Noodtransport honden Sevilla vanuit Jaca, Spanje

300 Liter diesel, 200 Euro tolgeld, een flinke mand met proviand, transportboxen  en 72 uur, dat is wat je ongeveer nodig hebt 23 honden en 3 katten van een vreselijke dood te redden. En DZG was er!

Ditmaal niet naar Barcelona, maar naar Jaca, Noord Spanje om percies te zijn 1452 km vanaf Wijchmaal, dat was de reis die wij maakten.
De route was Wijchmaal, Brussel, Lille, Parijs, Orleans, Clemant Ferrand, Toulouse, Lourdes, de Pyreneeën over, door de tunnel de Somport (9 km ) en tot slot JACA!
Om 12 uur reed ik Zaandam uit om zoals we inmiddels weten richting Wijchmaal te gaan om daarvandaan  samen met de medewerkster dit DZG-transport te gaan doen.
Dit transport werd mogelijk gemaakt door een zeer snelle actie van veel DZG-ers en een anonieme sponsor die spontaan heel veel geld bijeen brachten om dit alles te kunnen bekostigen.
En het was nodig omdat "ONS" asiel in Spanje, Arca de Noe, van de één op de andere dag gesloopt ging worden en dat alle aanwezige honden en katten zouden worden gedood. Inmiddels is het asiel helemaal gesloopt.

Dit kon DZG niet over haar kant laten gaan!

Slechts een paar dagen werd er keihard gewerkt om al het mogelijke te doen om de honden en katten  te redden. Nog voor de BEULEN van de Gemeente Sevilla hun afschuwelijke werk konden doen,  wisten wij 25 honden en drie katten  weg te halen om elders onder te brengen, maar veilig waren ze allerminst, ze moesten weg uit Sevilla, ze gingen daarom op transport naar JACA.

Het asiel in JACA.
Ik  zal proberen om iedereen een idee te geven hoe het asiel er uitziet.
Het asiel ligt 5 minuten rijden buiten het plaatsje Jaca, Noord-Spanje in de bergen.
Het geheel is ongeveer 30 bij 30 meter,  midden door deze ruimte loopt het looppad, haaks op elkaar zo ontstaan 4grote ruimtes, sommigen van deze ruimtes is weer onder verdeeld in kleinere ruimtes. Het geheel is erg schoon, geen poep te zien , nergens, constant wordt het schoongehouden door een medewerkster, met een vloertrekker en met een waterspuit. Heel netjes dus. Ook is een behandelkamer ingericht, compleet met grote badkuip waarin de dieren lekker gewassen kunnen worden, ook staan daar de medicijnen, indien aanwezig natuurlijk want er is tekort aan alles, maar de vrijwilligers doen wat zij kunnen. Ook, en dat zal niemand verbazen,  hangt er geen poeplucht, het is gewoon schoon! In de ruimtes zitten de honden, ik telde er soms meer dan 25 per hok, maar doordat zij in een grote ruimte zitten is het voor de dieren goed toeven, immers in bv Barcelona zitten de dieren soms met 4 in een hok van 2 bij 2 meter. Ook staat er in de ruimtes voor elke hond een eigen slaaphok, fijn voor hen. En natuurlijk de bewegingsvrijheid is heel fijn voor de dieren,  ze kunnen lekker rennen en overal overheen springen, kortom een goede opvang.
Ook hebben ze een stuk afgezette tuin achter het asiel

Hoewel de heenreis prima verliep en we al snel veel kilometers hadden afgelegd begaf, om nu nog steeds onduidelijke reden, ons navigatiesysteem het, althans we kregen geen informatie meer binnen, we gingen dus over op de aloude landkaart die we aan boord hadden en zo konden we toch onze reis vervolgen. Het plan was om onderweg ergens  te gaan slapen, maar dat liep ook even anders, de tijdens de zomervakantie zo druk bereden route was nu verlaten en zo ook de slaapplaatsen van de diverse hotels, niet één konden wij vinden die open was, en na 6 mislukte pogingen kozen we voor een noodoplossing. Op de achterbank hadden we al kussens gelegd omdat we wisten dat er honden op de terugreis op moesten liggen, deze kussens kwamen nu goed van pas, om en om gingen we een paar uur slapen en daarna vervolgden we onze reis, en natuurlijk ontbrak en Koosie,  André en Jantje Smit niet, die hielden ons wel wakker hoor! Ook gingen de broodjes, de Cola en Sinas er weer gretig in en vol goede moed reden we de Franse nacht door. Het weer was prima en het zicht dus ook en zo schoten de kilometers onder ons door. 17 uur deden we er over, toen stonden we in JACA.
Maar die laatste 100 km, nou die vergeten we niet snel hoor, ik bedoel de Pyreneeën,
Wat een bergen zeg, steil omhoog en omlaag met een percentage van 10 procent nou geloof mij maar hoor dat is héél steil, we reden dan ook langs diepe ravijnen ook nog eens zonder vangrails, maar één ding gaf zekerheid, onze medewerkster zag er streng op toe dat we allebei onze gordels om hadden , Ze zei, niet dat het veel geeft hoor als we naar beneden vallen, maar de hulpploegen hoeven dan niet zo naar ons te zoeken en dat scheelt toch. Ja, onze medewerkster houdt de moed er wel in hoor.
Maar wat een geweldig uitzicht is het, dat moet gezegd worden. 18 Uur na ons vertrek stonden we in JACA. Het was in tegenstelling tot Barcelona niet moeilijk om onze dieren te vinden, we hadden afgesproken bij de enige benzinepomp in het dorp en 10 minuten later werden we hartelijk welkom geheten door de beheerster van het asiel, Bélen, en 5 minuten later stonden we bij onze dieren.

Het waren dan ook heel zware dagen voor onze dieren, immers donderdag 18 Februari begon in alle vroegte hun reis al naar een beter leven, wat heet beter leven , hun levens reddende reis, toen werden zij door een transportbedrijf vervoerd van Sevilla naar JACA, 1000 km, in een bench denk je dat eens in! Maar ze ondergaan het gelaten. Na een paar uur rust en eten en drinken staat het tweede deel van hun reis dan op hun programma, weer in de bench en nu voor een rit van 1450 km!
Ik schreef het al eerder maar het is elke keer een beproeving voor zowel mens als dier.
Bij het reisklaar maken houd ik mijn ogen niet droog, dan worden de dieren in hun tijdelijke huisje getild, en als je dan die blik in die ogen ziet, angst dat straalt eruit, pure angst en toch moeten zij er in, het kan immers niet anders en dan gaan ze uiteindelijk maar liggen .

En zo gaat het 2 uur door, dat was nodig om al de honden een plaatsje te geven in onze auto, echter voor 2 kwam er geen verlossing, tenminste nu niet, want hoe we ook pasten en meten zij konden er gewoon niet meer in, slikken en ogen droog maken, het gaat NIET. Er was groot verdriet bij ons, maar het ging gewoon niet, vol is echt vol.

Maar ook hen laat DZG niet aan hun lot over hoor, zij worden z.s.m. naar het veilige Nederland gebracht, om alsnog een gouden mandje te krijgen.

Het was inmiddels 20.00 uur geworden en we moesten hoognodig de terugreis aanvangen, na hartelijk afscheid genomen te hebben van de hele Spaanse ploeg zetten we de volle auto in de eerste versnelling en reden voorzichtig het bergpad af, richting dorp JACA. 's Avonds is het gezellig druk, veel mensen op straat en veel verlichting, het was natuurlijk wel weekend, maar we hadden er niet zoveel oog voor want we wilden maar één ding, zo snel mogelijk met onze dieren naar België en dat was toch nog even 1450 km., dus de gang erin. Nou niet echt dus, want we moesten natuurlijk weer door de Pyreneeën, bergie op en bergie af, overdag is het al een hele klus hoor maar nu was het natuurlijk al donker en dat is toch wel even andere koek hoor, maar........wie zat er aan het stuur? Onze medewerkster uit België, nou en daar kan je een beschuitje mee eten hoor maar ook kan je met een gerust geweten het stuur aan haar geven want perfect ging zij door alle haarspeldbochten en langs diepe ravijnen, en die zijn diep, vraag dat maar aan de wielrenners die de Tour de France hebben gereden want die volgden dezelfde route. Aan het einde van het bergmassief komt nog een leuke verrassing. ik scheef het al in het begin, een tunnel van ruim 9 kilometer lang, echt iets voor iemand met tunnelvrees, er lijkt geen eind aan te komen, wat een eind zeg! Maar zoals aan alle dingen komt er een eind aan en na een kwartier zagen we weer licht al was het donker, we waren uit de tunnel en  waren we weer in Frankrijk want als je de tunnel inrijdt zit je in Spanje, rijd je er uit ben je in Frankrijk, de grens ligt ergens in het midden. Nu op naar Lourdes, nou wij geloven niet in wonderen hoor, dus namen maar weer een Cola, een pafke en vort met de geit, het gas kon er weer op, even stoppen, ik wil  even naar de honden kijken en frisse lucht erin laten, want we hadden nog meer honden dan ons vorige transport bij ons, wel niet in aantal maar wel in grootte, meer grote woeffers dus en die geven warmte en vocht af en verbruiken ook zuurstof natuurlijk, even de deuren open, geen geblaf , dat zou je eerst denken maar, gemiauw kwam ons tegemoet!

Ik kan meteen even ingaan op een vraag die ik op onze site las, ik dacht dat Coos die stelde, en wel de volgende: krijgen de honden een narcosemiddel!
Nu het is zo, dat op de vorige transporten de honden geen middel hebben gekregen maar  we vonden het beter omdat we echt helemaal vol zaten en de benches dicht bij elkaar stonden zoveel mogelijk rust in de auto te hebben en ook voor onze dieren, dat ze ditmaal had  besloten ze een lichte slaappil te geven.

De reis ging voorspoedig, de kilometers schoten onder de auto door, en we hielden de moed er prima in hoor zo samen in de cabine waar de rommel weer gestaag was gegroeid, overal blikjes en flesjes , een schilletje van een mandarijn of van een banaan, gewoon een gezellige rommel, bij de eerst volgende stop was dat al weer verleden tijd, alles in de prullenbak en door met de geit. Toen weer een verrassing, het GPS systeem viel weer uit en de regen viel weer in, 400 km zonder GPS maar wel met water, met bakken kwam het uit de diep donkere Franse nacht, de ruitenwissers maakten overuren, maar het ging allemaal.
Om 08.00 uur kwam er licht aan de horizon en Parijs doemde op uit de nacht, samen goed op de borden letten want als je eenmaal verkeerd rijdt daar bij die Fransozen dan ben je de klos hoor, want voor je dan weer op de goede route bent ben je een aardig stukje achterop, maar dat gebeurde ons niet, perfect kwamen we alle bochten door en weldra zaten we op de route naar Brussel.

Omdat we lekker opschoten konden we onze ruggesteun RIA, aan de mobiel roepen en zeggen dat we rond 12.00 uur thuis konden zijn, achteraf werd het 1 minuut over twaalf, een kniesoor die daar op let, toch?
Ria, ja ook nu weer ons contact met thuis, vele malen belden we met elkaar en ook voor haar waren het lange dagen, donderdag het laatste contact om 2 uur 's nachts en om 7 uur ging ons mobieltje alweer en daar was ze weer, hoe was de nachtrit was de vraag, nou jij hebt ook niet veel geslapen en dat werd bevestigd.

En toen het uitladen, de auto was nog niet op het erf  of de hulptroepen tilden de eerste benches er uit, de deurtjes open en rennen met hen, groot en klein, allemaal blij dat ze er weer uitkomen, en eindelijk "thuis", eindelijk weg uit de vreselijke omstandigheden waar zij allemaal zoveel jaren in hadden moeten leven, ik denk even aan COW, de kettinghond die 6 jaar aan een ketting van 1 meter had geleefd en nu vrij kan rondlopen waar zij wil, ze lag achter ons in de cabine, niet één keer was ze lastig ze is de rust zelve en lief, héél lief. Ik hoop dat zij in liefde word opgenomen en dat zij de rest van haar leven gewoon fijn mag leven, van harte gegund!
Maar alle meegekomen dieren hebben een eigen verhaal en dat maakt onze missie zo bijzonder, en daarom geeft het een enorm tevreden gevoel, een gevoel van YES! Jullie begrijpen mij wel.

Wij hebben het weer met veel plezier en met 100% inzet gedaan, ook met een traan, zeker weten zoals altijd, dit omdat we niet bij machten zijn om aan al het dieren leed een halt toe te roepen, maar wij en ik bedoel héél DZG doet wat zij kan, 24 uur per dag 7 dagen in de week.

DANK, aan alle hulp van wat voor soort dan ook, dank voor alle medeleven, en tot slot krijgt iedereen een knuffel van alle meegekomen honden en katten.

We staan klaar voor het volgende transport.

Ton en een medewerkster