Reisverslag Sesimbra 4-8 Juli 2007

Voor de tweede keer in korte tijd werd een transport georganiseerd richting Sesimbra. Dit keer weer met Henk, een vrijwiller en met Ton als derde persoon. Deze reis zouden hoofdzakelijk gereserveerde honden mee terug gaan.

Voor een vrijwilliger begonnen de voorbereidingen voor deze reis al weken daarvoor, voor Ton begon de reis op dinsdagavond bij het laden van zijn auto en aanhanger. Geholpen door Harry en Bianca werden spullen, meest geschonken op de DZG-dag, zo goed mogelijk ingepakt.

Ton reed woensdagavond tegen 18.00 uur vanuit Zaandam richting Lienden, na natuurlijk afscheid te hebben genomen van zijn vrouw en drie honden. De bus, uitgeleend door de Fam. Pelkmans, werd in Lienden volgeladen met voer, dekens, manden en speeltjes voor de honden, maar natuurlijk ook met het natje en droogje voor de reizigers, want het is best ver rijden. Wederom vertokken ze om 20.00 uur met de mededeling om ook “even” een stop te maken in Sevilla, dit om 3 gereserveerde honden op te halen. Het is een stukje om maar dan heb je ook wat. Sevilla ligt in het zuiden van Spanje, vanuit Lienden iets meer dan 2300 km. Pily zal daar op een afgesproken plaats wachten.

Muziekje aan, koffie binnen handbereik, een babbeltje op zijn tijd en kilometers maken, dit was het doel. Via Breda, Antwerpen en Parijs werd in rap tempo richting Spanje gereden. De eerste echte stop was bij het laatste tankstation net voor Frankrijk. De auto vol getankt, even een toiletbezoekje en weer op weg richting Sevilla. Het werd donker, veel van het landschap was niet te zien. Soms werd de rit onderbroken voor een stop bij de vele tolhuisjes en om de drie uur werd van chauffeur gewisseld. Opeens waren daar scherpe tonen uit het navigatiesysteem te horen., een waarschuwing voor een snelheidcontrole! Nog vele malen zou deze waarschuwing klinken.
 

Rond 06.00 uur donderdag werd het licht, de eerste 1000 km. zaten er inmiddels op. Frankrijk is erg groot, maar weldra was daar de Spaanse grens. Af en toe tijd voor een Hollands bakkie troost, met koek erbij natuurlijk. De kilometers vlogen onder de auto door.

Om 18.00 uur, precies 22 uur later na vertrek, zijn ze in Sevilla, waar het nog ontzettend heet aanvoelt. Henk laat de motor van de auto draaien voor de airco. Het was even wachten op Pily, want zij stond op een verkeerd punt, maar na een paar telefoontjes kwam ze dan ook naar de plaats waar ze stonden te wachten. Het was leuk om Pily weer te zien, maar de honden moesten direct in de auto dus snel Pily weer gedag zeggen en op weg naar Sesimbra.

Ana belde nog een keer om te vragen hoe het ging en hoe laat ze dachten in Sesimbra aan te komen. Ze had in een restaurant gereserveerd, maar volgens de TomTom hadden ze nog 400 kilometer te gaan en zodoende werd het te laat om nog te kunnen eten daar. Zij zou samen met Dilia een maaltijd voor hen klaar gaan maken.

De aankomst in Sesimbra was rond 22.30 uur. De twee gereserveerde teefjes brachten ze naar het terrein en het pupje mocht lekker mee naar Dilia. De ontvangst was allerhartelijkst, het weerzien na de DZG-dag was fijn. Binnen stond lekkere kip met patat op hen te wachten, wat er natuurlijk goed inging na zo’n lange autorit. Nog even wat gedronken en toen naar bed. De volgende dag zijn Henk en een vrijwilligerniet zo heel laat opgestaan, douche gepakt en eerst even de omgeving verkend. Henk vindt het altijd wel lekker om ‘s morgens een stuk te lopen en rond te kijken. Terug naar Dilia waar intussen Ton ook beneden was en hebben ze lekker van het ontbijt genoten, perfect verzorgd door Dilia. Heerlijk vers brood en allerlei beleg.

Nog even een beetje gepraat en richting het terrein gegaan, om al het meegebrachte spul een plaatsje te geven. Voor Ton was het een weerzien na een paar maanden, niet veel veranderd maar wel meer honden. Helaas draaien ook de ambtelijke molens in Portugal langzaam. Op dit moment zaten er ca.. 100 honden op het terrein. Ana heeft uit pure noodzaak de hokken van de gemeente in gebruik genomen. In elke kennel staan hokken, ook water en voer is er voldoende. De honden zijn vrolijk en verdringen zich voor het gaas om aangehaald te worden. De door Interport meegenomen huisjes worden goed gebruikt, in elk een deken. Kraakheldere hokken en volop voer, het doet ze goed! In en kleine opslag de spullen die vanuit Nederland gekomen zijn, katten- en hondenvoer en medicijnen.

Lopend over het terrein willen alle honden, die aan een ketting liggen, ook aangehaald worden. De honden genieten hier echt van. Allemaal mogen ze een poosje per dag loslopen, heerlijk rennen en spelen met de andere honden. Nog even overleggen hoe het de volgende dag zou moeten gaan en hoeveel honden verantwoord is om mee te nemen, zeker voor de ruimte maar nog meer door warmte. Toen dat rond was ging het richting Cabo Espichel.

Voor een vrijwilligeren Henk was dit de tweede keer, maar Ton was er nog niet geweest en het is gewoon ontzettend mooi daar. Je kunt daar echt even tot rust komen en zeker wanneer je weet dat je de volgende dag in alle vroegte weer terug gaat naar Nederland, met in de auto de hondjes die je veilig naar Nederland moet brengen. Want het is best een hele verantwoording die de hele reis aanwezig is.

Na dit bezoek aan Cabo Espichel zijn ze naar het centrum van Sesimbra gegaan waar ze Ana weer zouden ontmoeten om te lunchen. Daar aangekomen zien ze de zee en het strand. Na een wandeling wordt het tijd een terrasje op te zoeken. Ana wordt gebeld en even later zitten Henk en Ton achter een koel biertje en Ana en een vrijwilliger nemen een cola. Na iets gegeten te hebben en nog even met Ana overlegd te hebben welke honden er definitief mee naar Nederland zouden gaan. gaat Ana weer weg en de anderen gaan richting het kasteel van Sesimbra, want ook dat is altijd wel een bezienswaardigheid om naar toe te gaan.Ze genieten van het uitzicht op zee en de huizen van het plaatsje. Dan komen ze bij een bouwwerk met een hoge rand, Henk trekt zich op de rand en zegt: “Krijg nou wat, er zit daar een hond”. En ja, een grote hond zonder eten en drinken. Wel heeft het arme dier een soort slaaphokje. Er is in de directe omgeving niemand te vinden die ze kunnen vragen hoe deze hond drinken en eten kan krijgen. Met gemengde gevoelens verlaten ze deze mooie plek. Later die dag zegt Ana actie te gaan ondernemen voor de hond.





Hiervandaan weer naar het terrein om nog een paar foto’s te maken en een aantal honden nog even een knuffel te geven en ze in het oor te fluisteren dat zij misschien de volgende keer gaan ondervinden wat het is om in een gezin te leven. Ook Lucy krijgt dit in haar gefluisterd. Zij heeft zo lang op de lijst gestaan van honden die naar Nederland zouden gaan, maar elke keer zat de vlucht vol met of gereserveerde honden of honden die in het vreselijke hotel zaten. Elke keer moest je een keuze maken en nu heeft zij geen kans meer.

Na het terrein rijden ze weer richting Dilia en Luis om gezamenlijk te eten. Albertina was ook van de partij en Luis had 3 schillende soorten vis op de barbecue liggen, waar ze lekker van hebben gesmuld. Als toetje waren er nog 3 lekkere taarten, het is een traditie om iets zoets te eten. Niemand zal zich verwonderen dat het een gezellige avond was, maar de volgende dag moeten ze weer vroeg op. Nog even praten en de paspoortjes checken voor de terugreis de volgende dag en dan naar bed.

‘s Morgens om 05.00 uur gaat de wekker weer, douche nemen, spullen inpakken en naar beneden waar Dilia alweer het ontbijt al klaar had staan. Goed eten duidt ze uit, want het is nog een verre reis voor jullie. Na afscheid van Dilia en Luis genomen te hebben en Faisca in de auto gedaan te hebben, want ook hij ging mee, naar Nederland.

Ana was al op het terrein toen ze tegen 06.00 uur arriveerden. Één voor één de honden in de auto gedaan en toen waren ze klaar voor de terugreis. Achttien honden hadden ze bij zich, maar ze hadden ze allemaal wel mee willen nemen. Maar dat is gewoon niet mogelijk, aangezien er 100 op het terrein zitten. Tegen 07.30 uur wordt afscheid van Ana genomen en ze zien de emotie in haar ogen.

Naarmate de uren verstrijken wordt het warmer, maar de airco kan hoger. De honden worden goed in de gaten gehouden achterin de auto. Alles gaat goed. Het water wordt regelmatig ververst. In Frankrijk wordt het koeler.
Aangekomen in Nederland hadden we de eerste stop bij Hazeldonk, deze keer behoorlijk vroeg namelijk 004.00 uur, maar het baasje van Aby, die ook Mark meenam om hem bij zijn tijdelijk gezin te brengen en het opvanggezin voor Guida staan al te wachten.

Vervolgens naar Restaurant de Lucht waar ze om 06.00 uur arriveren en ook daar staan de eerste mensen al te wachten. Lia en Berlinda komen de helpende hand bieden voor het invullen van de adoptiepapieren. Mark, Peggy, Christel, Tommy en Mylou ook bedankt en natuurlijk ook de adoptanten die hun geadopteerde hond kwamen halen.
Nadat alle mensen geholpen waren zijn de chauffeurs naar Lienden gereden met nog 4 honden in de auto. Ton zal Moss meenemen want hij moet toch die richting op, hij heeft zijn spullen gepakt en met Moss in de auto richting Zaandam vertrokken.


een vrijwilliger en Henk wachtte nog een klus en dat was het schoonmaken van de bus. Zij zijn daar nog een dik uur mee bezig geweest en ondertussen kwamen de adoptanten van Amigo ook om hem op te halen. Even koffie gedronken en toen op weg met Faisca en Tuxa om die nog even weg te brengen. Tuxa werd afgegeven bij Restaurant de Lucht en Faisca bij een opvanggezin, zij hebben trouwens inmiddels besloten Faisca zelf te houden.
De bus hebben ze teruggebracht bij de Fam Pelkmans en natuurlijk werden zij hartelijk bedankt voor dit fantastisch gebaar om hun eigen bus beschikbaar te stellen. Hans Pelkmans zei nog : “ook voor een volgende keer staat de bus weer klaar voor jullie”. Wat een fijne mensen en nogmaals hartelijk bedankt.

Al met al was de reis iets langer dan de vorige keer, maar zeker weer de moeite waard.

Met dank aan Ria en Frances die het geheel weer goed ondersteund hebben.

een vrijwilliger, Henk en Ton