vertrekken, nemen wij ’s avonds nog even met mensen van de vereniging door wat de prioriteiten zijn. Naarmate de avond vordert wordt ook de lijst langer;

• Een eigen verenigingsauto
• Een nieuwe vloer over de hele lengte van het terrein
• Het betalen van de dierenartsrekeningen
• Een opvang voor katten
• Inrichting van de kliniek


En we zullen zeker iets zijn vergeten. De volgende ochtend vertrekken wij tegen 04.00 uur richting het vliegveld in Lissabon. We reizen in stijl, de chauffeur van een raadslid brengt ons namelijk. Het vliegtuig vertrekt precies om 07.00 uur richting Amsterdam. Aangekomen in Amsterdam blijkt dat ik een sms-je heb gekregen van Ana, iemand heeft die nacht met een steen de voorruit van haar auto vernield. Met het helpen van dieren maak je niet altijd vrienden.

Toon minder

  Werkbezoek Sevilla Oktober 2008
fiogf49gjkf0dVERSLAG WERKBEZOEK SEVILLA 11 EN 12 OKTOBER 2008 Het was een reis met tegenstellingen. Aan de ene kant was het fijn om de vrijwilligers in Sevilla weer te zien, ook om de honden en katten te zien die voor deze reis alleen een naam op de website waren. Maar aan de andere kant verschrikkelijk om te zien hoe de vrijwilligers alles op alles moeten zetten om de dieren in leven te houden. Dit verslag zal nooit kunnen verwoorden wat de vrijwilligers en de dieren elke dag moeten doorstaan. Vrijdag begon de dag voor Frances en mij met he
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

VERSLAG WERKBEZOEK SEVILLA 11 EN 12 OKTOBER 2008

Het was een reis met tegenstellingen. Aan de ene kant was het fijn om de vrijwilligers in Sevilla weer te zien, ook om de honden en katten te zien die voor deze reis alleen een naam op de website waren. Maar aan de andere kant verschrikkelijk om te zien hoe de vrijwilligers alles op alles moeten zetten om de dieren in leven te houden. Dit verslag zal nooit kunnen verwoorden wat de vrijwilligers en de dieren elke dag moeten doorstaan.

Vrijdag begon de dag voor Frances en mij met het wachten op de koffers, deze waren namelijk de vorige avond niet aangekomen in Sevilla omdat ze achtergebleven waren na de overstap in Madrid. Daar het toch een tijdje leek te gaan duren zijn we maar op zoek gegaan naar o.a. toiletartikelen. Uiteindelijk zouden de koffers aan het einde van de dag in ons hotel afgegeven worden.Wij zijn ondertussen met Isabel en Panchi op pad gegaan, eerst naar het pension Ruta de la Plata waar 28 honden verblijven van Arca de Noé. Als we aankomen is het een mooi pension om te zien, schoon en een stukje grond waar de honden los kunnen lopen. Hoe mooi het ook lijkt, de waarheid is toch anders. De honden mogen tweemaal per week loslopen, de hokken worden schoongemaakt, de honden krijgen eten en dat is dan ook echt alles. Het schoonmaken gebeurt met een tuinslang en men is zo klaar omdat er geen manden o.i.d. in de hokken zijn. Dit wil de pensionhouder ook niet, wat betekent dat de honden altijd op een koud stuk beton moeten liggen. Ook ’s winters kan het erg koud en vochtig zijn. Wij mochten met hoge uitzondering komen kijken, maar .. we mochten de honden niet aanraken en ook geen oogcontact maken. Probeer dat maar eens! Het is triest de honden te zien die veel geld betaald moet worden om deze honden onderdak te geven. Wat zal een eigen plek toch fijn zijn en we gunnen dit hen zo. Voor deze honden moeten we ook een goede oplossing zien te vinden, hier blijven kan niet. Niet allemaal zijn ze geschikt voor adoptie maar een warme plek moet er toch wel inzitten in de toekomst.

Vanuit het pension gaan we terug naar Sevilla om op bezoek te gaan bij katten, veel katten is ons gezegd. 
Deze wonen in een huis, helemaal ingericht voor hen, van onder tot boven. In elke kamer zitten wel een paar katten krijgen wij te horen. We zijn benieuwd wat we te zien krijgen. Het blijkt in een straat te zijn met “normale” huizen. Wetende dat veel katten bij elkaar flink wat geur kunnen verspreiden, vooral omdat ze altijd binnen zitten, zetten wij ons schrap bij het naar binnengaan. We ruiken echt helemaal niks, er is niets wat erop wijst dat hier veel katten zitten. Alles ruikt fris en het is schoon. In de “woonkamer” komen katten ons tegemoet, de meeste spinnen en geven kopjes. Een paar zijn nog een beetje bang. Triana, een witte kat van die de oren wegens kanker geamputeerd moesten worden, blijft als één van de weinigen lekker op haar kussen liggen.

Ons wordt door Isabel en Panchi gevraagd of wij deze katten kunnen helpen, ze verblijven altijd maar in dezelfde kamer, geen buitenlucht en geen zon. En ze verdienen zo veel beter. Wij beloven ons best te zullen doen, in de hoop dat mensen in Nederland er net zo over denken als wij. Wij gaan naar de keuken, waar nog meer katten zijn. Zo ook op de bovenverdieping. Waar je komt en kijkt, allemaal katten. Natuurlijk komt bij ons de vraag op hoe het mogelijk is dat deze katten een eigen huis ter beschikking hebben. Isabel legt ons in een kwart Engels, en driekwart Spaans uit dat toen Arca de Noé op last van de gemeente gesloopt moest worden een mijnheer hiervan hoorde. Hij bood een huis aan voor de katten, helaas begrijpt hij niet dat de vrijwilligers geen 24 uur per dag bij de katten kunnen zijn, ze hebben tenslotte ook allemaal werk en velen ook nog een gezin. Mijnheer is hier nu kwaad over en dreigt alle katten buiten de deur te zetten. En men is bang dat hij ook de daad bij het woord zal gaan voegen. Dat is iets waar de mensen van Arca de Noé niet aan willen denken, maar wel moeten want er zal een andere oplossing moeten komen. Met die gedachte gaan Frances en ik later op de avond weer richting hotel.

De volgende dag, zaterdag, hebben wij om 10.00 uur afgesproken met Pily om naar Olivares te gaan waar nog eens 43 honden ondergebracht zijn. Ze verblijven op een stuk grond wat eigendom is van de vader van Joana, vrijwilligster van Arca de Noé. De voorgaande nacht had het al flink geregend en bij vertrek uit Sevilla regende het nog een beetje. Maar we zijn tenslotte niet van suiker. Onderweg hield het echter op te houden met regen, maar niet voor lang. Het begon weer en steeds harder te regenen en ook nog eens stevig te onweren. In Olivares aangekomen stortregende het inmiddels en de weg bleek onbegaanbaar te worden, we zaten bijna vast met de auto. Pily besloot op tijd achteruit te rijden, voor Isabel, die net na ons kwam, was het te laat. Zij zat compleet vast met haar auto. In een mum van tijd was de (zand)weg veranderd in een onbegaanbare modderpoel van klei en zand, er ontstonden kleine riviertjes en heel diepe plassen.

Wij besloten naar de honden te gaan lopen, iets wat de vrijwilligers in de winter praktisch elke dag moeten doen. Let wel; met voer en water! Wij gingen met z’n drieën vast op weg naar de honden. We kwamen echter niet ver, het onweerde zwaar rondom ons en we zaten op een open veld, het was te gevaarlijk om verder te lopen omdat het glad was en we niet konden zien hoe diep de plassen waren. We ploeterden weer terug om in de auto te blijven wachten tot het iets minder zou onweren. Joana kwam even later ook aan, zij belde iemand met en jeep om de auto van Isabel los te trekken. Na een tijdje kwam de jeep maar het heeft vele pogingen gekost de auto los te trekken, zelfs met een zware jeep. Na een flinke tijd gewacht te hebben onweerde het bijna niet meer, ook werd de regen iets minder.

We gingen weer op pad, nu met zeven personen in totaal. Het was moeilijk lopen, we gleden alle kanten uit en zaten tot over onze enkels in de klei. Onze schoenen waren niet meer te zien. De “wandeling” zou lang duren want het was toch een aantal kilometers lopen. Maar nogmaals voor ons is dit eenmalig, de vrijwilligers moeten dit soms dagelijks doen. Het is als wadlopen in het achterland van Sevilla.  

Het stukje grond ligt letterlijk in “the middle of nowhere”. Geen huizen in de wijde omgeving, dit betekent geen elektra en ook geen water. De vrijwilligers moeten elke dag vers water meenemen. Ook als ze moeten lopen!!

Aangekomen moesten we wel even slikken, de honden kwamen ons wel begroeten maar die natte klei, de honden nat en vies. Dit mag en kan niet lang meer doorgaan. Dit is ongezond voor de honden. Nu was het nog niet zo erg koud in Sevilla maar de nachten zijn wel fris en de winter komt ook dichterbij. De honden waren blij ons te zien. Honden die we alleen van de foto’s kennen; Gordi, Camilla, Dama, Leila, Safira, Summer en zoveel meer. En die lieve Canelito en Manchitos, beiden rustig voor zich uitkijkend en wachten tot ze aangehaald werden. Wat zijn dit twee schatten. Ik hoop echt dat ze gauw een warme plek zullen vinden.

De honden, maar ook wij, glibberden alle kanten op, en wat hebben ze veel nodig. Er zijn provisorische kennels en hokken gemaakt, bijna alles van afval. Een andere keuze heeft men niet want als er al geld is gaat het op aan voer en dierenartskosten. De honden mogen wanneer de vrijwilligers aanwezig zijn loslopen, tenminste bijna allemaal. Ze rennen en spelen, ondanks alles is het toch fijn om dit te zien. Een paar mannen brengen kruiwagens met zand en grind om de grond
zien. Een paar mannen brengen kruiwagens met zand en grind om de grond toch nog een beetje te egaliseren, de grond verzakt namelijk. Helaas is het dweilen met de kraan open, er is geen begin en geen einde op deze manier.

Wij nemen alles goed in ons op, maken foto’s en filmen. Bepraten wat er gedaan moet worden. Het is direct te zien dat er in ieder geval kennels moeten komen met een betonvloer. Nu kan men niet goed schoonmaken en desinfecteren. Maar omdat de grond verzakt zal dat een bepaalde constructie moeten worden en dit kost geld. Ook heeft niet elke hond een plek om te schuilen, dit betekent dat er minstens 15 hondenhokken bij moeten komen. Deze kosten per stuk € 85.00, dan zijn ze ook goed geïsoleerd. Wij besluiten hier z.s.m. iets aan te doen en dit in Nederland vast op te gaan starten met de hulp van anderen.

Hoe langer we blijven en rondkijken hoe meer we ervan overtuigd zijn dat  ze heel dringend onze hulp nodig hebben. De vrijwilligers van Arca de Noé en de dieren  zijn nu afhankelijk van de weinige donaties en van DZG.

Ze hebben eigenlijk nog minder dan niks, alleen hun liefde voor de honden en katten. En ja, niet te vergeten veel rekeningen en schuld. Van de gemeente krijgen ze, in tegenstelling tot andere projecten van ons, geen cent. Alles zal opgebouwd moeten worden, dit zal tijd, energie en geld kosten. Maar wij moeten onze hulp blijven geven.

Ons werd op een bepaald moment gevraagd of we willen blijven helpen en als we met volle overtuiging “ja” zeggen gaat hun hand naar hun hart om ons te bedanken, ze zijn ons dankbaar. Maar eens temeer beseffen wij weer dat wij aan de goede kant van de hulpverlening staan. Wij mogen dankbaar zijn dat zij ons willen laten helpen, zij doen het zware werk.

Wij hadden graag nog een bezoek gebracht aan het pension Califato, helaas is het daar niet meer van gekomen, ook daar zitten nog 11 honden van de organisatie.

Hieronder enige kosten die elke maand weer betaald moeten worden, echter zonder de rekeningen van de dierenartsen.
Pension Ruta de la Plata € 100.00 per hond per maand ( nu 28 honden )
Pension Califato € 120.00 per hond per maand ( nu 11 honden )

Per maand kosten regulier hondenvoer ca. € 150.00
Per maand kosten regulier kattenvoer ca. € 100.00
Per maand speciaal voer voor honden en katten € 125.00
Per maand medicatie € 200.00

Wat zo al nodig zal zijn om de voor de dieren een betere leefomgeving te creëren kunt u nu lezen, dit is echter niet alles.
 

1. Oplossing voor elektra zouden generatoren kunnen zijn
2. Voor water moet gegraven worden, dit kost ongeveer € 70.00 per meter
    diepte. We moeten kijken hoe diep het water zit en dan pas kunnen we zeggen wat dit
    gaat kosten.
3. Er zal een motor moeten komen die het water naar boven pompt en tevens een reservoir
    om het water in op te slaan en van daaruit vervoerd kan worden naar diverse kranen. Dit
    kan echter alleen als er een generator aanwezig is.
4. De honden zitten en liggen nu in de modder, om kennels te bouwen zullen er speciale
    bakken gemaakt moeten worden, dit omdat het kleigrond is, dan kan daar beton in worden
    gestort.  Een wagen met beton ( 8 kuub ) kost ongeveer € 300.00. De fundering zal van
    grind en ijzerwerk opgebouwd moeten worden, grind kost ca. € 350.00 per vrachtwagen,
    het ijzerwerk ca. € 150.00 per 30M2. Dan nog de stenen voor de bouw van de kennels . En
    natuurlijk de ijzeren panelen. Dit is alleen nog maar het materiaal.
5. Om dit alles te kunnen doen zijn vergunningen nodig en hiervoor zal met de gemeente
    gepraat moeten worden.
6. Directe oplossing is hondenhokken neer laten zetten.
7. Een jeep om altijd bij de honden te kunnen komen, want de weg is onbegaanbaar bij regen door de klei en de
    vrijwilligers moeten kilometers lopen.

De omstandigheden zijn in Sevilla niet zo dat we nog jaren kunnen wachten.

 

 
 
 
 
 


Toon minder

  CMV voor Lisboa
fiogf49gjkf0dStudenten van Hogeschool Windesheim. We zijn vijf meiden van Hogeschool Windesheim te Zwolle en zijn begin juni voor vijf dagen naar Lissabon geweest, om instellingen te bezoeken voor onze opleiding. Wij wilden niet alleen voor onszelf naar Lissabon gaan, maar ook geld ophalen voor een goed doel. We zijn via DZG terecht gekomen bij het project Sesimbra in Portugal en zijn daar tijdens ons bezoek ook geweest. Op het terrein van de Portugese vereniging zitten alleen honden, de geredde katten verblijven in pleeggezinnen. Een aantal
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Studenten van Hogeschool Windesheim.

We zijn vijf meiden van Hogeschool Windesheim te Zwolle en zijn begin juni voor vijf dagen naar Lissabon geweest, om instellingen te bezoeken voor onze opleiding. Wij wilden niet alleen voor onszelf naar Lissabon gaan, maar ook geld ophalen voor een goed doel.

We zijn via DZG terecht gekomen bij het project Sesimbra in Portugal en zijn daar tijdens ons bezoek ook geweest. Op het terrein van de Portugese vereniging zitten alleen honden, de geredde katten verblijven in pleeggezinnen. Een aantal honden zit in grote kooien, anderen zitten aan een lange ketting op het terrein, zodat ze nog genoeg bewegingsruimte hebben. Elke hond heeft zijn eigen hondenhok. Het was een erge warme dag ( 32°c ) en de honden hadden gelukkig beschutting van de zeilen die aan de bomen hingen. Als eerste kwamen we de kleine puppy’s tegen die uit een kooi werden gehaald en toen waren we eigenlijk al gelijk verkocht. De meeste puppy’s zijn inmiddels geadopteerd door gezinnen in Nederland. De honden die in de kooien zitten hadden nog veel wonden of een infectie en hedden veel medische hulp nodig. Ze deden goed hun best om te laten blijken dat ze echt hulp nodig hadden en sprongen hartelijk tegen ons op. Die dag ervoor was er net een Golden Retriever puppy binnengekomen die nog angstig in zijn kooi zat. Het is mooi om te zien dat deze honden gered kunnen worden en nu een veilig en fijn plekje krijgen bij Ana, de oprichtster van de Portugese vereniging, en haar medewerkers.

Het aantal honden groeit zo hard dat er te weinig ruimte is voor allemaal , er moet dus een stuk worden bijgebouwd. We vonden dat dit project onze steun wel kon gebruiken en na het terrein bezocht te hebben werd dit gevoel als maar meer bevestigd. Ana en haar medewerkers geven de honden veel liefde en aandacht. Zonder veel (dure) voorzieningen weet ze de honden weer blij te maken, waarna ze geadopteerd kunnen worden door een liefdevol gezin. Ook de vrijwilligers zetten zich hard in voor de honden. Elke dag zorgen ze ervoor dat de honden te eten krijgen en uitgelaten worden.

Om het geld voor onze reis en het project bij elkaar te krijgen hebben we een aantal acties gehouden. Deze waren: Teun- het steunvarkentje, koekhappen, etentje verzorgen, grabbelton, cakeverkoop en we hebben op een rommelmarkt spullen verkocht. Verder hebben we een dag geschoffeld in Groningen, waar we goed voor werden gesponsord. Op zaterdag 9 juni hebben we de cheque overhandigd aan Ana. Er was een open dag van Dierenhulp zonder Grenzen, de samenwerkingspartner van het projectl, in Amersfoort. Ana en nog een paar leden van de Portugese vereniging waren hier ook bij aanwezig. Het was een mooi gezicht om Ana en de anderen zo blij te zien. Ze was erg gelukkig met het feit dat ‘haar’ honden zo goed terecht zijn gekomen. Met moeite konden we haar weg krijgen bij de honden. Toen dat gelukt is hebben we de cheque aan haar overhandigd. Het geld gaat naar de bouw van het opvangcentrum en naar het eten en medicatie voor de honden.

Ze was ons hier heel dankbaar voor en wij hebben het met heel veel plezier gedaan! Sesimbra heeft een hele indruk op ons achterlaten en we zullen zeker contact houden! We willen iedereen bedanken die ons de mogelijkheid hebben gegeven om Sesimbra te bezoeken!

Heleen Boesenkool, Naomi Kruithof, Marjan Weggen, Esmeralda van Belle en Dieuwertje Jansen

 



Toon minder

  Sesimbra 19 – 22 juli 2007
fiogf49gjkf0dNa nog een spannend moment of ik wel mee kon met het vliegtuig richting Lissabon, i.v.m. 10 overboekingen, landt het vliegtuig met een kleine vertraging tegen 16.00 uur. Ana staat mij al op te wachten en wanneer we wegrijden uit de parkeergarage weet ik al dat we meteen aan de slag gaan. We rijden richting Courelas da Brava, daar woont een oudere mevrouw die 35 honden heeft. Door klachten van de buren mag ze van de gemeente nog maar 2 honden houden. Zij heeft meerdere organisaties gevraagd om te helpen, helaas is Vereniging Bianc
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Na nog een spannend moment of ik wel mee kon met het vliegtuig richting Lissabon, i.v.m. 10 overboekingen, landt het vliegtuig met een kleine vertraging tegen 16.00 uur. Ana staat mij al op te wachten en wanneer we wegrijden uit de parkeergarage weet ik al dat we meteen aan de slag gaan.

We rijden richting Courelas da Brava, daar woont een oudere mevrouw die 35 honden heeft. Door klachten van de buren mag ze van de gemeente nog maar 2 honden houden. Zij heeft meerdere organisaties gevraagd om te helpen, helaas is Vereniging Bianca de enige die bereid is om te helpen. Wel heeft Ana Duarte van een andere organisatie het verzoek gehad om te helpen, dit terwijl ze zelf ook zeggen een dierenbeschermingsorganisatie te zijn!!! Maar goed, de meeste honden zitten hier in kennels, teven en reuen bij elkaar en niet gecastreerd of gesteriliseerd. Wat als er pups komen? Sommigen mogen blijven leven en worden dan aan “belangstellenden” gegeven, anderen worden direct bij de moeder weggehaald en door een dierenarts ingeslapen. Het geld zou beter besteed zijn om de honden te laten “helpen”. Veel honden zijn ziek en na beslist te hebben welke vier honden nu mee gaan, belooft Ana de mevrouw te helpen met medicatie en voer. Het gaat tenslotte om de honden. Uiteraard kan Ana niet alle 35 honden meenemen. We nemen ook een teefje mee die twee dagen daarvoor pups heeft gekregen, de pups zijn al ingeslapen.

Met de honden in de auto gaan we naar het terrein in Sesimbra. Terwijl Ana en Katia zich bezighouden met de nieuw aangekomen honden kijk ik eens goed rond. Inderdaad, sinds januari zijn er veel honden bijgekomen. Ana moet nog naar de dierenarts om Simone, het hondje met twee gebroken achterpootjes, op te halen. Uiteraard ga ik mee. Het is te zien dat Simone toch nog pijn heeft ondanks de pijnstillers, maar ze moet elke dag naar de dierenarts voor het verzorgen van de wonden.

We vertrekken weer richting terrein om Simone weg te brengen. Daar is ook nog Lily die een dag eerder is gesteriliseerd. Maar tot onze schrik bloedt de wond van Lily en we besluiten direct met haar naar de dierenarts te gaan. Dit keer een andere want de praktijk waar we waren met Simone is al gesloten. We moeten nu naar de dierenarts die niet meer wil helpen omdat eerst de rekening betaald moet worden, maar het is een spoedgeval. Ik zeg deze dierenarts toe dat de kosten voor de verzorging van Lily betaald gaan worden. Bij onderzoek blijkt dat de wond inderdaad niet goed gehecht is en we zien zelfs een gedeelte van de ingewanden. Zij zal weer geopereerd moeten worden en de volgende dag kunnen we haar weer ophalen.

Nu moeten we Assis gaan verzorgen, samen met Rosa Zegre die we inmiddels op hebben gehaald. Ook Assis heeft een gebroken pootje en hij laat alles rustig over zich heen komen. Ondertussen belt Dilia of wij bij benadering weten wanneer we komen eten, het is al laat. Uiteraard hebben we inmiddels ook wel zin aan eten en drinken. We gaan op weg naar de Lagao waar Dilia en Luis wonen.   Tenminste …..

Een paar weken geleden kreeg Ana een berichtje dat een hond vastgebonden zat aan een ketting aan een auto, zonder veel schaduw of een goede plek om te liggen, waarschijnlijk ook zonder water en eten. Of Ana maar even wilde gaan kijken en actie ging ondernemen! Degene die haar een bericht stuurde, iemand met een eigen organisatie (!), had dit weer van iemand anders gehoord. En dat zijn dan personen die zeggen om honden te geven, ze hebben dus beiden (!) een eigen organisatie. Dit zijn de mensen die Ana bellen of via via berichtjes laten sturen over bepaalde honden. En dit moet dierenliefde zijn? Waarom deze personen zelf niet gaan helpen? Dit is iets wat ik niet kan begrijpen. Doe zelf iets vooral als je de mogelijkheid hebt, je hebt tenslotte een eigen organisatie of mag het soms geen tijd, energie en geld gaan kosten? Foto’s maken is niet genoeg, handelen dat is de kracht. Maar goed, Ana heeft actie ondernomen, ze heeft zelfs de politie gebeld of die iets kon doen. De hond heeft inmiddels water en eten.

Als wij die avond langsrijden zie ik zelf de hond en ook nog een klein hondje, maar deze kan vrij rondlopen. Ana vermoedt dat de eigenaar aanwezig is. Ze wil de man bellen, krijgt hem aan de telefoon en vraagt nogmaals vriendelijk of ze de honden mag hebben. De man reageert eerst geïrriteerd maar draait later bij. Misschien ooit de grote hond, is het antwoord. Met vriendelijkheid, al is dit nog zo moeilijk, bereik je meer dan de mensen meteen op een kwade manier te woord te staan. Ana blijft in contact met deze man En toch krijgt ze de volgende dag weer een berichtje, via via natuurlijk, dat de hond nog steeds vastzat en ze de politie maar eens moest bellen. Ja, ja …

We komen tegen tienen bij Dilia aan om te eten en een lange dag was ten einde, de volgende zal vroeg beginnen.

Ana komt de volgende morgen met een verrassing, ze had een leuke kleine Podenco gevonden. Ik mag een naam geven, ik besluit dat het Thea zal worden. Dit omdat ze zo vaak heen en weer is gevlogen om honden op te halen en mede omdat ze al twee keer een transport heeft geregeld. Beide zaken zijn niet niks. We besluiten Thea mee te nemen naar het kasteel van Sesimbra, hier zit een hond die ’s nachts de boel moet bewaken, overdag zit hij opgesloten. Ana wil kijken of de hond, zoals was afgesproken, wel water en eten heeft. Dit is zo, maar het is een triest gezicht deze hond te zien. Bijna aan de overkant van het kasteel bezoeken we Xana en Xanoca , ook daar een trieste situatie, de honden zijn bang. Voor we naar het terrein gaan hebben we nog een tussenstop bij Lena, zij vangt katten op.

Op het terrein zijn Rosa en Katia al druk bezig hokken schoon te maken. Sommige honden lopen los en spelen met elkaar. Veel tijd hebben we niet meer want we hebben een lunchafspraak met Felix Rafaz, hij is raadslid en draagt dieren en Ver. Bianca een warm hart toe, dat blijkt ook uit onze gesprekken. Na de belofte elkaar op zaterdagavond weer te zien, gaan wij naar de haven van Sesimbra om te kijken of daar nog honden lopen en Felix moet ook weer aan het werk. We zien een paar honden in de oude haven, maar deze worden verzorgd door de vissers en zijn inmiddels door Ver. Bianca gesteriliseerd of gecastreerd. Voor het gesprek met de burgemeester gaan we nog gauw even naar het fort, maar daar is het druk met mensen en een hond laat zich daar nu niet zien.

Het gesprek met de burgemeester geef ik in dit verslag niet meer weer, dit is inmiddels bekend. Wij rijden hierna naar Aldeia do Meco, de “woonplaats” van Winty en Jazz. De auto’s rijden af en aan en het is levensgevaarlijk. Zodra het terrein een leeg plekje heeft voor twee reuen zullen zij hierna toe worden gebracht. Het wordt te gevaarlijk voor ze. ( Update 12 september: Winty en Jazz verblijven sinds vandaag op het terrein) Ana krijgt bericht dat Simone nog naar de dierenarts moet en we rijden naar het terrein om haar op te halen, laten haar achter bij de dierenarts en gaan Lily bij de andere dierenarts halen. Zij is blij Ana en Rosa weer te zien. Na betaald te hebben gaan we weg, halen Simone op en vertrekken we weer richting terrein. De telefoon van Ana gaat voortdurend over en nu krijgt ze een telefoontje over een moeder en 7 pups in de Lagoa de Albufeira. We wilden daar al heen, maar nu krijgt Ana het bericht dat twee pups zijn overleden, ze kan mij niet precies in het Engels vertellen hoe. Maar eerst moeten we Lily en Simone nog wegbrengen, daarna richting de Lagao. Aangekomen bij die plek zien we meerdere volwassen honden, allemaal teefjes. De pups zijn gauw gevonden, de moeder zien we eerst niet. Ik zie nu ook hoe de twee pups zijn gestorven, geplet onder olievaten, het is een verschrikkelijk gezicht. De nog overgebleven pups worden meegenomen, het is emotioneel te zien hoe de moederhond hier op reageert. De pups zijn beter af wanneer ze meegaan, ik weet het, maar toch. Ik kan het verdriet van de moeder bijna voelen. De andere honden, er inmiddels ook een reu bijgekomen, zijn te wantrouwend en daar moet langzaam aan gewerkt worden tot ook zij in ieder geval gesteriliseerd en gecastreerd kunnen worden. Met de pups rijden we weer naar het terrein, inmiddels is het donker en koud geworden. Tegen 23.00 uur rijden we naar Dilia en Luis, waar we nog eten en drinken. Wat zal de volgende dag weer brengen?

Ook die dag, zaterdag, begint vroeg. Eerst naar het terrein, er zal gewerkt moeten worden. Rosa is bezig met de hokken, Katia heeft ’s zaterdags altijd vrij. Enkele mannen zijn aanwezig om klein klusje te doen. Ik film en fotografeer, de verreweg makkelijkste taak. De “Lagoapups” maken het goed en de vier honden die we vrijdag hebben opgehaald ook. ’s Ochtends is Charly gebracht, weer een pup. Na een lichte en korte lunch gaan Ana en ik richting Lagoa de Albufeira, het is een prachtig natuurgebied, maar ook een heel slechte plek voor dieren. Ze heeft geen idee hoeveel honden en katten hier jaarlijks gedumpt worden, verwilderen en zich nooit meer aan de mensen vertonen. We zien geen dieren, alleen mensen, heel veel mensen. We besluiten door de wijk heen te rijden, veel Portugezen hebben een weekendhuis hier maar laten hun honden tijdens werkdagen alleen. We zien de dochter van Cuca op straat terwijl ze wel een baasje heeft. Ana had al een paar keer aangeboden het teefje te steriliseren, maar daar voelde de eigenaar niks voor en nu heeft de hond een nestje. In totaal waren er 12 pups, we zien na een tijdje 5 tevoorschijn komen. Er zit een gat in de poort, misschien zijn de pups ontsnapt of weggegeven. Ana zal proberen de eigenaar te spreken te krijgen. Op het terrein zal intussen een dierenarts gearriveerd zijn om een paar volwassen honden en de nieuwe aangekomen pups te vaccineren en ook wij gaan gauw die kant weer op. ’s Avonds zijn we net op om nog een snelle douche te nemen en ons te verkleden want we gaan uit eten. Ik wist dat Felix zou komen, maar er zijn meer mensen en de meeste ken ik niet. Ook de burgemeester komt. Later blijkt waarom want DZG wordt erelid van Vereniging Bianca!

De volgende dag moet ik alweer naar Nederland. Ana zal mij naar het vliegveld brengen. Eerst nog even een bezoek aan Flap, geen enkele verandering in zijn situatie en ook de straathonden gaan we bezoeken. Bij een steengroeve, bewaakt door een mevrouw in de 80, moet Ana nog even wat voer brengen. Zij heeft een paar honden en soms laten mensen hun honden bij haar achter. Deze mevrouw heeft nauwelijks geld om voor zichzelf te zorgen, Ana brengt daarom in ieder geval eten voor de honden. Twee pups laten zich ook zien, deze zijn uitgezet en Ana besluit deze mee te nemen. De mevrouw laat ons een dode hond zien, ze is bang dat deze is vergiftigd. Na beloofd te hebben de gemeente te bellen om de hond op te halen gaan wij weer richting Lissabon. Maar nog maar net op de snelweg zien wij aan de andere kant een hond lopen, op drie pootjes want het vierde lijkt gewond te zijn. Ana zet direct de auto aan de kant en loopt naar de overkant. De hond is dan al uit het zicht. Ik zie Ana de bosjes ingaan en even later komt ze terug, hoofdschuddend. De hond zag haar maar keek in paniek om zich heen, dan weet Ana dat ze niet verder moet gaan want de kans is groot dat de hond de weg oprent met alle gevolgen van dien. Ze zal hier regelmatig terugkomen om te zien of ze de hond kan vinden. Nu dan toch eindelijk naar het vliegveld. Maar .. we zien bij een winkeltje een heel magere hond liggen. Weer stoppen we, de auto in de achteruit want Ana wil de eigenaar spreken. Hij is er niet, maar zijn vrouw verwijdert in ieder geval het tuigje van de hond, je ziet waar het al een tijd heeft gezeten. Ana zal terugkomen om de eigenaar aan te spreken en ze vermoedt dat de hond ziek is. Aan deze weg wonen veel mensen die honden gebruiken als vechthonden, deze is waarschijnlijk slachtoffer geweest.
Ik kom ondanks alles toch nog op tijd op het vliegveld aan.

Het waren drukke en bewogen dagen. Nog meer ben ik overtuigd dat wij aan de goede kant van de hulporganisaties staan. Wat een werk moeten deze mensen in Sesimbra verrichten om dieren te helpen. Hulde aan hen!

 


© 2007 Tekst en foto’s Ria Kuurman

 



Toon minder

  Sesimbra 4-8 Juli 2007
fiogf49gjkf0dVoor de tweede keer in korte tijd werd een transport georganiseerd richting Sesimbra. Dit keer weer met Henk, een vrijwiller en met Ton als derde persoon. Deze reis zouden hoofdzakelijk gereserveerde honden mee terug gaan. Voor een vrijwilliger begonnen de voorbereidingen voor deze reis al weken daarvoor, voor Ton begon de reis op dinsdagavond bij het laden van zijn auto en aanhanger. Geholpen door Harry en Bianca werden spullen, meest geschonken op de DZG-dag, zo goed mogelijk ingepakt. Ton reed woensdagavond tegen 18.00 uur v
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Voor de tweede keer in korte tijd werd een transport georganiseerd richting Sesimbra. Dit keer weer met Henk, een vrijwiller en met Ton als derde persoon. Deze reis zouden hoofdzakelijk gereserveerde honden mee terug gaan.

Voor een vrijwilliger begonnen de voorbereidingen voor deze reis al weken daarvoor, voor Ton begon de reis op dinsdagavond bij het laden van zijn auto en aanhanger. Geholpen door Harry en Bianca werden spullen, meest geschonken op de DZG-dag, zo goed mogelijk ingepakt.

Ton reed woensdagavond tegen 18.00 uur vanuit Zaandam richting Lienden, na natuurlijk afscheid te hebben genomen van zijn vrouw en drie honden. De bus, uitgeleend door de Fam. Pelkmans, werd in Lienden volgeladen met voer, dekens, manden en speeltjes voor de honden, maar natuurlijk ook met het natje en droogje voor de reizigers, want het is best ver rijden. Wederom vertokken ze om 20.00 uur met de mededeling om ook “even” een stop te maken in Sevilla, dit om 3 gereserveerde honden op te halen. Het is een stukje om maar dan heb je ook wat. Sevilla ligt in het zuiden van Spanje, vanuit Lienden iets meer dan 2300 km. Pily zal daar op een afgesproken plaats wachten.

Muziekje aan, koffie binnen handbereik, een babbeltje op zijn tijd en kilometers maken, dit was het doel. Via Breda, Antwerpen en Parijs werd in rap tempo richting Spanje gereden. De eerste echte stop was bij het laatste tankstation net voor Frankrijk. De auto vol getankt, even een toiletbezoekje en weer op weg richting Sevilla. Het werd donker, veel van het landschap was niet te zien. Soms werd de rit onderbroken voor een stop bij de vele tolhuisjes en om de drie uur werd van chauffeur gewisseld. Opeens waren daar scherpe tonen uit het navigatiesysteem te horen., een waarschuwing voor een snelheidcontrole! Nog vele malen zou deze waarschuwing klinken. 

Rond 06.00 uur donderdag werd het licht, de eerste 1000 km. zaten er inmiddels op. Frankrijk is erg groot, maar weldra was daar de Spaanse grens. Af en toe tijd voor een Hollands bakkie troost, met koek erbij natuurlijk. De kilometers vlogen onder de auto door.

Om 18.00 uur, precies 22 uur later na vertrek, zijn ze in Sevilla, waar het nog ontzettend heet aanvoelt. Henk laat de motor van de auto draaien voor de airco. Het was even wachten op Pily, want zij stond op een verkeerd punt, maar na een paar telefoontjes kwam ze dan ook naar de plaats waar ze stonden te wachten. Het was leuk om Pily weer te zien, maar de honden moesten direct in de auto dus snel Pily weer gedag zeggen en op weg naar Sesimbra.

Ana belde nog een keer om te vragen hoe het ging en hoe laat ze dachten in Sesimbra aan te komen. Ze had in een restaurant gereserveerd, maar volgens de TomTom hadden ze nog 400 kilometer te gaan en zodoende werd het te laat om nog te kunnen eten daar. Zij zou samen met Dilia een maaltijd voor hen klaar gaan maken.

De aankomst in Sesimbra was rond 22.30 uur. De twee gereserveerde teefjes brachten ze naar het terrein en het pupje mocht lekker mee naar Dilia. De ontvangst was allerhartelijkst, het weerzien na de DZG-dag was fijn. Binnen stond lekkere kip met patat op hen te wachten, wat er natuurlijk goed inging na zo’n lange autorit. Nog even wat gedronken en toen naar bed. De volgende dag zijn Henk en een vrijwilligerniet zo heel laat opgestaan, douche gepakt en eerst even de omgeving verkend. Henk vindt het altijd wel lekker om ‘s morgens een stuk te lopen en rond te kijken. Terug naar Dilia waar intussen Ton ook beneden was en hebben ze lekker van het ontbijt genoten, perfect verzorgd door Dilia. Heerlijk vers brood en allerlei beleg.

Nog even een beetje gepraat en richting het terrein gegaan, om al het meegebrachte spul een plaatsje te geven. Voor Ton was het een weerzien na een paar maanden, niet veel veranderd maar wel meer honden. Helaas draaien ook de ambtelijke molens in Portugal langzaam. Op dit moment zaten er ca.. 100 honden op het terrein. Ana heeft uit pure noodzaak de hokken van de gemeente in gebruik genomen. In elke kennel staan hokken, ook water en voer is er voldoende. De honden zijn vrolijk en verdringen zich voor het gaas om aangehaald te worden. De door Interport meegenomen huisjes worden goed gebruikt, in elk een deken. Kraakheldere hokken en volop voer, het doet ze goed! In en kleine opslag de spullen die vanuit Nederland gekomen zijn, katten- en hondenvoer en medicijnen.

Lopend over het terrein willen alle honden, die aan een ketting liggen, ook aangehaald worden. De honden genieten hier echt van. Allemaal mogen ze een poosje per dag loslopen, heerlijk rennen en spelen met de andere honden. Nog even overleggen hoe het de volgende dag zou moeten gaan en hoeveel honden verantwoord is om mee te nemen, zeker voor de ruimte maar nog meer door warmte. Toen dat rond was ging het richting Cabo Espichel.

Voor een vrijwilligeren Henk was dit de tweede keer, maar Ton was er nog niet geweest en het is gewoon ontzettend mooi daar. Je kunt daar echt even tot rust komen en zeker wanneer je weet dat je de volgende dag in alle vroegte weer terug gaat naar Nederland, met in de auto de hondjes die je veilig naar Nederland moet brengen. Want het is best een hele verantwoording die de hele reis aanwezig is.

Na dit bezoek aan Cabo Espichel zijn ze naar het centrum van Sesimbra gegaan waar ze Ana weer zouden ontmoeten om te lunchen. Daar aangekomen zien ze de zee en het strand. Na een wandeling wordt het tijd een terrasje op te zoeken. Ana wordt gebeld en even later zitten Henk en Ton achter een koel biertje en Ana en een vrijwilliger nemen een cola. Na iets gegeten te hebben en nog even met Ana overlegd te hebben welke honden er definitief mee naar Nederland zouden gaan. gaat Ana weer weg en de anderen gaan richting het kasteel van Sesimbra, want ook dat is altijd wel een bezienswaardigheid om naar toe te gaan.Ze genieten van het uitzicht op zee en de huizen van het plaatsje. Dan komen ze bij een bouwwerk met een hoge rand, Henk trekt zich op de rand en zegt: “Krijg nou wat, er zit daar een hond”. En ja, een grote hond zonder eten en drinken. Wel heeft het arme dier een soort slaaphokje. Er is in de directe omgeving niemand te vinden die ze kunnen vragen hoe deze hond drinken en eten kan krijgen. Met gemengde gevoelens verlaten ze deze mooie plek. Later die dag zegt Ana actie te gaan ondernemen voor de hond. 

Hiervandaan weer naar het terrein om nog een paar foto’s te maken en een aantal honden nog even een knuffel te geven en ze in het oor te fluisteren dat zij misschien de volgende keer gaan ondervinden wat het is om in een gezin te leven. Ook Lucy krijgt dit in haar gefluisterd. Zij heeft zo lang op de lijst gestaan van honden die naar Nederland zouden gaan, maar elke keer zat de vlucht vol met of gereserveerde honden of honden die in het vreselijke hotel zaten. Elke keer moest je een keuze maken en nu heeft zij geen kans meer.

Na het terrein rijden ze weer richting Dilia en Luis om gezamenlijk te eten. Albertina was ook van de partij en Luis had 3 schillende soorten vis op de barbecue liggen, waar ze lekker van hebben gesmuld. Als toetje waren er nog 3 lekkere taarten, het is een traditie om iets zoets te eten. Niemand zal zich verwonderen dat het een gezellige avond was, maar de volgende dag moeten ze weer vroeg op. Nog even praten en de paspoortjes checken voor de terugreis de volgende dag en dan naar bed.

‘s Morgens om 05.00 uur gaat de wekker weer, douche nemen, spullen inpakken en naar beneden waar Dilia alweer het ontbijt al klaar had staan. Goed eten duidt ze uit, want het is nog een verre reis voor jullie. Na afscheid van Dilia en Luis genomen te hebben en Faisca in de auto gedaan te hebben, want ook hij ging mee, naar Nederland.

Ana was al op het terrein toen ze tegen 06.00 uur arriveerden. Één voor één de honden in de auto gedaan en toen waren ze klaar voor de terugreis. Achttien honden hadden ze bij zich, maar ze hadden ze allemaal wel mee willen nemen. Maar dat is gewoon niet mogelijk, aangezien er 100 op het terrein zitten. Tegen 07.30 uur wordt afscheid van Ana genomen en ze zien de emotie in haar ogen.

Naarmate de uren verstrijken wordt het warmer, maar de airco kan hoger. De honden worden goed in de gaten gehouden achterin de auto. Alles gaat goed. Het water wordt regelmatig ververst. In Frankrijk wordt het koeler.
Aangekomen in Nederland hadden we de eerste stop bij Hazeldonk, deze keer behoorlijk vroeg namelijk 004.00 uur, maar het baasje van Aby, die ook Mark meenam om hem bij zijn tijdelijk gezin te brengen en het opvanggezin voor Guida staan al te wachten.

Vervolgens naar Restaurant de Lucht waar ze om 06.00 uur arriveren en ook daar staan de eerste mensen al te wachten. Lia en Berlinda komen de helpende hand bieden voor het invullen van de adoptiepapieren. Mark, Peggy, Christel, Tommy en Mylou ook bedankt en natuurlijk ook de adoptanten die hun geadopteerde hond kwamen halen.Nadat alle mensen geholpen waren zijn de chauffeurs naar Lienden gereden met nog 4 honden in de auto. Ton zal Moss meenemen want hij moet toch die richting op, hij heeft zijn spullen gepakt en met Moss in de auto richting Zaandam vertrokken.

een vrijwilliger en Henk wachtte nog een klus en dat was het schoonmaken van de bus. Zij zijn daar nog een dik uur mee bezig geweest en ondertussen kwamen de adoptanten van Amigo ook om hem op te halen. Even koffie gedronken en toen op weg met Faisca en Tuxa om die nog even weg te brengen. Tuxa werd afgegeven bij Restaurant de Lucht en Faisca bij een opvanggezin, zij hebben trouwens inmiddels besloten Faisca zelf te houden.De bus hebben ze teruggebracht bij de Fam Pelkmans en natuurlijk werden zij hartelijk bedankt voor dit fantastisch gebaar om hun eigen bus beschikbaar te stellen. Hans Pelkmans zei nog : “ook voor een volgende keer staat de bus weer klaar voor jullie”. Wat een fijne mensen en nogmaals hartelijk bedankt.

Al met al was de reis iets langer dan de vorige keer, maar zeker weer de moeite waard.

Met dank aan Ria en Frances die het geheel weer goed ondersteund hebben.

een vrijwilliger, Henk en Ton

 



Toon minder

  Sesimbra 25-29 april 2007
fiogf49gjkf0dVol goede moed zijn we vertrokken op woensdagavond om 20.00 uur vanuit Lienden. Koffie, broodjes, koeken en natuurlijk een goed humeur om aan de lange reis te beginnen. In Culemborg pikken we Willem nog even op, waar uiteraard Berlinda met dochter ook van de partij is om ons ( Henk , Willem , Floris en een vrijwilliger ) succes te wensen en uit te zwaaien. Tank vol, blik op oneindig en rijden in de gehuurde bus met airo. Twaalf uur later zijn we bij de grensovergang Frankrijk/Spanje en de reis verloopt voorspoedig. Om de 3 uur w
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Vol goede moed zijn we vertrokken op woensdagavond om 20.00 uur vanuit Lienden.

Koffie, broodjes, koeken en natuurlijk een goed humeur om aan de lange reis te beginnen. In Culemborg pikken we Willem nog even op, waar uiteraard Berlinda met dochter ook van de partij is om ons ( Henk , Willem , Floris en een vrijwilliger ) succes te wensen en uit te zwaaien.

Tank vol, blik op oneindig en rijden in de gehuurde bus met airo.

Twaalf uur later zijn we bij de grensovergang Frankrijk/Spanje en de reis verloopt voorspoedig. Om de 3 uur wisselen de mannen elkaar af en dat is goed vol te houden en ik ( een vrijwilliger) is er bij voor de mentel coaching.

Ton onze steun en toeverlaat belt ook trouw op hoe de reis verloopt en houdt iedereen op het forum goed op de hoogte. Dank je wel kanjer van me.

Donderdagavond om 19.30 uur staan we op de plaats waar Ana ons oppikt, we gaan eerst nog even naar het terrein om Cindy ( die bracht Ana mee vanaf de dierenarts ) op het terrein te brengen en vervolgens rijden we achter Ana aan richting Sesimbra.

Ze loodst ons door de kleine, maar zeker steile straatjes naar een parkeerplaats om de bus neer te kunnen zetten en gaat ons voor naar de gemeubileerde bovenwoning compleet met 2 slaapkamers. Heel verrassend, het is in het kleine steile straatje waar ook Ana haar woning heeft. Een slaapkamer waar Willem en Floris kunnen slapen en de andere slaapkamer was voor mijn broer en mij bestemd. Eerst even de bedden in orde gemaakt en op zoek naar een restaurantje waar we nog een hapje konden eten. Daarna zijn we doodmoe van de reis letterlijk onze bedden ingerold.

De volgende dag zijn we eerst lopende de omgeving wat gaan verkennen. Om 11.00 uur hadden we met Ana afgesproken om de dag door te spreken, want er moest nog wel veel geregeld worden. Onder het genot van een kopje koffie en natuurlijk het Portugese zonnetje ( het was niet zo warm als in Nederland ). Ook nog even Felix, een goede vriend van Ana een hand gegegeven. Hij steunt Ana zoveel als mogelijk is, hopelijk wordt hij de nieuwe burgemeester van Sesimbra en zal er voor Ana en de honden veel veranderen. Maar zover is het nog lang niet, want hij zal dan wel gekozen moeten worden.

Vervolgens zijn we eerst bij de dierenarts gaan informeren naar Clint, hij lag in de kliniek aan het infuus, of hij met het transport mee mocht. Ana kon aan het eind van de dag weer informeren over de toestand van Clint, het was de hele dag nog afwachten wat voor nieuws de dierenarts zou hebben. Toen we naar buiten kwamen zag Ana een “A-pupje” lopen op straat. Het nest bestond uit 8 pupjes waarvan 1 teefje door mensen was meegenomen, Ana kent deze mensen en zij zijn niet goed voor honden. Ana vroeg mij zachtjes om de hond te pakken mits ze naar me toe zou komen. Ik ben op de hurken gaan zitten en warempel, heel voorzichtig kwam ze naar me toe. Ik heb de pup vastgehouden en Ana heeft ze vervolgens in de armen genomen en naar onze bus gebracht. Dat deed Ana zo goed om te weten dat de pup bij deze mensen weg was.

We hebben eerst het pupje op het terrein gebracht en zijn wat gaan eten in Sesimbra bij één van de vele restaurantjes die Sesimbra rijk is.

We zijn na het eten bij het kasteel van Sesimbra geweest, ontzettend mooi uitzicht zowel over het dorpje, maar nog mooier is de zee waar je oneindig ver kunt kijken.

Ana had nog een aantal zaken te regelen dus zijn wij even onze eigen weg gegaan en hebben nog een bezoekje gebracht aan Cabo Espichel. Het was voor mij de tweede keer, maar even indrukwekkend als de eerste keer. We hebben daar een poosje rondgelopen en zijn toen weer richting terrein gegaan om nog een aantal honden op de foto te zetten en natuurlijk alle honden iets lekkers te geven.

Terug in Sesimbra zijn we nog wat gaan drinken op een terrasje dichtbij de kliniek waar Ana al binnen was om te informeren over de toestand van Clint. Maar het was niet verantwoord om Clint mee te nemen naar Nederland. gebeld om door te geven hoe de situatie van Clint was en Frances heeft de taak op zich genomen om de adoptanten van Clint het slechte nieuws te brengen, dat hij beslist niet mocht reizen. Maar gelukkig gaat het nu een stuk beter met Clint en kan ook voor hem over een aantal weken het werkelijke leven in Nederland dan ook eindelijk beginnen.

Dezelfde avond hadden we om 20.30 uur afgesproken om met Ana , Rosa en Françoise te gaan eten en natuurlijk wis Ana weer een verrassend menu te bestellen voor ons allemaal.


Voor de volgende dag hadden we afgesproken om 07.30 uur op het terrein te zullen zijn, om vervolgens te beginnen om de honden in de varikennels te plaatsen. Na een half uurtje kwam Dilia de 5 pupjes, Albert, Luis, Dilia, Yasmin en Françoise, brengen. Even tranen wegvegen, wat begrijpelijk is natuurlijk en naar wat puzzelen wie in welke kennel moest waren we om 09.00 uur klaar om aan de lange terugreis te beginnen. Het afscheid was heel emotioneel en vooral Rosa had het moeilijk i.v.m. Laura. Zij heeft Laura een week of 8 bij haar gehad en vond het heel moeilijk om afscheid te nemen.

Ook Ana maakte zich zorgen en heb haar beloofd goed op de honden te passen en regelmatig te stoppen om ze water te geven, maar dat dit is nog de enige oplossing voor ons om de honden naar Nederland te halen.

De terugreis werd weer ingezet en Ana heeft ons een stukje op weg gebracht, maar ook onze Tom Tom had de weg zeker terug gevonden.

De reis terug is helemaal voorspoedig verlopen en 23 uur later stonden we op het punt in Nederland waar alle mensen naar toe zouden komen om de honden over te nemen.

Ton, Joke, Bianca en Angelique waren als eerste gearriveerd, vervolgens kwamen de andere adoptanten om de door hen gereserveerde hondjes op te halen. Natuurlijk kwam Berlinda haar Willem ook weer ophalen, want ze heeft hem stiekem wel gemist. Dat zag je gewoon aan hoe blij ze weer was!!! Frances en Margriet kwamen ook nog helpen voor het administratieve werk en zo waren er al snel een aantal honden weg. Dank je wel toffe vrijwilligers. 

De fam. Smit kwam ook naar de afgesproken plaats om natuurlijk Ruca ( het geadopteerde hondje wat ze zelf houden ) op te halen, maar waren ook bereid om 4 opvanghondjes mee te nemen en die bij de opvanggezinnen te brengen. Dank je wel fam. Smit voor deze geweldige inzet.

Er bleven toen nog 5 hondjes over, waarvan er nog 1 bij mij in de buurt in de opvang gebracht werd.

Floris bood aan om de andere 4 mee te nemen, waarvan er 2 geadopteerd waren en 2 in de opvang zouden gaan. Hij ging toch naar huis, dus dat was voor de adoptanten een meevaller.

Vervolgens hebben we in Lienden alles weer uit de bus gehaald en was het avontuur ten einde.

Dezelfde middag kregen we nog een naar telefoontje dat Azuro uit zijn halsband was geglipt, maar dat is gelukkig ook allemaal weer goed afgelopen, dank zij de steun van een aantal fantastische vrijwilligers. Fam. de Rooy en Carla dank je wel voor jullie geweldige inzet.

Al met al een hele indrukwekkende reis die we niet snel zullen vergeten.

Kort gezegd 4600 kilometer afgelegd, maar toch 24 hondjes gered uit een bizarre omstandigheid.

Mijn dank gaat ook speciaal uit naar Ria en Frances, die achter de schermen heel veel werk verrichtten. Top meiden, jullie zijn mijn steun en toeverlaat.

Verder wil ik Henk, Willem en Floris bedanken voor de tijd die jullie hebben vrijgenomen om deze reis te maken. Jullie waren een leuk gezelschap.

Ook Ton bedankt namens ons dat je het op het forum zo goed hebt kunnen verwoorden, maar jij weet als geen ander wat het is om honden op te halen. En de volgende keer verwacht ik zelfs van je dat je van de partij bent. Afgesproken?

 



Toon minder

  Sesimbra 18 - 21 januari 2007
fiogf49gjkf0dDonderdag 18 januari 2007 zal de geschiedenis ingaan als de dag van de ergste storm sinds 2002, windkracht 10 met zware windstoten van 110 tot 120 km/uur. En juist op deze dag reizen we naar Portugal, natuurlijk hebben we last van de windstoten maar de vrijwilliger rijdt stug door, we moeten tenslotte tijdig op Luchthaven Zaventem, Brussel, aankomen. Het is tenslotte zo dat een vliegtuig niet wacht op late passagiers. We houden eigenlijk al rekening met vertraging i.v.m. het weer. Op Zaventem aangekomen kunnen we zowaar bijna voora
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Donderdag 18 januari 2007 zal de geschiedenis ingaan als de dag van de ergste storm sinds 2002, windkracht 10 met zware windstoten van 110 tot 120 km/uur. En juist op deze dag reizen we naar Portugal, natuurlijk hebben we last van de windstoten maar de vrijwilliger rijdt stug door, we moeten tenslotte tijdig op Luchthaven Zaventem, Brussel, aankomen. Het is tenslotte zo dat een vliegtuig niet wacht op late passagiers. We houden eigenlijk al rekening met vertraging i.v.m. het weer. Op Zaventem aangekomen kunnen we zowaar bijna vooraan in de parkeergarage de auto neerzetten. Vier skykennels en onze persoonlijke bagage op karretjes gezet en naar de overkant. Ja .. makkelijker gezegd dan gedaan, door de harde storm is het ontzettend moeilijk om aan de overkant te komen, maar zoals altijd wint de aanhouder! En we blijven lachen! Na ingecheckt te zijn zoeken we de gate op waar we al snel het vliegtuig in mogen. We vetrekken zelfs op tijd, bij het stijgen is het duidelijk te merken dat het stormt. Even “doorbijten” en we zijn er doorheen. We zijn zelfs eerder in Lissabon, wind in de rug natuurlijk. Onze koffers hebben we snel, als de skykennels nu ook snel op de band komen dan zijn we op tijd in Zambujal. We hebben eigenlijk geen idee wie ons op komt halen. Het duurt een tijdje, nog geen kennels. Ik besluit om toch maar even te vragen waar ze blijven, bij het weggaan zeg ik nog tegen de  vrijwilliger als geintje “ De boxen zullen wel in Brussel achtergebleven zijn”. En wat denk je? Ze staan in Brussel! Als we geluk hebben komen ze met een latere vlucht, zoniet … dan hebben we een heel groot probleem want a.s. zondag moeten we wel honden meenemen naar Nederland. Onze chauffeur staat op ons te wachten en met minder bagage als gewoonlijk rijden we naar Zambujal, via een mooi verlicht Lissabon. Ana komt later ook, we moeten immers het gesprek met de burgemeester van Sesimbra voorbereiden. Tijdens deze bespreking worden we door de luchtmaatschappij gebeld, de skykennels zijn aangekomen, wat dat betreft kunnen we dus rustig gaan slapen. Wij worden geacht de volgende dag om 9.30 uur aanwezig te zijn op het gemeentehuis van Sesimbra.  

Vrijdagochtend zijn wij, Ana, een vrijwilliger, Rosa, Françoise en ik, op tijd. Helaas moeten we weer een lange tijd wachten. Eenmaal binnen in het kantoor van de burgemeester schuift nog iemand aan tafel, zonder zich voor te stellen of ons te begroeten. Even later vernemen wij even dat dit de ingenieur is die verantwoordelijk is voor de bouw van de kennels. Ana wijst hem erop dat de dakplaten veel te kort zijn, bij regen plenst het water over de honden. Deze man raadt Ana aan de betonnen huisjes van de honden met de opening naar de achtermuur te plaatsen!!! Wat een ideale oplossing, hoe moeten de honden in de huisjes komen en hoe de huisjes schoon te maken? De burgemeester tekent de ingenieur voor hoe dit wel op te lossen is. Ook is geen goot aangelegd om het water af te voeren, dit is noodzakelijk want de hokken zullen na het schrobben schoongespoeld moeten worden. Er zal een goed afwateringsysteem moeten komen. Op haar vraag over elektriciteit krijgt Ana een wedervraag van de ingenieur: “Wil je elektra of een lampje?” Maar goed, afgesproken wordt dat dezelfde dag deze man naar het terrein zal komen, er wordt een afspraak gemaakt voor 17.00 uur. Het verdere gesprek gaat over het te bouwen asiel, tenminste het gedeelte wat vereniging Bianca i.s.m. St. Dierenhulp zonder Grenzen wil gaan bouwen. De burgemeester zegt dat een protocol gemaakt gaat worden met hierin de juiste kosten van de bouw en aan de hand hiervan zullen wij dan horen welk percentage de gemeente zal willen betalen. Dit kan betekenen 50% maar zeker ook minder of zelfs meer. Maar alles betalen zal niet gebeuren, wij weten nu dat beide organisaties veel geld op tafel zullen moeten weten te brengen om het asiel, inclusief kliniek etc., gebouwd te krijgen. Ook zullen de bouwfases in het protocol vermeld gaan worden. We kunnen echter niet teveel op de zaken vooruit lopen er zit niks anders op dan afscheid te nemen en te zeggen dat wij over een paar maanden weer zullen komen. Een kleine teleurstelling is het wel want we hadden echt gehoopt een meer definitief antwoord te krijgen. Natuurlijk is de gemeente aan het bouwen, echter wel met hun gedeelte van het asiel. De kennels die al gebouwd zijn, zijn feitelijk voor de honden die de gemeente (op)vangt. Men is dan ook niet onverdeeld gelukkig met het feit dat vereniging Bianca al een paar hokken in gebruik heeft genomen, maar wat het bezwaar is? De gemeente heeft geen enkele hond die in één van de kennels geplaatst moet worden. Vereniging Bianca heeft Story, Salomé en diverse pups op het gemeentelijk gedeelte geplaatst. Wat hadden ze dan moeten doen? De pups in de tuin moeten laten zitten waar ze niet verzorgd worden, op de plek waar Camarin zich zelf bijna heeft kunnen ophangen? In dit geval was er geen echte keuze.

Na afloop van het gesprek gaan we op een terrasje koffie/thee drinken om de zaak nog eens goed door te spreken. Een paar kleine hondjes lopen steeds langs en opeens komt één van hen met een stuk vlees o.i.d. aan, maar delen? Nee niet echt! Een journaliste komt langs, zij interviewt Ana en ondergetekende voor een plaatselijke krant. Zelfs onze website zal in de krant komen, ik moet deze, net als mijn naam en die van de stichting, zelf opschrijven natuurlijk. Over een paar dagen zal het artikel in de krant geplaatst worden. Wij nemen afscheid van de anderen, maar niet voor lang want ’s avonds zullen we elkaar weer zien tijdens het dineetje ter ere van de verjaardag van Ana. Wij gaan nu eerst terug naar Zambujal en daarna willen we naar het terrein.
 In Zambujal willen we gaan lunchen en we rijden per auto door de smalle straatjes, onderweg zien we zoveel honden die aan een korte ketting liggen, wat ze bewaken is ons niet helemaal duidelijk. Het is heel triest om dit te zien, vooral omdat we weten dat we deze honden niet kunnen helpen. En ook drukt dit alles onze neuzen weer op het feit dat er veel zal moeten veranderen, maar dat het tevens een heel lange weg zal zijn. 

Halverwege de middag komen wij aan op het terrein waar Katia ( vaste kracht ) druk bezig is om de honden uit te laten. We zien bekende honden, niet alleen van de foto’s maar helaas ook honden die we in oktober jl. hebben gezien. Daar is de oude Tico ( herstellende van een operatie aan zijn pootje ), Fred, Kikas ( inmiddels een stuk oor en staart missend, hij is aangevallen door een andere hond ), de mooie en lieve Luna die Leishmania heeft, de bange hond zit in zijn hok alsof hij daar niet weg is geweest, Barbas, Spock (gaat gelukkig naar Nederland ) en zijn broertjes Kirk en Scotty. Ook zien we Story en Salomé terug. Het is alsof we oude vrienden zien. Ik hoop dat we bij ons volgende bezoek minder bekenden zullen terugzien. We maken kennis met Meiguice, zelden heb ik een lievere hond gezien, Irina loopt los en begroet ons enthousiast. En wat te zeggen van Camarin? Zij is kleiner dan ik had verwacht en ook ontzettend lief. Camarin is een sterke persoonlijkheid, dat moet ook wel gezien wat ze allemaal heeft meegemaakt. Het is eigenlijk sneu, al haar kinderen zijn geadopteerd en zij verblijft nog op het terrein. 

Op het gedeelte van de gemeente zien we pups, o.a. Izzy, Piratinha ( beiden gaan de volgende dag mee ), Britta, Sarah en Blondie. Ook loopt er een zwarte hond, Boy, erg groot maar zo lief en voorzichtig als hij groot is. Het is een genot om te zien hoe hij met de pups speelt. In één van de laatste kennels zitten twee zusjes, Sweet en Brown, de dag ervoor heeft men ze bij het kasteel van Sesimbra gevonden en mee kunnen nemen. Er blijken nog drie zusjes te zijn helaas laten deze zich nog niet pakken. Sweet en Brown zijn nog angstig, je kunt duidelijk zie dat ze niet weten wat hen overkomt. In een aparte kennel op het terrein van Bianca verblijft Perdi en haar 5 puppies. De pups zijn nu ongeveer 5 weken en erg leuk, maar moeder Perdi is ook geweldig. Ze vindt het geen enkel probleem dat er zoveel belangstelling is voor haar kinderen en dat ze opgepakt worden. Zij ziet er al een stuk beter uit, niet meer zo mager als toen ze werd gevonden. Hopelijk vinden we zowel voor de moeder als voor de pups een goede plek. Ach, zoveel honden die een plekje verdienen, Romeo, Julia, Tina en Brancinho. Ik kan zoveel namen opnoemen. We blijven hopen voor alle honden. Wij verlaten het terrein even voor zessen, de heren van de gemeente, 3 man in totaal, zijn dan net gearriveerd. Ana zal ze rondleiden en alles goed uitleggen, ons heeft ze daar niet bij nodig. Wij zien elkaar wel tegen 20.00 uur in het visrestaurant. 

In dit restaurant maken wij kennis met Albertina en de man van Dilia, Luis. Ook zijn de dochters van Ana aanwezig. Het is een gezellige avond. Maar na een lange drukke dag willen we niet te laat naar bed, temeer daar we nog een dag hebben. Wij hopen morgen Cuca te kunnen vinden. En … we gaan Simba een bezoek brengen. 

een vrijwilligermoet zaterdag eerst nog administratief werk doen voor DZG, het gaat gewoon door. Na de koffie vertrekken we naar Cotovia, hier woont Françoise, haar buurvrouw heeft Tonia in de opvang. Deze mevrouw wil graag kennis met ons maken en wij zijn natuurlijk benieuwd naar Tonia. Wat is ze klein! Als ze vier kilo’s weegt zal het zwaar zijn. Zij kan makkelijk mee als handbagage. Ze is een beetje bang, maar dat zal in Nederland geen probleem zijn want we hebben ook voor haar goede mensen gevonden, met geduld en liefde.  

We nemen afscheid en gaan weer verder, nu naar Dona Fatima, zij heeft ook honden van Vereniging Bianca in de opvang, Sol, Xanoca, Xana en Laika. Vooropgesteld dat Fatima het heel goed bedoelt, het is geen verblijf voor honden. Rechts zitten haar eigen honden in een grote kooi, links andere honden waaronder de honden die hierboven genoemd zijn. Je ruikt het al voor je het terrein op komt wandelen. Het is modderig en vochtig. Goede slaapplekken zijn er ook niet. De honden komen blaffend op ons af, natuurlijk. Maar het gaas zit er tussen en ik vraag me af of ze ooit de andere kant van het gaas zien. Sol is groot maar bang, Als we dit zo zien, ja wat moet je dan zeggen? Eigenlijk niks, woorden zijn er niet voor.
Intriest, dat is het!

Na Dona Fatima gaan wij richting Dona Lourdes , zij heeft o.a. Gina, Arabella en Simba in de opvang. Naast haar eigen ca. 6 – 7 honden heeft zij ook nog ongeveer 50 katten! Dona Lourdes is een iets oudere mevrouw die de dieren samen met haar man verzorgt en ze doen prima werk. De honden zien er goed uit, je kunt zien dat er wederzijds genegenheid is. En dan Simba, wat is hij klein! Wij verwachten een hond ter grootte van een Flatcoated Retriever, nou nee dus.
Hooguit 40 – 45 cm. Een kleine druktemaker die heel graag wil spelen, ontzettend vrolijk is en hij vindt het erg leuk om aangehaald te worden. Hij rent op zijn drie pootjes alsof hij nooit anders gewend is geweest.

Wij gaan verder het natuurgebied van de Lagoa in. Hier hopen wij de straathonden en Cuca te zien. Wij hebben heel lang gereden, straat in en uit en steeds weer opnieuw. Niks gevonden, geen Cuca. Wel de plek waar ze samen met twee reuen ’s nachts slaapt. Het is erg jammer. We zien een klein, jong egeltje een straat proberen over te steken, we stoppen en ( vooral ) voorzichtig zet ik het diertje op de stoep, maar wat denk je? Heerlijk eigenwijs, gaat de stoep af en loopt weer terug! Hij/zij verdwijnt in de bosjes en we hopen dat de egel hier weet te overleven. We rijden nog een paar rondjes, kijken alledrie goed. maar nog steeds geen Cuca of andere honden. We besluiten te kijken of Dilia thuis is, helaas geen gehoor.

Maar wie er wel is, dat is Flap. Tenminste zo hebben wij hem genoemd, hij bewaakt het huis van zijn eigenaar die er zelf nooit is. Het is dat Dilia hem water en eten geeft anders krijgt Flap niks. Wij kunnen zien dat Flap blij is met bezoek, we geven hem heerlijke Nederlandse hondenkoekjes en hij laat zich aanhalen, hij geniet zichtbaar. Het is dat hij groot is en de muur hoog, anders had ik hem meegenomen! Het is niet leuk hem achter te laten.  

Als besluit van de dag gaan we naar Cabo Espichel, een landtong boven de Atlantische Oceaan waar de rotsen stijl in het water lopen. Eeuwen geleden was dit een pelgrimsoord, de kerk “de Nossa Senhora do Castelo” wordt nog gebruikt. De bijgebouwen boden vroeger onderdak aan bezoekende pelgrims. Deze zijn er niet meer, wel lokale mensen die op kraampjes hun koopwaar uitstallen in de hoop iets te kunnen verkopen. En natuurlijk honden! Wij kopen voor onszelf iets te drinken en “farturas”, gefrituurd deeg met suiker, erg lekker maar als wij de honden zien geven we het al gauw weg. Ze zijn te angstig om heel dichtbij te komen, maar even later zijn er toch twee die heel voorzichtig de lekkernij uit onze handen durven te pakken.

Ze zijn smerig, heel onzeker en hebben bijna allemaal iets met de tanden en/of kaken. Ook loopt een teefje bij de groep, zij heeft waarschijnlijk ergens een nest met puppies. Welke toekomst staat hen te wachten? We bekijken uitzicht, het is echt mooi. De zon daalt en wij gaan terug naar Zambujal. Ana en Rosa komen ook ’s avonds om nog wat dingen door te nemen voor de volgende dag. De wekker loopt om 05.00 uur af, we maken het niet te laat.  

Zondag staat om 06.00 uur onze chauffeuse te wachten, zij brengt ons naar het terrein waar we de honden op zullen halen die we meenemen naar Nederland. Een paar heb ik al genoemd, maar ook Victor ( blind ) en Matilde gaan mee. In totaal gaan 7 honden met ons mee in het vliegtuig. Alles verloopt voorspoedig, een vrijwilligervliegt vaak op Lissabon om honden op te halen en men kent haar al, het scheelt wel. Na afscheid te hebben genomen van onze Portugese vrienden gaan wij richting vliegtuig.

Aangekomen in Brussel is het nog even wachten op de honden maar dan kunnen we ze in de auto laden en richting Den Bosch rijden.

Daar wachten de nieuwe baasjes op hun nieuwe huisgenoot.

                                                     

 

© 2007 Tekst & foto’s Ria Kuurman

 



Toon minder

  Sesimbra 19 - 21 November 2006
fiogf49gjkf0dDe reis voor…. leven 21 November 2006,  10.15 uur begon de  reis voor hun LEVEN, toen kwam de Boeing 737-300 los van de Portugese grond. In het ruim waar anders alleen het gebrul van de motoren te horen is was nu ook een ander geluid, het geluid van 6 kloppende hondenharten, alleen niemand hoorde het, maar het was er wel degelijk!  In de buik van het vliegtuig zaten namelijk, Beatriz, Safira Fluf, Juliette, Dushka en kleine dappere Ambra, allemaal op weg naar een beter leven in Nederland. Uren tevoren was em
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

De reis voor…. leven

21 November 2006,  10.15 uur begon de  reis voor hun LEVEN, toen kwam de Boeing 737-300 los van de Portugese grond. In het ruim waar anders alleen het gebrul van de motoren te horen is was nu ook een ander geluid, het geluid van 6 kloppende hondenharten, alleen niemand hoorde het, maar het was er wel degelijk!  In de buik van het vliegtuig zaten namelijk, Beatriz, Safira Fluf, Juliette, Dushka en kleine dappere Ambra, allemaal op weg naar een beter leven in Nederland.
Uren tevoren was emotioneel afscheid genomen van de honden die maanden met veel liefde verzorgd waren door de vrijwilligsters van Vereniging BIANCA, want het afscheid valt elke keer toch zwaar en dan vallen er  tranen.

Twee dagen eerder was ik na een vlotte reis om 21.00 uur in Sesimbra aangekomen, via Lissabon. Deo de man van Susan grilde het vlees en de vis en al spoedig zaten we lekker te eten en te drinken, want er was ook een lekker glas wijn. Toen viel mij een nieuweling op in de serre van hun huis. "Wie is dat" vroeg ik nieuwsgierig. Susan zei: "Dat is Ambra, zij is gisteren gevangen na een maand rond gezworven te hebben in de stromende regen. Eindelijk konden we haar pakken en nu is ze hier, maar niet voor lang meer hoor want na één dag op de DZG-site gestaan te hebben is ze al geadopteerd en ze gaat mee je naar Nederland, het kan snel gaan”. Wat geluk heeft die kleine, heerlijk voor haar. De tijd vloog voorbij en het was snel bedtijd.

De volgende ochtend om 9 uur het bed uit en lekker de zon in.  Susan lag nog in "coma", maar om 11 uur vond ik toch wel dat ze eruit moest komen want ik wilde nog wel het e.e.a zien, een brul naar boven en er kwam leven vandaan, een half uur later zaten we in het plaatselijke café aan de koffie met heerlijk gebak. Een telefoontje, we moeten nog even langs de dierenarts er moet snel even iets geregeld worden, dus op naar de Dierenarts, na een uur was alles voor elkaar en konden we onze reis vervolgen.

We gaan naar het terrein van Bianca, het terrein waar ook het asiel gaat komen, er werd ook gewerkt. Een betonnen vloer ligt er en  een laag muurtje is opgetrokken, er staan een 20-tal palen waar later het gaas tussen gespannen zal gaan worden. We lopen door de honden heen, ca. 20 honden zitten allemaal aan een ketting van zo'n 4 meter, dit is noodzakelijk verteld Susan mij anders ontstaan er soms gevechten en daar zitten we niet op te wachten. De meeste komen op ons af om even lekker geknuffeld te worden, sommige grommen een beetje, en dan zie ik BEATRIZ, die gaat morgen mee dacht ik gelijk. Maar ze was bang, ik kon haar niet benaderen, ze liep rondjes om mij heen zolang de ketting het toeliet, ik probeerde het met negeren maar ook dat hielp niet veel, toen ik op de grond ging zitten was er toch even die twijfeling bij haar, even rustig kijken dacht ze, en toen die klein toenadering, ik heb haar verder met rust gelaten, het zou allemaal veranderen, we lopen verder en komen bij Flash, wat een super hond, wat is dat een lieverd, Susan kijkt me aan, “Ton die moet een plaatsje bij jullie krijgen hoor, kan je er wat aan doen? Haar ogen spreken boekdelen, ze is zo lief, doe alsjeblieft je best voor haar ze verdient het”.


Dan stelt Susan voor om naar het "Hotel" te gaan, wat ik daar aantrof is eigenlijk niet te beschrijven, wat een ellende, wat een droefenis, alleen al de toegangspoort straalde verdriet uit, een kille kale poort en een groot slot, na een paar klappen op de deur hoorden we de honden al naar ons toe komen rennen, achter de deur werden we opgewacht door een tiental honden, alle soorten en maten, gelijk valt me alle ellende op  we moeten achteraan zijn , we lopen langs met groen gaas afgeschermde hokken waar alleen maar geblaf, gekerm en gehuil vandaan komt, niet moeilijk te raden wat erachter schuilt. We lopen door naar weer een hek en komen dan uit op een grasveld omringd door een heg. Achter deze heg staan de hokken,  er tussen een looppad van 2 meter breed, overal geblaf, ik begin aan de voorkant op het pad, er hangt een onbeschrijfelijke stank geen wonder overal zie ik stront en pies, overal volle hokken met soms wel 20 honden, soms 10 , soms één , wat een ellende. Ik sta even stil bij een hok vol met kleine honden allemaal komen zij naar het hekwerk toe en gaan er tegenop staan. Ik steek mijn warmte voelen, even maar, ik zie de ogen, ze staan op smeken, ik weet zeker als zij konden praten, hoorde ik overal, “neem me mee, neem mee”. Ik voel tranen omhoog komen, door de machteloosheid, door de kwaadheid, wat hebben die stumpers gedaan om zo'n leven te moeten leiden? Ik loop met moeite door, het wordt alleen maar zwaarder, toch sta ik weer even stil bij weer een overvol hok, de hondjes staan stil, droeve ogen kijken me aan, toch komt er één naar me toe ,staat tegen het hek op en kijkt, kijkt alleen maar, zijn blik zie ik nog, ik draai me om. Hij mag mijn tranen niet zien, hij heeft zelf verdriet. Dan opeens roept Susan, daar is Fluf en hij rent over het gras naar Susan , natuurlijk kent hij haar. Vele malen heeft zij hem liefde en warmte gegeven, een fijne knuffel wacht hem, een lieverd, ook hij heeft het geluk hier weg te gaan, weg uit de hel van Sesimbra, vrolijk loopt hij met ons mee. En dan, daar,  nee dat kan toch niet daar loopt Ofelia, maar die ziet er niet uit, we lopen naar haar toe, ze reageert direct op haar naam en komt naar Susan, “wat is er met je gebeurd” hoor ik haar zeggen. Gelijk vloeien er tranen en de kwaadheid spat van haar af, waarom verzorgt die “klootzak” haar niet, die mag toch niet. Broodmager is de SUPER honden- moeder. Alles heeft ze gegeven om haar 7 pups te laten leven. maar zelf gaat ze met sprongen achteruit, de verzorging van haar kroost vergt veel van haar, te veel. Door het gebrek aan goed eten voor haar worden alle krachten uit haar getrokken. “Dit kan zo niet” zegt Susan hevig geëmotioneerd. Hier moeten we wat aan doen. maar het leed is nog groter als we bij het hok aankomen waar haar 7 pups zitten! Alles is drijfnat van het water, de deken waar ze op kunnen liggen is ook nat, stinkt en de drab loopt er uit, “dit is hun bed”, mompel ik, vechtend tegen tranen. De pups zijn ook allemaal nat. Zwijgend gaan we het hok in voorzichtig lopend want  overal ligt de stront tot zelfs tegen de muur, de dieren kunnen het niet helpen zij kunnen er niet uit! Één voor één pak ik ze op om  op de foto te kunnen zetten, hun enige kans is om geadopteerd te worden en weg te kunnen uit deze hel. De stank wordt erg, we gaan het hok uit wij wel, zij niet!

Zij moeten nog vechten voor hun leven, HOE LANG NOG?Nog even het gras op, naar Oscar, even hem de beloofde knuffel geven, we gaan terug, kijken nog een keer achterom, slikken en met een krop in de keel, de honden blijven vertwijfeld achter op het gras, tot gauw denken ze, denk ik, HOU VOL, of misschien ook niet? ik had ook de gedachten bij sommige hokken, sloten zij vannacht hun oogjes maar dan hebben zij tenminste rust,  een gedachte die alleen maar woede opbrengt.  We rijden zonder iets tegen elkaar te zeggen terug, ieder met onze gedachten.

Zodra Deo thuis komt verteld Susan van het leed welke Ofelia en haar pups moeten doorstaan. En direct kwam er zon in de ogen van Susan, Deo zei: “  Haal ze op, we maken plaats in de serre en daar kunnen ze op verhaal komen”.  Susan was blij, ik kan ieder vertellen dat zij inmiddels allemaal, een lekker warme plek hebben met goed eten en drinken en met speeltjes. Maar ook Camarin en haar 7 pups zijn uit het “hotel” gehaald.

Ook de laatste avond vloog weer voorbij , en om 11 uur zocht ik mijn bed op, want om 5 uur moesten we eruit. Om 10 uur immers vertrok ons toestel en er moest nog heel wat gebeuren voor we zover waren. Om problemen te voorkomen met de andere honden nam ik Beatriz mee naar mijn slaapkamer, het ging niet van harte maar ze ging mee.  Toen ze de slaapkamer in kwam stond ze ineens doodstil , ze zag voor het eerst zichzelf in de spiegel, minutenlang stond zij stil om op het laatst haar neus tegen de spiegel te drukken alsof ze  zeggen wilde, “ben jij hier ook? 10 minuten na dat ik in bed lag voelde ik haar op bed ze kwam lekker tegen mij aanliggen, het ijs was gebroken. Ze heeft die nacht heerlijk bij me gelegen, voor het eerst van haar leven, heerlijk warm.

Na toch weer enkele moeilijkheden van de vliegtuigmaatschappij kwam alles op zijn pootjes terecht en om 9 uur zaten alle honden in het ruim. Na hartelijk afscheid genomen te hebben van alle helpers op het vliegveld, zocht ik de gate op. Ik had nog drie kwartier voor vertrek, om 10.15uur brulden weer de motoren.  Ik zat in gedachten , zou ik boven de honden zitten? Hoorde ik hun harten kloppen, niemand hoorde het, ik wel!
Ik heb een wens, Beatriz, Safira Fluf, Juliette, Dushka en de kleine dappere Ambra, leef lang en gelukkig!

 



Toon minder

  Sesimbra 12 - 15 oktober 2006
fiogf49gjkf0dDonderdag 12 oktober vertrekt het bestuur van Stichting Dierenhulp zonder Grenzen vanaf Brussel naar Lissabon.  Het vliegtuig zal opstijgen om 16.35 uur en 18.25 uur plaatselijke tijd zullen we aankomen.  Bij het inchecken krijgen we problemen, men wil ons voor de skykennels laten betalen ( € 150.-- ), dit omdat het overgewicht zou zijn. Aangezien we dit niet willen betalen haalt  één van ons haar koffer leeg  en die spullen gaan  in een  boodschappentas  , dit zal meegaan als handbagage
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Donderdag 12 oktober vertrekt het bestuur van Stichting Dierenhulp zonder Grenzen vanaf Brussel naar Lissabon.  Het vliegtuig zal opstijgen om 16.35 uur en 18.25 uur plaatselijke tijd zullen we aankomen.  Bij het inchecken krijgen we problemen, men wil ons voor de skykennels laten betalen ( € 150.-- ), dit omdat het overgewicht zou zijn. Aangezien we dit niet willen betalen haalt  één van ons haar koffer leeg  en die spullen gaan  in een  boodschappentas  , dit zal meegaan als handbagage.  Maar ook bij het instappen gaat het weer mis, terug met een tas en € 25.-- bijbetalen. Maar goed, eindelijk kan de reis beginnen. We hebben het maar net gehaald! De vliegreis verloopt voorspoedig, op het vliegveld van Lissabon hebben we onze koffers, vol met spullen voor de honden, gauw te pakken. Maar waar zijn onze kennels?  Wachten bij de band voor afwijkende bagage lijkt even later geen enkel nut te hebben, de band staat stil en het lijkt er niet op dat er gauw beweging in zal komen.  Twee keer komt een mecanicien kijken, geeft een klap op een rode knop en gaat onverrichter zake weer door een deur waarop staat “Authorized personel only”.  Er zit niets anders op dan te wachten, ondertussen bellen we Susan Hawkins op, zij staat ons immers samen met Ana Duarte op te wachten. Ze zijn al bang dat wij ons vliegtuig hebben gemist. Aangezien wij inmiddels niet de enigen zijn die op bagage zitten te wachten wordt het drukker, wij horen dat iemand naar de “Lost and found” wordt gestuurd, wij er achteraan. Deze dame stuurt ons weer terug, even later komt ze zelf maar eens polshoogte nemen en nu komt er schot in de zaak. Men besluit de afwijkende bagage maar handmatig door de deuren te brengen, dat niemand eerder op het idee gekomen is! Na nog even gewacht te hebben, ja hoor de eerste kennels en een paar minuten later de anderen. Het is ondertussen wel meer dan een uur later.  Snel door de douane, ja alles gaat goed, en we kunnen kennismaken met Ana en Susan. Wij worden opgehaald door een oudere mijnheer ( 76 jaar ) zijn naam is Senhor Santos Dias, een coureur in hart en nieren. Zelfs rode lichten gelden voor hem niet, zo zullen wij gauw genoeg merken. Wij zullen logeren bij Susan en haar man Deo in het plaatsje Zambujal. Aangekomen moeten we eerst kennismaken met de eigen honden, een heerlijk stel! De spullen voor de honden worden uitgepakt en na gegeten te hebben en het programma  voor de volgende dag doorgenomen te hebben gaan we slapen. 

De volgende ochtend moeten we om 8.45 uur in Sesimbra zijn voor een gesprek met de burgemeester, 7 vrouwen zijn van de partij, naast het bestuur van DZG, Ana en Susan, zijn ook Rosa en  Francoise aanwezig.  Wij zijn op tijd, de burgemeester laat ons nog even wachten.  De bespreking gaat in het Portugees, Susan vertaalt tussendoor in het Nederlands.  Ana begint met een inleiding en daarna neemt Susan het woord, zij vertelt o.a. hoe de situatie momenteel is m.b.t. het aantal dakloze dieren in het district Sesimbra. (Een verslag van het gesprek kunt u hier lezen). 

De burgemeester haalt tot ons aller verbazing bouwtekeningen boven tafel, het ziet er goed uit. Maar uit alles blijkt dat een groot deel van de bouw gefinancierd zal moeten worden door anderen dan de gemeente Sesimbra, wij dus. Natuurlijk scheelt het dat de tekeningen reeds klaar zijn en de vergunningen waarschijnlijk verleend gaan worden. Maar … niks staat nog zwart op wit en er wordt gesproken over een optie tot uitbreiding maar wij willen een garantie.  Nu is er sprake van het bouwen van 30 kennels, dit is een start maar bij  lange na niet genoeg.   

Het lijkt wel gunstig en na afloop van het gesprek drinken we op een terrasje een lekker frisdrankje, het is tenslotte ook erg mooi weer.  Na van het uitzicht op zee genoten te hebben moeten we alweer gaan want we hebben nog een gesprek met raadslid Felix Rafaz, hij geeft echt om de dieren.  We worden in zijn kantoor ontvangen, nou ja kantoor! We moeten wringen om erin te kunnen, maar waar een wil is ….  Hij is natuurlijk ook benieuwd hoe het gesprek met de burgemeester is verlopen en is net als wij zeer verbaasd over de bouwtekeningen. Waarschijnlijk heeft het erg veel geholpen dat wij als buitenlandse dierenbeschermingsorganisatie willen helpen. Wij nemen afscheid van Felix, maar niet voor lang, we zien elkaar weer voor de lunch welke ons aangeboden wordt door de gemeente.  Maar we gaan eerst op bezoek bij Story en Salomé.

Beide honden verblijven onder het huisje van Ana in het centrum van het dorp. Rosa gaat dagelijks met ze wandelen wanneer Ana naar Lissabon is voor haar werk.  Salomé is na haar ongeluk goed genezen, maar heeft fysiotherapie nodig en Story is gelukkig al minder angstig. We hopen voor deze twee honden snel een plek te kunnen vinden in Nederland. De situatie is verre van ideaal, al doet men nog zo haar best. 

 Met de belofte alles te zullen doen om hen te helpen gaan we richting auto om naar de plek te gaan waar we met z’n allen zullen gaan lunchen. Dit doen we in een leuk Portugees restaurantje waar we  worden getrakteerd op een echte Portugese visschotel, Caldeirada. Ook onze chauffeur van de vorige avond is aanwezig. Het is gezellig en natuurlijk wordt er veel over honden gepraat.  Hoe kan het ook anders? Daar zijn we tenslotte voor gekomen.  We lunchen en praten vrij lang maar we moeten verder, er staan nog een paar dingen op ons programma voor deze dag. Eerst naar het terrein waar al honden ondergebracht zijn en daarna naar het “hondenhotel”. 

Het terrein waar Ana al honden heeft onder kunnen brengen ligt, zoals vaak in het buitenland, achter de vuilnisstortplaats. We zien hier honden die we kennen van een foto, de lieve Sasa, de zichzelf proberen te verkopen Bé, de oude Tico en drie broertjes die als pups al getraumatiseerd zijn. Alle honden zijn speciaal. Ze zitten allemaal aan een ketting en kunnen niet bij elkaar komen. Het enige wat ze hebben is een hok, maar dat is ook alles. Je moet er niet aan denken wanneer het winter wordt en die kan hier ook streng en zeer koud en nat zijn.       

Susan laat zien waar de gemeente al een paar rijen stenen heeft gemetseld en waar het asiel kan gaan komen. Het terrein lijkt niet erg groot maar ook hier is uitbreiding mogelijk. Uit alles blijkt dat hulp hard nodig is en ook heel snel.  De honden worden hier natuurlijk dagelijks bezocht, ze krijgen te eten en te drinken en ze gaan elke dag wandelen. Sommige gaan zelfs mee zonder lijn, ze komen altijd weer terug in de wetenschap dat hier goed voor ze gezorgd wordt.   We vragen ons af hoe het over een jaar zal zijn. Zal hier dan toch een opvangplek kunnen komen voor honden en katten?  Als we het geld bijeen kunnen krijgen zijn we al een stuk op weg,  maar ook materiaal en mensen die ons willen helpen met de opbouw van dit centrum zullen hard nodig zijn.  Met die hoop verlaten we het terrein om op weg te gaan naar het “hondenhotel” in Quinta do Condo.

Daar heeft Ana uit pure noodzaak honden naar toe moeten brengen, voor veel geld krijgen de honden daar een minieme verzorging. Bij binnenkomst is het eerste wat opvalt dat het een rommel is. Honden lopen los, teven met pups zitten in kooien. Dit is duidelijk een broodfokker, want het gaat om rashonden. We zien Chihuahua´s, Engelse Bulldogs, Maltheser Leeuwtjes, Mopshondjes en een Sint Bernardpup komt ook kijken. En dit is nog maar het begin, we hebben pas een paar stappen op het terrein gezet. 

Poezen zitten overal en in de verte zien we een paard, eenden, kippen en ganzen.  Een oude, zielige en zieke zwarte kat wordt gepest door pups.  De kat zal niet lang meer leven, maar laten  inslapen doet men niet! Het is triest om te zien. Wanneer we verder lopen zien we links kennels met, hoe kan het ook anders, rashonden met wel meer dan 15 bij elkaar, Deense Doggen, Bassethounds, nog meer Maltheser Leeuwtjes, Yorkshire Terriers. Ook raskatten zitten in kennels. Wat een ellende!

In een kennel zit ook Oscar, de kruising Podenco die dorpsbewoners wilden doden omdat hij er “eng” uit zou zien. Hij had een huidziekte en werd daardoor kaal, wij zijn zeer verbaasd wanneer wij Oscar zien, wat ziet hij er goed uit! En lief! Maar hoe verdrietig dat hij hier moet zijn,  hij vraagt aandacht en dat zal hij hier niet krijgen.

We gaan nog verder naar achteren, nu komen wij in het eigenlijke “hondenhotel”. Op het ( kunst)gras ligt een grote hond, het blijkt dat dit arme dier verlamd is en zijn baas wil hem niet in laten slapen. Over zijn hele lijf zitten vliegen, waarom moet een dier zo lijden?  Er is namelijk niks meer te doen aan zijn verlamming. In een U-vorm om het grasveld zijn  kennels gebouwd, alles zit vol. Ook teven met pups zitten in de kennels, die niet al te schoon zijn.  We zien honden met een kennel-syndroom, één hond knalt echt elke keer tegen de muren op, wie weet hoe lang hij hier al is.  Een Mastino Napolitano die zulke slechte ogen heeft dat hij weinig meer kan zien, de meeste honden staan tegen de tralies op om toch maar een aai te krijgen, dat kleine beetje aandacht wat ze zo graag willen hebben en verdienen. Maar ook veel bange honden. We zien de  honden die Ana hier heeft ondergebracht, Nina, Mikas, Kyra en haar broertje Kiko. Kyra gaat zondag mee naar Nederland, evenals Max en Irma die ook in het hotel zijn. Anderen moeten helaas wachten maar voor hoelang?  We zien Billy die na zijn ongeluk en de operatie daar moet zien te herstellen van een beenbreuk. Hij houdt zijn pootje veel te hoog en zal ook naar Nederland moeten om therapie te krijgen, anders zal zijn pootje nooit meer normaal te gebruiken zijn.  

Één vrouw heeft de zorg voor al deze dieren, voor een paar honderd euro per maand moet ze alles doen.  Veel zorg krijgen de honden niet. Het is al bijna donker als we weggaan, weer terug naar Zambujal. We hebben afgesproken vanavond uit eten te gaan om de dag door te spreken, vooral het gesprek met de burgemeester. We hebben overdag zo’n druk programma gehad dat we aan doorpraten niet toe zijn gekomen.  Moe van alle indrukken en het praten rollen we ’s avonds laat ons bed in. Wat zal de dag ons morgen brengen? 

De volgende dag gaan we naar de Lagao, een mooi natuurgebied waar veel honden gedumpt worden. Een reden waarom in de Lagoa zoveel dieren gevonden worden is het beleid van de gemeente Sesimbra. De gemeente  heeft kennels, de honden kunnen er maximaal 7-8 dagen blijven en dan worden ze gedood.  Het is een verklaring waarom mensen die van hun huisdieren af willen ze niet naar de gemeentelijke kennels brengen.  Men heeft geen idee hoeveel honden in het uitgestrekte gebied lopen, veel zullen het zeker zijn, zelfs honden die al half verwilderd zijn  Weer een reden waarom wij i.s.m. Ana een opvangcentrum willen bouwen, het zal makkelijker moeten worden voor mensen om hun dieren te brengen.  We zien geen honden, wel Potugezen die de hele dag in de Lagoa door gaan brengen, hun afval laten liggen en daar komen ’s nachts de honden op af. Wij rijden naar een klein marktje, daar lopen ook honden los. Aan het begin van de weg stappen wij uit om een magere hond te benaderen, dit lukt.  Helaas kunnen we hem niet meenemen, maar Susan belooft dat men het dier in de gaten zal houden, een vrijwilligster van de vereniging werkt op de markt. We lopen nog even de markt over, dan weer naar de volgende halte.

Ditmaal gaan we o.a. Duska bezoeken, zij is bij een vrijwilligster in huis. Tenminste, Duska laat zichzelf vaak uit. Hoe? Ze springt “gewoon” over een hoge muur heen.  Ze is bijna genezen van de sterilisatie, dit houdt in dat als wij niet gauw een plekje voor haar vinden ze weer de straat op moet.  Dit is erg jammer, Duska is een echte knuffelhond.  Aan de overkant van het huis is een klein terrein waar nog een paar honden verblijven, o.a. Safira ( ook net gesteriliseerd ), Mylou en Dilli. De laatste gaat de volgende dag mee naar Nederland, zij heeft een baasje gevonden.  In het huis is nog een Cocker Spaniel met pups, Duska speelt voor surrogaatmoeder,  zo blijkt als wij gaan kijken.  We hebben nog meer te doen en vertrekken weer richting Zambujal. Onderweg zien we nog een hond die aan een ketting ligt, dit voor zijn eigen veiligheid, hij wordt verzorgd door één van de vrijwilligsters.

Ook bezoeken we een groep honden die op straat leven, o.a. de ouders van Duska en haar broertje. De aannemer wil de grond verkopen en Ana moet elke keer weer vragen om de honden daar te mogen laten. Waar moeten ze heen? Het hotel is te duur en verder is er nergens plek. De honden zijn sociaal en eten graag de lekkere dingetjes die wij hebben meegenomen.

Elke 3e zaterdag van de maand houdt Ana een “feira” Feiras zijn parasols die zij neerzetten langs de weg, zij geven informatie en hopen op donaties, dit kan zijn in de vorm van geld en/of goederen.  Verwaarloosde, dakloze of zelfs gewonde honden en/of katten worden naar de “feiras” gebracht, af en toe wordt zelfs een dier bemiddeld.   Om aan te geven waarom men daar staat wordt een bord geplaatst langs de weg, helaas zijn de automobilisten het niet altijd eens met dit initiatief, een bord is wel eens van de weg gereden. Ook sturen omwonenden vaak de politie naar deze “feiras” , ondanks het feit dat ze een gemeentelijke toestemming hebben.  Wij bezoeken ’s middags de feira. De honden die ditmaal zijn meegekomen zijn o.a. Turbo, Bé, Barbas en Fernandinho. Later op de middag komen nog Matilde, Lady en Miminho.  Ook zijn er poezen, zelfs een heel kleintje. Vier poezen zijn al iets ouder, worden zij vandaag niet geplaatst dan zullen ze de volgende dag weer op straat uitgezet worden. Het is erg hard, maar men heeft geen plek voor katten. Wel zijn ze gesteriliseerd, dat is tenminste iets. Wij maken kennis met weer andere vrijwilligsters. Het is al het begin van de avond wanneer we weer richting Zambujal rijden, Ana zal Max en Mimi ophalen uit het hotel en naar Susan brengen, deze twee overnachten bij een vrijwilliger en Frances op de kamer. Simao, Dilli, Irma en Kyra blijven bij Ana. Na het eten gaan we vrij gauw naar bed, de wekker loopt de volgende ochtend tegen 05.00 uur af. Senhor Santos Dias zal ons tegen zessen op komen halen met het busje. De skykennels hebben we al in elkaar gezet, dat scheelt weer de volgende ochtend.

Tegen 07.00 uur vertrekken we richting Lissabon, het is nog donker en niet erg druk op de weg. Naarmate het lichter wordt en we Lissabon naderen ( het is ca. 38 km ) wordt het drukker en net als de avond dat we aankwamen rijdt onze chauffeur weer alsof hij alleen op de weg is, maar dat doen de meeste Portugezen. En hard!  Op het vliegveld aangekomen zetten we de kennels en onze ( weinige ) bagage op karretjes en gaan direct door om in te checken, het vliegtuig zal plaatselijke tijd 09.50 uur vertrekken.  Omdat we twee kleine honden in een kennel hebben moeten we wachten op toestemming van de piloot, hij geeft deze gelukkig. Na het inchecken moeten we naar de ruimte waar de kennels door het röntgenapparaat gaan. De honden gaan  eruit en wij moeten weer ergens anders heen om op de kennels te wachten. 

En dat duurt erg lang, reden hiervoor schijnt te zijn dat het deze dag uitermate druk is op het vliegveld. Eindelijk kunnen  de honden weer terug in de kennel en wij nemen afscheid van hen tot we weer in Brussel zijn, behalve van Mimi en Irma, zij gaan mee als handbagage.  Wij nemen wel afscheid van Ana en Susan.  Wanneer we bij de douane zijn gaat de beambte een stuk achteruit met de woorden “I don’t like dogs”, waarop ik als antwoord geef: “Well, I don’t like you”.  Niet dat ik onbeleefd wil zijn, maar de afschuw van sommige mensen voor dieren valt wel eens verkeerd als je de afgelopen dagen zoveel ellende hebt gezien die dieren aangedaan wordt door mensen. Ook in het vliegtuig krijgen we hier mee te maken, “dat je een hond meeneemt” etc. En zoals een vrijwilliger dan altijd zegt ”We betalen voor het vervoer”.  De beide hondjes liggen tijdens de hele reis heerlijk te slapen en geven geen kik. Dat kun je van kinderen en volwassenen niet vaak zeggen, toch?

In Brussel hebben wij ook de koffers weer gauw te pakken, maar weer is het wachten op de skykennels,  ditmaal met de honden. Eindelijk daar zijn ze, en alles is goed gegaan.  Gauw naar de parkeergarage om de honden in te laden en dan is het richting nieuw thuis of opvangadres voor de honden.

Het zijn indrukwekkende dagen geweest, wij hebben een beetje kunnen meemaken wat Ana, Susan en de anderen elke dag mee moeten maken. Dan besef je des te meer dat wij aan de “goede kant” staan. Zij hebben alle ellende en vaak de onmacht waar wij geen weet van kunnen hebben. Hulde aan deze vrouwen!! Wij van onze kant zullen ons uiterste best doen voor de honden een goed thuis te vinden en proberen zo snel als mogelijk een asiel daar te gaan bouwen, een plek die veilig is voor honden en katten. Het zal een harde strijd worden, maar wij gaan ervoor. U ook?

 



Toon minder

  Noodtransport Sevilla 2006
fiogf49gjkf0dNoodtransport honden Sevilla vanuit Jaca, Spanje 300 Liter diesel, 200 Euro tolgeld, een flinke mand met proviand, transportboxen  en 72 uur, dat is wat je ongeveer nodig hebt 23 honden en 3 katten van een vreselijke dood te redden. En DZG was er! Ditmaal niet naar Barcelona, maar naar Jaca, Noord Spanje om percies te zijn 1452 km vanaf Wijchmaal, dat was de reis die wij maakten. De route was Wijchmaal, Brussel, Lille, Parijs, Orleans, Clemant Ferrand, Toulouse, Lourdes, de Pyreneeën over, door de tunnel de Somport (9
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Noodtransport honden Sevilla vanuit Jaca, Spanje

300 Liter diesel, 200 Euro tolgeld, een flinke mand met proviand, transportboxen  en 72 uur, dat is wat je ongeveer nodig hebt 23 honden en 3 katten van een vreselijke dood te redden. En DZG was er!

Ditmaal niet naar Barcelona, maar naar Jaca, Noord Spanje om percies te zijn 1452 km vanaf Wijchmaal, dat was de reis die wij maakten.
De route was Wijchmaal, Brussel, Lille, Parijs, Orleans, Clemant Ferrand, Toulouse, Lourdes, de Pyreneeën over, door de tunnel de Somport (9 km ) en tot slot JACA!
Om 12 uur reed ik Zaandam uit om zoals we inmiddels weten richting Wijchmaal te gaan om daarvandaan  samen met de medewerkster dit DZG-transport te gaan doen.
Dit transport werd mogelijk gemaakt door een zeer snelle actie van veel DZG-ers en een anonieme sponsor die spontaan heel veel geld bijeen brachten om dit alles te kunnen bekostigen.
En het was nodig omdat "ONS" asiel in Spanje, Arca de Noe, van de één op de andere dag gesloopt ging worden en dat alle aanwezige honden en katten zouden worden gedood. Inmiddels is het asiel helemaal gesloopt.

Dit kon DZG niet over haar kant laten gaan!

Slechts een paar dagen werd er keihard gewerkt om al het mogelijke te doen om de honden en katten  te redden. Nog voor de BEULEN van de Gemeente Sevilla hun afschuwelijke werk konden doen,  wisten wij 25 honden en drie katten  weg te halen om elders onder te brengen, maar veilig waren ze allerminst, ze moesten weg uit Sevilla, ze gingen daarom op transport naar JACA.

Het asiel in JACA.
Ik  zal proberen om iedereen een idee te geven hoe het asiel er uitziet.
Het asiel ligt 5 minuten rijden buiten het plaatsje Jaca, Noord-Spanje in de bergen.
Het geheel is ongeveer 30 bij 30 meter,  midden door deze ruimte loopt het looppad, haaks op elkaar zo ontstaan 4grote ruimtes, sommigen van deze ruimtes is weer onder verdeeld in kleinere ruimtes. Het geheel is erg schoon, geen poep te zien , nergens, constant wordt het schoongehouden door een medewerkster, met een vloertrekker en met een waterspuit. Heel netjes dus. Ook is een behandelkamer ingericht, compleet met grote badkuip waarin de dieren lekker gewassen kunnen worden, ook staan daar de medicijnen, indien aanwezig natuurlijk want er is tekort aan alles, maar de vrijwilligers doen wat zij kunnen. Ook, en dat zal niemand verbazen,  hangt er geen poeplucht, het is gewoon schoon! In de ruimtes zitten de honden, ik telde er soms meer dan 25 per hok, maar doordat zij in een grote ruimte zitten is het voor de dieren goed toeven, immers in bv Barcelona zitten de dieren soms met 4 in een hok van 2 bij 2 meter. Ook staat er in de ruimtes voor elke hond een eigen slaaphok, fijn voor hen. En natuurlijk de bewegingsvrijheid is heel fijn voor de dieren,  ze kunnen lekker rennen en overal overheen springen, kortom een goede opvang.
Ook hebben ze een stuk afgezette tuin achter het asiel

Hoewel de heenreis prima verliep en we al snel veel kilometers hadden afgelegd begaf, om nu nog steeds onduidelijke reden, ons navigatiesysteem het, althans we kregen geen informatie meer binnen, we gingen dus over op de aloude landkaart die we aan boord hadden en zo konden we toch onze reis vervolgen. Het plan was om onderweg ergens  te gaan slapen, maar dat liep ook even anders, de tijdens de zomervakantie zo druk bereden route was nu verlaten en zo ook de slaapplaatsen van de diverse hotels, niet één konden wij vinden die open was, en na 6 mislukte pogingen kozen we voor een noodoplossing. Op de achterbank hadden we al kussens gelegd omdat we wisten dat er honden op de terugreis op moesten liggen, deze kussens kwamen nu goed van pas, om en om gingen we een paar uur slapen en daarna vervolgden we onze reis, en natuurlijk ontbrak en Koosie,  André en Jantje Smit niet, die hielden ons wel wakker hoor! Ook gingen de broodjes, de Cola en Sinas er weer gretig in en vol goede moed reden we de Franse nacht door. Het weer was prima en het zicht dus ook en zo schoten de kilometers onder ons door. 17 uur deden we er over, toen stonden we in JACA.
Maar die laatste 100 km, nou die vergeten we niet snel hoor, ik bedoel de Pyreneeën,
Wat een bergen zeg, steil omhoog en omlaag met een percentage van 10 procent nou geloof mij maar hoor dat is héél steil, we reden dan ook langs diepe ravijnen ook nog eens zonder vangrails, maar één ding gaf zekerheid, onze medewerkster zag er streng op toe dat we allebei onze gordels om hadden , Ze zei, niet dat het veel geeft hoor als we naar beneden vallen, maar de hulpploegen hoeven dan niet zo naar ons te zoeken en dat scheelt toch. Ja, onze medewerkster houdt de moed er wel in hoor.
Maar wat een geweldig uitzicht is het, dat moet gezegd worden. 18 Uur na ons vertrek stonden we in JACA. Het was in tegenstelling tot Barcelona niet moeilijk om onze dieren te vinden, we hadden afgesproken bij de enige benzinepomp in het dorp en 10 minuten later werden we hartelijk welkom geheten door de beheerster van het asiel, Bélen, en 5 minuten later stonden we bij onze dieren.

Het waren dan ook heel zware dagen voor onze dieren, immers donderdag 18 Februari begon in alle vroegte hun reis al naar een beter leven, wat heet beter leven , hun levens reddende reis, toen werden zij door een transportbedrijf vervoerd van Sevilla naar JACA, 1000 km, in een bench denk je dat eens in! Maar ze ondergaan het gelaten. Na een paar uur rust en eten en drinken staat het tweede deel van hun reis dan op hun programma, weer in de bench en nu voor een rit van 1450 km!
Ik schreef het al eerder maar het is elke keer een beproeving voor zowel mens als dier.
Bij het reisklaar maken houd ik mijn ogen niet droog, dan worden de dieren in hun tijdelijke huisje getild, en als je dan die blik in die ogen ziet, angst dat straalt eruit, pure angst en toch moeten zij er in, het kan immers niet anders en dan gaan ze uiteindelijk maar liggen .

En zo gaat het 2 uur door, dat was nodig om al de honden een plaatsje te geven in onze auto, echter voor 2 kwam er geen verlossing, tenminste nu niet, want hoe we ook pasten en meten zij konden er gewoon niet meer in, slikken en ogen droog maken, het gaat NIET. Er was groot verdriet bij ons, maar het ging gewoon niet, vol is echt vol.

Maar ook hen laat DZG niet aan hun lot over hoor, zij worden z.s.m. naar het veilige Nederland gebracht, om alsnog een gouden mandje te krijgen.

Het was inmiddels 20.00 uur geworden en we moesten hoognodig de terugreis aanvangen, na hartelijk afscheid genomen te hebben van de hele Spaanse ploeg zetten we de volle auto in de eerste versnelling en reden voorzichtig het bergpad af, richting dorp JACA. 's Avonds is het gezellig druk, veel mensen op straat en veel verlichting, het was natuurlijk wel weekend, maar we hadden er niet zoveel oog voor want we wilden maar één ding, zo snel mogelijk met onze dieren naar België en dat was toch nog even 1450 km., dus de gang erin. Nou niet echt dus, want we moesten natuurlijk weer door de Pyreneeën, bergie op en bergie af, overdag is het al een hele klus hoor maar nu was het natuurlijk al donker en dat is toch wel even andere koek hoor, maar........wie zat er aan het stuur? Onze medewerkster uit België, nou en daar kan je een beschuitje mee eten hoor maar ook kan je met een gerust geweten het stuur aan haar geven want perfect ging zij door alle haarspeldbochten en langs diepe ravijnen, en die zijn diep, vraag dat maar aan de wielrenners die de Tour de France hebben gereden want die volgden dezelfde route. Aan het einde van het bergmassief komt nog een leuke verrassing. ik scheef het al in het begin, een tunnel van ruim 9 kilometer lang, echt iets voor iemand met tunnelvrees, er lijkt geen eind aan te komen, wat een eind zeg! Maar zoals aan alle dingen komt er een eind aan en na een kwartier zagen we weer licht al was het donker, we waren uit de tunnel en  waren we weer in Frankrijk want als je de tunnel inrijdt zit je in Spanje, rijd je er uit ben je in Frankrijk, de grens ligt ergens in het midden. Nu op naar Lourdes, nou wij geloven niet in wonderen hoor, dus namen maar weer een Cola, een pafke en vort met de geit, het gas kon er weer op, even stoppen, ik wil  even naar de honden kijken en frisse lucht erin laten, want we hadden nog meer honden dan ons vorige transport bij ons, wel niet in aantal maar wel in grootte, meer grote woeffers dus en die geven warmte en vocht af en verbruiken ook zuurstof natuurlijk, even de deuren open, geen geblaf , dat zou je eerst denken maar, gemiauw kwam ons tegemoet!

Ik kan meteen even ingaan op een vraag die ik op onze site las, ik dacht dat Coos die stelde, en wel de volgende: krijgen de honden een narcosemiddel!
Nu het is zo, dat op de vorige transporten de honden geen middel hebben gekregen maar  we vonden het beter omdat we echt helemaal vol zaten en de benches dicht bij elkaar stonden zoveel mogelijk rust in de auto te hebben en ook voor onze dieren, dat ze ditmaal had  besloten ze een lichte slaappil te geven.

De reis ging voorspoedig, de kilometers schoten onder de auto door, en we hielden de moed er prima in hoor zo samen in de cabine waar de rommel weer gestaag was gegroeid, overal blikjes en flesjes , een schilletje van een mandarijn of van een banaan, gewoon een gezellige rommel, bij de eerst volgende stop was dat al weer verleden tijd, alles in de prullenbak en door met de geit. Toen weer een verrassing, het GPS systeem viel weer uit en de regen viel weer in, 400 km zonder GPS maar wel met water, met bakken kwam het uit de diep donkere Franse nacht, de ruitenwissers maakten overuren, maar het ging allemaal.
Om 08.00 uur kwam er licht aan de horizon en Parijs doemde op uit de nacht, samen goed op de borden letten want als je eenmaal verkeerd rijdt daar bij die Fransozen dan ben je de klos hoor, want voor je dan weer op de goede route bent ben je een aardig stukje achterop, maar dat gebeurde ons niet, perfect kwamen we alle bochten door en weldra zaten we op de route naar Brussel.

Omdat we lekker opschoten konden we onze ruggesteun RIA, aan de mobiel roepen en zeggen dat we rond 12.00 uur thuis konden zijn, achteraf werd het 1 minuut over twaalf, een kniesoor die daar op let, toch?
Ria, ja ook nu weer ons contact met thuis, vele malen belden we met elkaar en ook voor haar waren het lange dagen, donderdag het laatste contact om 2 uur 's nachts en om 7 uur ging ons mobieltje alweer en daar was ze weer, hoe was de nachtrit was de vraag, nou jij hebt ook niet veel geslapen en dat werd bevestigd.

En toen het uitladen, de auto was nog niet op het erf  of de hulptroepen tilden de eerste benches er uit, de deurtjes open en rennen met hen, groot en klein, allemaal blij dat ze er weer uitkomen, en eindelijk "thuis", eindelijk weg uit de vreselijke omstandigheden waar zij allemaal zoveel jaren in hadden moeten leven, ik denk even aan COW, de kettinghond die 6 jaar aan een ketting van 1 meter had geleefd en nu vrij kan rondlopen waar zij wil, ze lag achter ons in de cabine, niet één keer was ze lastig ze is de rust zelve en lief, héél lief. Ik hoop dat zij in liefde word opgenomen en dat zij de rest van haar leven gewoon fijn mag leven, van harte gegund!
Maar alle meegekomen dieren hebben een eigen verhaal en dat maakt onze missie zo bijzonder, en daarom geeft het een enorm tevreden gevoel, een gevoel van YES! Jullie begrijpen mij wel.

Wij hebben het weer met veel plezier en met 100% inzet gedaan, ook met een traan, zeker weten zoals altijd, dit omdat we niet bij machten zijn om aan al het dieren leed een halt toe te roepen, maar wij en ik bedoel héél DZG doet wat zij kan, 24 uur per dag 7 dagen in de week.

DANK, aan alle hulp van wat voor soort dan ook, dank voor alle medeleven, en tot slot krijgt iedereen een knuffel van alle meegekomen honden en katten.

We staan klaar voor het volgende transport.

Ton en een medewerkster

 



Toon minder

  Athene September 2004
fiogf49gjkf0dVrijdag 10 september  ca. 06.05 uur zet het vliegtuig de start in die ons, een medewerkster, journaliste Annieke en ik, van Düsseldorf naar Athene zal brengen.  We zijn ’s nachts niet naar bed geweest maar moe zijn we niet. We hebben  geen idee wat ons te wachten staat. Natuurlijk hebben we de gruwelijke foto’s gezien en afschuwelijke verhalen gelezen en gehoord. Dit alles met eigen ogen te zien zal toch een heel andere ervaring worden.   Na bijna 3 uur vliegen landen we om 09.50 uur, loka
Lees verder
Voor ons project in: 0
fiogf49gjkf0d

Vrijdag 10 september  ca. 06.05 uur zet het vliegtuig de start in die ons, een medewerkster, journaliste Annieke en ik, van Düsseldorf naar Athene zal brengen.  We zijn ’s nachts niet naar bed geweest maar moe zijn we niet. We hebben  geen idee wat ons te wachten staat. Natuurlijk hebben we de gruwelijke foto’s gezien en afschuwelijke verhalen gelezen en gehoord. Dit alles met eigen ogen te zien zal toch een heel andere ervaring worden.  

Na bijna 3 uur vliegen landen we om 09.50 uur, lokale tijd, in Athene. We worden afgehaald door Nafsika Korniliou en Tina Englezopoulou. We hebben elkaar nooit gezien, maar wij zijn  makkelijk te herkennen aan de transportboxen die we bij ons hadden! Want  dat we niet zonder honden teruggaan is heel zeker.Na de kennismaking gaan we gauw naar het parkeerterrein om alles in te laden om van daaruit naar Markopoulo te rijden.

Hier is het opvangcentrum en pension van Carla Walker. Zij vangt ook zwerfhonden op. Voor een kleine vergoeding per dag zorgt zij ook voor de honden die Tina en Nafsika gevonden hebben. Wij komen Bambikos en Koutsikos ophalen, twee broertjes van ongeveer 11 weken. Zij zijn de eerste honden die mee teruggaan.De moeder van Nafsika zal deze twee pups de dagen tot vertrek verzorgen, zoals ze al met zoveel pups heeft gedaan.

Tina gaat twee keer per week de honden voeren in Keratsini, de haven van Athene.  Ditmaal gaan wij met haar mee. De honden kennen haar auto want sommigen komen enthousiast aangelopen.. Grote vrachtwagens rijden af en aan, zonder te kijken of een dier ergens loopt, zit of ligt. Wij vinden het maar eng. Ik krijg zelf meerdere malen de neiging in het pad van een vrachtwagen te gaan staan om een hond te beschermen.  In het gedeelte van de haven waar wij eerst komen is een paar dagen geleden een pup gedumpt. We proberen de hond, die in een loods zit, mee te krijgen. En ja, het lukt! Ons derde hondje, Joy!. Ook zij gaat later naar de moeder van Nafsika.

Tina heeft 3 roedels onder haar hoede. In de havens zijn gelukkig ook mensen die de honden het voer geven dat
Tina achterlaat, brokken en blikvoer. We zien veel honden die gehandicapt zijn, veel hebben gebroken benen ( gehad ) door aanrijdingen met auto’s, scooters of brommers. Al of niet moedwillig. Ook zijn er honden die mishandeld zijn, zelf zien we en man met een voorwerp op een hond inslaan. Weer een hond die mank loopt. Intriest is het allemaal. Honden hebben vervilte vachten, zijn bijna kaal of zitten onder de plekken.  

In een krat liggen pups van een paar weken oud, één is helaas al overleden. De moeder is erg angstig en loopt weg. Wij laten bij ons vertrek op zondag geld achter om moeder en pups onder te brengen bij Carla in Markopoulo.

Wanneer één van de vrijwilligers niet aanwezig is of niet kan neemt één van de anderen het voeren van een  roedel over. Zo ook Tina. We  kunnen de honden niet vinden, daardoor krijgen we toch een beetje angst, je kunt maar nooit weten. Tina besluit voer achter te laten en hoopt dat de honden het voer zullen vinden, mochten ze nog leven.  

Gelukkig zien we op de terugweg de drie honden liggen, ze leven nog. We zuchten van opluchting. Deze honden zijn er slecht aan toe. Mager, kaal en één hond heeft een vreemd vergroeide voet die hij niet op de grond zet.  

Inmiddels is de middag al ver gevorderd en we hebben nog een afspraak met Nikos Leventakis, hij is een dierenbeschermer van formaat in Griekenland. Hij krijgt deuren geopend van illegale opvangcentra die voor andere gesloten blijven. Zo ook bij Christine in Asprophyrgos, een privé-asiel. We spreken met Nikos en Yiannis Apostolou af in een café waar Nikos ons eerst op de hoogte stelt over Christine en haar dieren. Christine bezit een stukje land waar ze honden, katten, konijnen, kippen en een vogel herbergt.  Het lijkt op een vesting van hout, ijzer en prikkeldraad maar met de Griekse vlag in top.  Meerdere malen is geprobeerd Christine ervan te overtuigen de dieren over te dragen aan de dierenbeschermers, ze wil daar niet van weten. Ze is ervan overtuigd dat zij de dieren goed beschermt. Niets is minder waar. De dieren worden niet verzorgd. Wanneer we binnen gelaten worden zien we als eerste een klein kooitje aan de muur met daarin ……. katten.

Er naast zit de vogel in een kooitje 24 uur per dag bang te zijn omdat hij naast zijn vijanden zit. Het is smerig en  stinkt. De  honden zien er verschrikkelijk uit, ondervoed, ziek en velen kaal van de schurft.

De ratten lopen bijna over onze voeten. Wij hebben met Nikos overlegd dat we zullen kijken of we de honden en katten kunnen helpen. Nikos en Yiannis nemen bloed af van elke hond zodat we dit kunnen laten onderzoeken. De katten zullen later aan de beurt komen. Ook worden de honden gevoerd, aan hun reactie te zien krijgen weinig tot geen eten. Christine schreeuwt tegen de honden en aan de manier te zien hoe ze de honden oppakt blijkt wel dat hier geen sprake is van liefde voor de dieren. Ik heb geen idee hoeveel katten hier zitten, katten zitten zelfs samen met konijnen in een ren. Veel katten hebben wonden op de rug, we weten allemaal wat konijnen graag doen! Een haan zit weggestopt in een klein donker hokje. Ook lopen er veel katten los. Waarschijnlijk hebben de meeste katten wel een ziekte onder de leden. Het is niet te omschrijven wat we zien of voelen. Ook de foto’s zullen geen goed beeld geven ben ik bang.

Tussen al deze dieren vinden we een klein pupje. Het blijkt dat zij een paar dagen voor onze komst door zigeuners, ze leven tegenover Christine, over de schutting is gegooid. De andere pups zijn dan al dood. We besluiten de pup meteen mee te nemen. En dat is dan nummer vier voor Nederland. De volgende dag krijgt zij de naam Gipsy, heel toepasselijk. Ook zij gaat naar de moeder van Nafsika. Nikos besluit een hond mee te nemen, deze is er zeer slecht aan toe.

Wanneer we weg willen gaan horen we van Christine dat bij de zigeuners een erg zieke hond is. Nikos en Yiannis gaan met haar mee om de zaak eens te bekijken. Even later komen ze terug, Nikos heeft een totaal verzwakte pointer in zijn armen, een zigeuner en kinderen lopen met hem mee. Het blijkt nu dat er meer honden zitten. Allemaal heel bang en niet goed verzorgd. De pointer zat aan een heel kleine ketting. Deze hond mag mee naar de dierenarts maar moet helaas volgens afspraak weer terug naar de eigenaar. Zouden we zelfs maar overwegen de hond vrij te kopen dan staan ze de volgende dag met meer honden voor de deur om die voor veel geld te verkopen. Of Christine wordt lastig gevallen en dan ook natuurlijk de dieren. Helaas is er geen ander mogelijkheid, nog niet, om de pointer te houden. Later blijkt dat de pointer Ehrlichia en Leishmania heeft. Hij zal een onzekere toekomst tegemoet gaan. Medicijnen zal hij zeker niet krijgen. Moet je je voorstellen, je wordt uit een slechte omgeving gehaald krijgt een poosje heel goede verzorging en dan moet je weer terug. De tranen springen toch spontaan in je ogen. Helaas is dit een kwestie van  een keuze maken, een heel moeilijke!  In gedachten verzonken verlaten we de plek waar we zoveel leed hebben gezien. Ook met een  schuldgevoel van nu niks te kunnen doen en ze achter te moeten laten. Zullen we nog op tijd deze dieren kunnen redden?

Zaterdag gaan we ’s ochtends eerst naar de familie van Nafsika om de pups Joy en Gipsy op te halen. Ze gaan met ons mee naar de dierenarts. Ze gedragen zich uitstekend,  worden gezond verklaard en gechipt, ze kunnen mee!

We komen Iris Roussi nog tegen bij de dierenarts, ook zij is een voorvechtster tegen dierenleed.

Na de pups teruggebracht te hebben gaan we naar de bergen voor een  ontmoeting met Maro Sigala, zij verzorgt daar honden. Voor hun eigen veiligheid zitten deze honden aan een lange ketting en hebben plekken  om te schuilen tegen de hete zon. Twee keer per dag worden deze honden verzorgd. En ook nu valt het ons weer op hoe vriendelijk de Griekse honden zijn. Van een paar honden hebben we de foto’s al op de site staan, het is heel leuk ze nu in het echt te zien. Hopelijk kunnen we deze honden ook snel een thuis bieden in Nederland of België.


De volgende stop is bij Sonja Argirouli, een Duitse vrouw die getrouwd is met een Griek en al jaren in Athene woont. Haar huis wordt  ook wel “klein dierenziekenhuis” genoemd. Zij vangt veelal honden op die een intensieve verzorging nodig hebben. O.a. Carolina, een heel speciale hond. Zij werd gevonden met haar pup, deze is inmiddels in Duitsland bemiddeld. Haar verhaal komt binnenkort op onze website te staan. Sonja is ook een vrouw met een hart van goud voor de dieren. Ook een vrouw vol emoties.


Aangezien ook deze dag al vorderde moesten we snel naar ons volgende bezoek. We gingen naar Amalia Katsoula, een Griekse advocate die sinds een jaar haar eigen organisatie heeft. We moesten ongeveer een uur rijden. Aangekomen bracht Amalia ons naar een stuk grond, omheind, waar twee grote kennels staan. Elk met pups, één voor de kleine en één voor de grotere pups. Twee honden liepen los, waarschijnlijk waren die over de omheining gezet/gegooid, Amalia kende deze twee namelijk niet. Ze waren ook angstiger dan de rest. Amalia bemiddeld eigenlijk alleen maar pups, iets wat wij eerlijk gezegd heel jammer vinden. Wanneer de volwassen honden nu eerst gevangen en gesteriliseerd worden zou dat al veel schelen. Misschien zal dit in de toekomst gaan gebeuren. Ook van Amalia zullen wij honden  meenemen, 2 pups ( geen naam ) en twee bijna volwassen honden Adonis en Hippy. En zo kwam ook deze dag ten einde en eigenlijk ook aan ons bezoek. We moesten de volgende dag al om 8 uur vertrekken. 

En dat doen we zondag ook. Eerst naar Nafsika’s familie om de vier pups op te halen, daarna gaan we naar het vliegveld. Op het parkeerterrein zetten we de drie transportboxen in elkaar die we meegenomen hebben. Bambikos en Koutsikos gaan in één box, Joy gaat apart.

De derde box is voor Hippy en Adonis, deze worden gebracht door Amalia. We duimen dat ze inderdaad op tijd zal komen. Gipsy gaat mee als handbagage, ze weegt immers minder dan zes  kilo. We gaan maar vast in de rij staan en hopen dat we alle acht honden mee mogen nemen, we hebben maar geboekt voor drie honden in het ruim. Het is zenuwslopend. Wanneer we bijna aan de beurt zijn merken we dat de mevrouw aan de incheckbalie niet zo vriendelijk is en we verlaten gauw de rij om ons bij haar buurvrouw achteraan weer in die rij aan te sluiten.

We zijn bijna aan de beurt wanneer Amalia eindelijk arriveert met de vier honden. Een hele opluchting. We hebben nog meer geluk, alle honden mogen mee. De drie kleine pups als handbagage, de andere vijf in het ruim. Ze wegen de boxen niet eens. We moeten zelf de honden naar beneden brengen en daarna weten we zeker dat de honden meegaan. Het heeft allemaal veel tijd in beslag genomen. Wanneer we rustig op weg zijn naar het vliegtuig horen we opeens de laatste oproep voor vlucht LTU 223. Dat zijn wij! 
Even later zitten we toch met de drie pups in het vliegtuig. Gipsy laat zich gedurende de reis niet onbetuigd wat geur betreft. De veelal Griekse passagiers keuren ons en de honden geen blik waardig, een enkeling komt eens kijken. De pups hebben zeker niet te klagen over de aandacht die ze krijgen van de stewardessen. Het is een feit dat de terugweg veel korter lijkt te zijn dan de heenweg.

Aangekomen in Poppel ( België ) kunnen de honden de beentjes weer eens strekken. Ze gaan direct op verkenning uit, vinden de waterbakken en krijgen daarna voer. Zij hebben Griekenland overleefd.

En wij? Wij weten met het verlaten van Griekenland dat wij alle vrijwilligers achterlaten.  Ook wetende dat zij de moeilijkste taak hebben, wij hebben het gemakkelijk vergeleken bij hen. Wij hoeven alleen “maar”  te bemiddelen, geld en goederen in te zamelen En we kunnen dat niet eens alleen, daar hebben wij jullie  hulp bij nodig!

Nafsika, Tina, Sonja, Maro, Iris, Amalia,  Nikos en Yianni bedankt dat jullie ons het gevoel hebben gegeven daadwerkelijk iets te kunnen betekenen voor de dieren en voor jullie.  We zijn er nu des te meer van overtuigd een taak te hebben in Griekenland.

 



Toon minder


Klik en help ons helpen