| |
Hulp voor kansloze dieren in Polen.
24 Februari vertrokken wij, maar er ging al heel veel tijd aan vooraf eer we konden vertrekken. Met veel heel inzet van vele vrijwilligers is het toch weer gelukt om dit transport te kunnen maken.
En natuurlijk draait het hierbij altijd om geld en daarom zijn we zo blij met al die mensen die gratis hulp aanbieden, ik noem ze even voor u op, de familie Pelkmans die weer, en dit is al voor de zoveelste maal, geheel belangeloos de fantastische Ford Transit bus beschikbaar stelde, de Firma Bandenmaat uit Ankeveen zette de bus weer op nieuwe winterbanden zodat wij veilig de rit tegemoet konden zien, de Firma Goedkoopverhuur uit Alkmaar ( GVK ) stelde, ook weer gratis, een super Multi trailer beschikbaar ook op nieuwe winter banden, de Firma ACO Transport te Wormerveer haalde kostenloos de 1200 kilo voer ( schenking Eukanuba ) op en sloeg dit op in hun loods alwaar al vele spullen lagen voor transport, en dan Brigitte Rijmers, zij regelde de trailer en de actie foto voor een hond, een daverend succes, al deze mensen BEDANKT!
Maar er moest meer geregeld worden, alles moest gesorteerd en ingepakt worden een hele klus, er gingen ditmaal ook twee door DZG geschonken kattenhuisjes mee, u leest er verder in dit verslag over.
Dinsdag de 23e was het verzamelen bij ACO te Wormerveer, om 11 uur waren wij er allemaal en konden de mouwen  worden opgestroopt, want er ging mee: 600 kilo kattenvoer, 2000 kilo hondenvoer, 2 kattenhuisjes, 6 dozen verbandmiddelen, 2 grote rollen met speciaal hondentapijt voor in de manden of huisjes, 30 manden, dekens, 50 hondenjasjes, dozen met speeltjes voor hond en kat, riemen en nog veel meer. We wilden nog wel meer meenemen maar we moeten ook veilig op de weg blijven, dus lieten wij het noodgedwongen hierbij, per slot wij zelf moesten ook nog mee!
Maar eerst een bak heerlijke soep en een paar bakken koffie, alle eigen spullen inladen, de Tom Tom instellen en daar gingen we, Warschau here we come! 1200 km te gaan.
En zo als altijd ging ook deze rit perfect, de stemming aan boord was optimaal en omdat we ditmaal versterking hadden van Joyce was er veel te bepraten onderweg, de kilometers vlogen dan ook onder onze Ford door, wat een kar, wat een veilig gevoel, de gehele combinatie, toch wel te zwaar , stuurde heerlijk , dan reed de één dan de ander, degene die niet reed deed de catering, die zorgden voor lekker belegde broodjes en drinken, want ook hiervoor was weer gezorgd, Jacqueline en Joyce hadden de inkopen gedaan en er ontbrak ons dus aan niets. 100 km in Polen en ja hoor daar was hij, de file, we stonden een half uur stil, maar toen we eenmaal reden en langs de oorzaak van de file kwamen was het ons duidelijk; een ernstig ongeval had daar plaatsgevonden. Toen we eenmaal reden ging het allemaal niet zo vlotjes een lange weg naar Poznan lag er voor ons, een tweebaansweg en niet harder dan 60 km toegestaan, maar goed ook want heel gevaarlijk met vele dorpjes en bochten.
 En daar naderde we dan Warschau, even Alicja bellen, en ja hoor zij kon al niet wachten op onze komst, waar zijn jullie klonk het uit de mobiel, we rijden nu in een straat waar een apotheek staat, rechtsaf schreeuwde Alicja jullie zijn er bijna, hetgeen onze Tom Tom ook aangaf en ja hoor, we stonden in de straat en nu nog even naar nummer 25 op zoek maar dat duurde niet lang hoor want in de verte zagen we Alicja al zwaaien we waren er, 21 uur na vertrek, stonden we in Warschau op het goede adres, ons eerste deel zat erop.
Alles was uit de kast getrokken door Alicja, onze gids, tolk en begeleidster maar bovenal onze gastvrouw, wat heeft zij ons verwend, geweldig, aan niets ontbrak het ons, zij had zelf de kracht van de kerk aangegrepen om voor onze trailercombi een parkeerplek te regelen, want waar laat je zo’n ding van 10 meter lang, want ook in Warschau is geen meter parkeerplek, nou op het kerkplein dus, nog nooit eerder was het iemand gelukt om daar te parkeren maar wij mochten het, super!
Snel al onze spullen naar boven, naar de gezellige flat van Alicja, klein maar fijn zeggen we hier en dat was het ook, direct aan de koffie en heerlijk gegeten en toen vielen al snel onze luiken dicht hoor, om 7 uur ging de wekker er wachtte ons een vermoeide dag, na ook weer een heerlijk ontbijt met eieren ham, worst en veel meer lekkers gingen we al spoedig op pad, eerst maar even langs de zg kelderkatten , het woord zegt het al, de zwerfkatten in de buurt vinden onderin de kelder van de flat een warm slaapplaatsje, hier wordt dan ook elke dag voer en drinken nee gezet, naar schatting komen er z’n 50 katten regelmatig langs.
Op naar de begraafplaats de plek waar we de nieuwe kattenhuisjes gingen installeren, daar waren ook de krasse oude dames die al meer dan 60 jaar iedere dag de katten voorzien van eten en drinken, de kennismaking was hartverwarmend, wisselen was er sprake van wederzijdse warmte. De huisjes werden uit de auto gehaald en onder het toeziend oog en goedkeuring van de pastoor en de dames in elkaar gezet, hetgeen in grote ondanks dat we geen enkel woord konden dankbaarheid werd gedaan. Nadat alles naar tevredenheid was neer gezet onder het toeziend oog van enkele katten vervolgde wij onze dag, op naar de kattenopvang.
Ons derde doel was ook een kattenopvang, deze mevrouw verzorgt zo’n 70 katten in haar huis! Haar hele woning was er voor ingericht, elke kamer, de  zolder en waar je ook keek overal katten, grote en kleine, allemaal worden die met heel veel liefde verzorgd, hen ontbrak niets, Maar  ook voor haar hadden we veel voer bij ons, natuurlijk werd dit ook in grote dankbaarheid aanvaart, immers voer heb je nooit genoeg, wat heel mooi was is het buitenverblijf voor de dieren een mooie, overdekte tuin met veel mogelijkheid voor klimmen en spelen, lekker slapen in het zonnetje of ravotten met een medebewoonster, het kon er allemaal. Deze mevr. verzorgt, samen met een aantal vriendinnen de 70 katten in haar huis, hier geeft zij twee gedumpte kittens de fles, net op tijd gered van de hongersdood, de inzet is ook hier weer ongelooflijk, wat een super mens! Ga er maar aanstaan, elke dag katten verzorgen, allemaal hebben zij aandacht en verzorging nodig en dan het schoonhouden van al die kamers een hels karwei dat met veel liefde wordt gedaan.
Onze eerste dag zit erop, omstreeks 18.00 uur waren we weer in de flat van Alicja, ik zei het al we werden geweldig in de watten gelegd dus ook met het eten, binnen de kortste tijd stond er een heerlijk diner voor ons klaar echt Pools natuurlijk en we lieten het ons heerlijk smaken, speciaal aangemaakte sla en bietjes met mierikswortel een heel gewaagde combinatie, een groot stuk vlees erbij en aardappe puree, het geheel had een speciale smaak, heerlijk, toen nog heerlijk koffie gedronken en daar kwam de man met de hamer, het was spoedig heel stil in het flatje van Alicja.
Om 7 uur de wekker, er stonden voor vandaag 2 bezoeken aan een hondenasiel op het programma en dus klokslag 9 uur reden we naar het eerste asiel toe, het was even zoeken maar onze gids wist het toch te vinden, alle straten lijken op elkaar, veel slechte bestrating overal water en kuilen, vlakbij de plek waar we moesten zijn reden we een straat in en dachten allemaal, dit gaat fout, het leek wel of we een beekje in reden helemaal blank stond die straat, tot het midden van de wielen reden we door het water, maar ook hier kwamen we goed uit, daar was dan eindelijk het asiel!
Een paar flinke klappen op de ijzeren deur en daar was de beheerster van het geheel, wat ons direct opviel was de enorme rommel die overal lag, alles zag er heel slecht uit, ik heb al heel wat gezien maar dit was toch wel heel erg, daar was misschien een reden voor, het was namelijk zo dat de mensen die daar al vele jaren de dieren opvangen, met de gemeente overhoop liggen omdat zij daar weg moeten, omwonenden hebben geklaagd over geluidsoverlast, wel te begrijpen want de flats stonden heel dicht bij het terrein , maar het asiel was er eerst later zijn de flats er tegen aangebouwd het is dus vragen om problemen. Maar zonder ook maar een seconde te twijfelen aan de goede wil en inzet van de mensen hier, viel ons toch een paar dingen op die voor verbetering vatbaar zouden zijn, natuurlijk we weten dat er geroeid moet worden met de riemen die ze hebben, maar we zagen veel agressieve dieren die wild naar ons toe sprongen zodra we dichter bij kwamen, iets wat ik nog nergens eerder had gezien, één was er zelf geheel doorgedraaid en sprong gevaarlijk tegen het hek aan, ik denk dat als hij erdoor heen had gegaan we het er niet levend vanaf zouden hebben gebracht.
Maar het ergste komt nog, ik hoorde vanuit een stenen gebouwtje jammerlijk geblaf, ik wilde weten wat daar aan de hand was, ik moest een heel slecht trappetje af waar nog sneeuw op lag, de deur kruk bengelde aan de deur, scharnieren waren totaal versleten, ik duwde de deur open, ik kwam in een klein voorkamertje met heel veel spullen erin maar alles was verrot en stonk. Een geur van rotte spullen drong in mijn neus, recht voor mij nog een deur, daarachter hoorde ik het klagende gejank, ik opende die deur en keek in een donker kamer, ondanks dat er geen licht brandde voelde ik de ellende die daar was, het zweet liep over mijn rug, ik zocht het lichtknopje en ja die was er wel, met ontzetting zag ik een 20 draadbenches met evenveel honden erin, woest reageerden zij op mijn komst, ik ben niet snel bang maar dit was afgrijselijk om te zien, zoveel dieren in een donkere kamer en allemaal in kooien, ik moest mijn tranen bedwingen, ook ontbrak het aan voer en drinkbakken, dit kan en mag niet, met tranen in mijn ogen verliet ik de horror kamer, de stakkers achter achterlatend.
 Ben gelijk naar Alicja gelopen om te vragen waarom dit daar zo was, volgens de  eigenaresse was dat een herstellingskamer voor pas gesteriliseerde dieren, hetgeen wij geen van allen geloofden zo ga je niet met dieren om die net zijn geopereerd juist deze hebben extra zorg en verzorging nodig, direct nadat wij stonden te praten werd er iets geroepen naar de hulpen en er kwamen snel emmers met voer en water, overal waar we liepen was het echt heel slecht. Nogmaals ik wil geen kwaad woord zeggen van de mensen hoor die zich dagelijks inzetten voor deze dieren maar hier moet gewoon snel verbetering komen. Maar ook hier werd veel voer uitgeladen en in dankbaarheid aanvaard, hier konden ze toch weer even mee vooruit. Bij vertrek werd er afgesproken dat er zo snel mogelijk aan verbetering zal worden gewerkt meer we beseffen ons terdege dat de weg lang en moeilijk zal zijn, we hopen er het beste van.
 En dan ons laatste doel het asiel dat de naam draagt ”De laatste kans “, maar eerst een uurtje rijden. En daar in de verte doemde iets op het leek op een samenscholing van mensen, een heus comité van ontvangst stond ons op te wachten, de plaatselijk pers was rijk vertegenwoordigd, gewapend met camera’s. Vele vrijwilligers waren er ook, allemaal duidelijk onder de indruk van onze komst, mensen uit Nederland om hun dieren te helpen, ongelooflijk vinden zij het, maar het was maar al te waar, zeker toen de trailer werd opengedaan en dat zij al hetgeen we nog bij ons hadden te zien was, verstaan konden we ze niet maar hun gebaren spraken boekdelen, wat waren ze er blij mee, vele handen kwamen er aan te pas om alles uit te laden, speciaal hadden zij een kamer leeggemaakt op alles op te kunnen slaan. Toen alles was uitgeladen begon onze rondleiding, we werden van het ene vertrek naar her andere geholpen en tekens viel ons op hoe vrolijk alle honden waren, nergens agressie, nergens gevechten, in alle verblijven stonden oude versleten banken en stoelen maar ook kasten, ook alles oud en kapot, maar de honden hadden een eigen plekje om te kunnen rusten en slapen.
 Hiernaast een klein gedeelte van het terrein, en een klein gedeelte van de 600  honden die daar verzorgd worden. Overal mochten we kijken, ook in de puppykamer , ik, denk 50 kleine honden gezellig bij elkaar op de bank of eronder, maar allemaal vrolijk, een heel leuk gezicht, in een ander vertrek tientallen grote honden, zo groot dat je er in Nederland bang van zou worden maar deze zijn zo lief, zo zacht om op te eten eigenlijk, en dan die blik in hun ogen als we ze even lekker aanhaalden, die blik van wil jij mijn baasje worden? Mijn andere hand word gelikt, ik kijk naast mij, weer zo’n trouwe hondenblik, ze kunnen niet praten maar je leest in hun ogen, mag toch wel even hé! Het is vechten tegen je tranen, zoveel honden, zoveel ellende. De lobbes, ik zal hem niet snel vergeten, rechts ook één die even aandacht wil.
Hoewel alles oud is zien we nergens poep alles is schoon, er ligt zeil op de grond, ik denk dat het dagelijks wordt schoongemaakt, natuurlijk ruik je hondengeur maar het is er schoon, deze mensen verdienen ons aller respect om zo met zoveel dieren om te gaan.
 We gaan door en weer een vertrek met vele honden, en nog eens honden, zo komen we bij de trots van de eigenaar zijn behandelkamer, voor Nederlandse begrippen niets voor hun ALLES! Vol trots laat hij zijn medicijnkast zien, van Alicja vernemen wij dat ze hier ook sterilisaties doen en kleine ingrepen, maar ze doen het, ze helpen de dieren van pijnlijke gezwellen af. Buiten op het terrein staan grote ketels, hier wordt het vlees gekookt, dat krijgen zij van het abattoir, als het gaar en afgekoeld is wordt het uitgedeeld , ieder krijgt zijn deel, daarom zijn de mensen ook zo blij met het droge voer wat wij meebrachten een welkome aanvulling op hun eten en wat te denken van de Dentasticks, en varkens oren reken erop dat zij er van smullen.
 Hier hoeft geen commentaar bij, het is duidelijk wat zij van Joyce willen, aandacht en een aai!Weer buiten zien we een grote groep met honden allemaal staart omhoog , allemaal blij en dat is wat zij verdienen, maar het allermooiste is natuurlijk een eigen gouden mandje, maar voor deze kanjers zal het altijd wel een droom blijven, helaas! Het zou echt mooi zijn als er bestrating zou zijn, wat dan ook , nu is er alleen de grond die er ligt, vuil gruis en modder, niet schoon te houden ook al doen de mensen beulenwerk, het blijft een natte vuile grond.
Dit is hun huisje, nou ja huisje? Ze zijn er toch blij mee ze kunnen droog slapen. Ik kan het even niet laten, sorry, Wat moet je tegen mensen zeggen onze asiels in Nederland zitten vol? Hoezo vol? Hoe noem je dit? De tijd tikt weg, we moeten gaan, het afscheid is aller hartelijkst, vele handen worden er geschud, we worden uitgezwaaid net zolang tot we uit het zicht zijn , de dankbaarheid is enorm.
Het is stil in onze auto diep onder de indruk zijn wij allemaal van hetgeen we gezien hebben,we kijken elkaar aan, zeggen niets maar onze gedachten zijn dezelfde, konden we maar meer doen! Nog eenmaal kijken we achterom en dan is het weg, tenminste voor onze ogen maar we weten allemaal voor ons leven wat daar leeft! Hier geven alle DZG–ers hun energie voor.
Na een uur rijden zijn we weer thuis, en weer heeft onze gastvrouw heerlijk eten voor ons, ik noem het roerbal weer een traktatie, en lekker glas wijn en even napraten van alles wat we hebben meegemaakt en we zoeken ons bed weer op, onze laatste nacht in Warschau, weer vroeg op want Alicja vliegt vandaag naar Nederland, wij hebben even een paar uur om op eigen gelegenheid iets van Warschau te kunnen gaan zien en om nog het e.e.a te kopen, we nemen afscheid van Alicja, onze tolk, gids en super gastvrouw, Alicja het was geweldig, dank namens ons allemaal.
We slenteren wat en komen bij de plaatselijk markt, heeft veel weg van de Beverwijkse bazar, overal; kraampjes en overal worden dingen aangeboden, we kopen nog wat voor thuis en dat is het echt tijd om de terugweg te gaan aanvaarden, we  rijden terug met een lege aanhanger maar onze hoofden zitten vol, vol met onuitwisbare beelden. Ook de terugreis verloopt supergezellig, veel hebben we gelachen veel hebben we gezien, om 8 uur waren we weer in Apeldoorn ons vertrekpunt, een paar bakken koffie de spullen in de eigen auto’s en dan het laatste stuk naar huis, maar natuurlijk niet voor dat we hartelijk afscheid van elkaar hebben genomen, het was een perfecte reis!
Rest mij, John, Joyce,en jacqueline te bedanken voor hun inzet, en gezelligheid we waren echt een team.Ria bedankt voor de alles en de ruggensteun en natuurlijk al onze sponsors, zonder hun was het niet mogelijk.
Ton Roos
|