Reisverslag Sesimbra 25-29 april 2007

Vol goede moed zijn we vertrokken op woensdagavond om 20.00 uur vanuit Lienden.

Koffie, broodjes, koeken en natuurlijk een goed humeur om aan de lange reis te beginnen. In Culemborg pikken we Willem nog even op, waar uiteraard Berlinda met dochter ook van de partij is om ons ( Henk , Willem , Floris en een vrijwilliger ) succes te wensen en uit te zwaaien.

Tank vol, blik op oneindig en rijden in de gehuurde bus met airo.

Twaalf uur later zijn we bij de grensovergang Frankrijk/Spanje en de reis verloopt voorspoedig. Om de 3 uur wisselen de mannen elkaar af en dat is goed vol te houden en ik ( een vrijwilliger) is er bij voor de mentel coaching.

Ton onze steun en toeverlaat belt ook trouw op hoe de reis verloopt en houdt iedereen op het forum goed op de hoogte. Dank je wel kanjer van me.

Donderdagavond om 19.30 uur staan we op de plaats waar Ana ons oppikt, we gaan eerst nog even naar het terrein om Cindy ( die bracht Ana mee vanaf de dierenarts ) op het terrein te brengen en vervolgens rijden we achter Ana aan richting Sesimbra.

Ze loodst ons door de kleine, maar zeker steile straatjes naar een parkeerplaats om de bus neer te kunnen zetten en gaat ons voor naar de gemeubileerde bovenwoning compleet met 2 slaapkamers. Heel verrassend, het is in het kleine steile straatje waar ook Ana haar woning heeft. Een slaapkamer waar Willem en Floris kunnen slapen en de andere slaapkamer was voor mijn broer en mij bestemd. Eerst even de bedden in orde gemaakt en op zoek naar een restaurantje waar we nog een hapje konden eten. Daarna zijn we doodmoe van de reis letterlijk onze bedden ingerold.

De volgende dag zijn we eerst lopende de omgeving wat gaan verkennen. Om 11.00 uur hadden we met Ana afgesproken om de dag door te spreken, want er moest nog wel veel geregeld worden. Onder het genot van een kopje koffie en natuurlijk het Portugese zonnetje ( het was niet zo warm als in Nederland ). Ook nog even Felix, een goede vriend van Ana een hand gegegeven. Hij steunt Ana zoveel als mogelijk is, hopelijk wordt hij de nieuwe burgemeester van Sesimbra en zal er voor Ana en de honden veel veranderen. Maar zover is het nog lang niet, want hij zal dan wel gekozen moeten worden.

Vervolgens zijn we eerst bij de dierenarts gaan informeren naar Clint, hij lag in de kliniek aan het infuus, of hij met het transport mee mocht. Ana kon aan het eind van de dag weer informeren over de toestand van Clint, het was de hele dag nog afwachten wat voor nieuws de dierenarts zou hebben. Toen we naar buiten kwamen zag Ana een “A-pupje” lopen op straat. Het nest bestond uit 8 pupjes waarvan 1 teefje door mensen was meegenomen, Ana kent deze mensen en zij zijn niet goed voor honden. Ana vroeg mij zachtjes om de hond te pakken mits ze naar me toe zou komen. Ik ben op de hurken gaan zitten en warempel, heel voorzichtig kwam ze naar me toe. Ik heb de pup vastgehouden en Ana heeft ze vervolgens in de armen genomen en naar onze bus gebracht. Dat deed Ana zo goed om te weten dat de pup bij deze mensen weg was.

We hebben eerst het pupje op het terrein gebracht en zijn wat gaan eten in Sesimbra bij één van de vele restaurantjes die Sesimbra rijk is.

We zijn na het eten bij het kasteel van Sesimbra geweest, ontzettend mooi uitzicht zowel over het dorpje, maar nog mooier is de zee waar je oneindig ver kunt kijken.

Ana had nog een aantal zaken te regelen dus zijn wij even onze eigen weg gegaan en hebben nog een bezoekje gebracht aan Cabo Espichel. Het was voor mij de tweede keer, maar even indrukwekkend als de eerste keer. We hebben daar een poosje rondgelopen en zijn toen weer richting terrein gegaan om nog een aantal honden op de foto te zetten en natuurlijk alle honden iets lekkers te geven.


Terug in Sesimbra zijn we nog wat gaan drinken op een terrasje dichtbij de kliniek waar Ana al binnen was om te informeren over de toestand van Clint. Maar het was niet verantwoord om Clint mee te nemen naar Nederland. gebeld om door te geven hoe de situatie van Clint was en Frances heeft de taak op zich genomen om de adoptanten van Clint het slechte nieuws te brengen, dat hij beslist niet mocht reizen. Maar gelukkig gaat het nu een stuk beter met Clint en kan ook voor hem over een aantal weken het werkelijke leven in Nederland dan ook eindelijk beginnen.
 

 

Dezelfde avond hadden we om 20.30 uur afgesproken om met Ana , Rosa en Françoise te gaan eten en natuurlijk wis Ana weer een verrassend menu te bestellen voor ons allemaal.


Voor de volgende dag hadden we afgesproken om 07.30 uur op het terrein te zullen zijn, om vervolgens te beginnen om de honden in de varikennels te plaatsen. Na een half uurtje kwam Dilia de 5 pupjes, Albert, Luis, Dilia, Yasmin en Françoise, brengen. Even tranen wegvegen, wat begrijpelijk is natuurlijk en naar wat puzzelen wie in welke kennel moest waren we om 09.00 uur klaar om aan de lange terugreis te beginnen. Het afscheid was heel emotioneel en vooral Rosa had het moeilijk i.v.m. Laura. Zij heeft Laura een week of 8 bij haar gehad en vond het heel moeilijk om afscheid te nemen.




Ook Ana maakte zich zorgen en heb haar beloofd goed op de honden te passen en regelmatig te stoppen om ze water te geven, maar dat dit is nog de enige oplossing voor ons om de honden naar Nederland te halen.

De terugreis werd weer ingezet en Ana heeft ons een stukje op weg gebracht, maar ook onze Tom Tom had de weg zeker terug gevonden.

De reis terug is helemaal voorspoedig verlopen en 23 uur later stonden we op het punt in Nederland waar alle mensen naar toe zouden komen om de honden over te nemen.

Ton, Joke, Bianca en Angelique waren als eerste gearriveerd, vervolgens kwamen de andere adoptanten om de door hen gereserveerde hondjes op te halen. Natuurlijk kwam Berlinda haar Willem ook weer ophalen, want ze heeft hem stiekem wel gemist. Dat zag je gewoon aan hoe blij ze weer was!!! Frances en Margriet kwamen ook nog helpen voor het administratieve werk en zo waren er al snel een aantal honden weg. Dank je wel toffe vrijwilligers.

 

 

De fam. Smit kwam ook naar de afgesproken plaats om natuurlijk Ruca ( het geadopteerde hondje wat ze zelf houden ) op te halen, maar waren ook bereid om 4 opvanghondjes mee te nemen en die bij de opvanggezinnen te brengen. Dank je wel fam. Smit voor deze geweldige inzet.

Er bleven toen nog 5 hondjes over, waarvan er nog 1 bij mij in de buurt in de opvang gebracht werd.

Floris bood aan om de andere 4 mee te nemen, waarvan er 2 geadopteerd waren en 2 in de opvang zouden gaan. Hij ging toch naar huis, dus dat was voor de adoptanten een meevaller.

Vervolgens hebben we in Lienden alles weer uit de bus gehaald en was het avontuur ten einde.

Dezelfde middag kregen we nog een naar telefoontje dat Azuro uit zijn halsband was geglipt, maar dat is gelukkig ook allemaal weer goed afgelopen, dank zij de steun van een aantal fantastische vrijwilligers. Fam. de Rooy en Carla dank je wel voor jullie geweldige inzet.

Al met al een hele indrukwekkende reis die we niet snel zullen vergeten.

Kort gezegd 4600 kilometer afgelegd, maar toch 24 hondjes gered uit een bizarre omstandigheid.

Mijn dank gaat ook speciaal uit naar Ria en Frances, die achter de schermen heel veel werk verrichtten. Top meiden, jullie zijn mijn steun en toeverlaat.

Verder wil ik Henk, Willem en Floris bedanken voor de tijd die jullie hebben vrijgenomen om deze reis te maken. Jullie waren een leuk gezelschap.

Ook Ton bedankt namens ons dat je het op het forum zo goed hebt kunnen verwoorden, maar jij weet als geen ander wat het is om honden op te halen. En de volgende keer verwacht ik zelfs van je dat je van de partij bent. Afgesproken?




 

[ga pagina terug]