Verslag bezoek Sesimbra 19 – 22 juli 2007

Na nog een spannend moment of ik wel mee kon met het vliegtuig richting Lissabon, i.v.m. 10 overboekingen, landt het vliegtuig met een kleine vertraging tegen 16.00 uur. Ana staat mij al op te wachten en wanneer we wegrijden uit de parkeergarage weet ik al dat we meteen aan de slag gaan.

We rijden richting Courelas da Brava, daar woont een oudere mevrouw die 35 honden heeft. Door klachten van de buren mag ze van de gemeente nog maar 2 honden houden. Zij heeft meerdere organisaties gevraagd om te helpen, helaas is Vereniging Bianca de enige die bereid is om te helpen. Wel heeft Ana Duarte van een andere organisatie het verzoek gehad om te helpen, dit terwijl ze zelf ook zeggen een dierenbeschermingsorganisatie te zijn!!! Maar goed, de meeste honden zitten hier in kennels, teven en reuen bij elkaar en niet gecastreerd of gesteriliseerd. Wat als er pups komen? Sommigen mogen blijven leven en worden dan aan “belangstellenden” gegeven, anderen worden direct bij de moeder weggehaald en door een dierenarts ingeslapen. Het geld zou beter besteed zijn om de honden te laten “helpen”. Veel honden zijn ziek en na beslist te hebben welke vier honden nu mee gaan, belooft Ana de mevrouw te helpen met medicatie en voer. Het gaat tenslotte om de honden. Uiteraard kan Ana niet alle 35 honden meenemen. We nemen ook een teefje mee die twee dagen daarvoor pups heeft gekregen, de pups zijn al ingeslapen.

Met de honden in de auto gaan we naar het terrein in Sesimbra. Terwijl Ana en Katia zich bezighouden met de nieuw aangekomen honden kijk ik eens goed rond. Inderdaad, sinds januari zijn er veel honden bijgekomen. Ana moet nog naar de dierenarts om Simone, het hondje met twee gebroken achterpootjes, op te halen. Uiteraard ga ik mee. Het is te zien dat Simone toch nog pijn heeft ondanks de pijnstillers, maar ze moet elke dag naar de dierenarts voor het verzorgen van de wonden.

We vertrekken weer richting terrein om Simone weg te brengen. Daar is ook nog Lily die een dag eerder is gesteriliseerd. Maar tot onze schrik bloedt de wond van Lily en we besluiten direct met haar naar de dierenarts te gaan. Dit keer een andere want de praktijk waar we waren met Simone is al gesloten. We moeten nu naar de dierenarts die niet meer wil helpen omdat eerst de rekening betaald moet worden, maar het is een spoedgeval. Ik zeg deze dierenarts toe dat de kosten voor de verzorging van Lily betaald gaan worden. Bij onderzoek blijkt dat de wond inderdaad niet goed gehecht is en we zien zelfs een gedeelte van de ingewanden. Zij zal weer geopereerd moeten worden en de volgende dag kunnen we haar weer ophalen.

Nu moeten we Assis gaan verzorgen, samen met Rosa Zegre die we inmiddels op hebben gehaald. Ook Assis heeft een gebroken pootje en hij laat alles rustig over zich heen komen. Ondertussen belt Dilia of wij bij benadering weten wanneer we komen eten, het is al laat. Uiteraard hebben we inmiddels ook wel zin aan eten en drinken. We gaan op weg naar de Lagao waar Dilia en Luis wonen.
Tenminste …..

Een paar weken geleden kreeg Ana een berichtje dat een hond vastgebonden zat aan een ketting aan een auto, zonder veel schaduw of een goede plek om te liggen, waarschijnlijk ook zonder water en eten. Of Ana maar even wilde gaan kijken en actie ging ondernemen! Degene die haar een bericht stuurde, iemand met een eigen organisatie (!), had dit weer van iemand anders gehoord. En dat zijn dan personen die zeggen om honden te geven, ze hebben dus beiden (!) een eigen organisatie. Dit zijn de mensen die Ana bellen of via via berichtjes laten sturen over bepaalde honden. En dit moet dierenliefde zijn? Waarom deze personen zelf niet gaan helpen? Dit is iets wat ik niet kan begrijpen. Doe zelf iets vooral als je de mogelijkheid hebt, je hebt tenslotte een eigen organisatie of mag het soms geen tijd, energie en geld gaan kosten? Foto’s maken is niet genoeg, handelen dat is de kracht. Maar goed, Ana heeft actie ondernomen, ze heeft zelfs de politie gebeld of die iets kon doen. De hond heeft inmiddels water en eten.

Als wij die avond langsrijden zie ik zelf de hond en ook nog een klein hondje, maar deze kan vrij rondlopen. Ana vermoedt dat de eigenaar aanwezig is. Ze wil de man bellen, krijgt hem aan de telefoon en vraagt nogmaals vriendelijk of ze de honden mag hebben. De man reageert eerst geïrriteerd maar draait later bij. Misschien ooit de grote hond, is het antwoord. Met vriendelijkheid, al is dit nog zo moeilijk, bereik je meer dan de mensen meteen op een kwade manier te woord te staan. Ana blijft in contact met deze man En toch krijgt ze de volgende dag weer een berichtje, via via natuurlijk, dat de hond nog steeds vastzat en ze de politie maar eens moest bellen. Ja, ja …

We komen tegen tienen bij Dilia aan om te eten en een lange dag was ten einde, de volgende zal vroeg beginnen.

Ana komt de volgende morgen met een verrassing, ze had een leuke kleine Podenco gevonden. Ik mag een naam geven, ik besluit dat het Thea zal worden. Dit omdat ze zo vaak heen en weer is gevlogen om honden op te halen en mede omdat ze al twee keer een transport heeft geregeld. Beide zaken zijn niet niks. We besluiten Thea mee te nemen naar het kasteel van Sesimbra, hier zit een hond die ’s nachts de boel moet bewaken, overdag zit hij opgesloten. Ana wil kijken of de hond, zoals was afgesproken, wel water en eten heeft. Dit is zo, maar het is een triest gezicht deze hond te zien. Bijna aan de overkant van het kasteel bezoeken we Xana en Xanoca , ook daar een trieste situatie, de honden zijn bang. Voor we naar het terrein gaan hebben we nog een tussenstop bij Lena, zij vangt katten op.

Op het terrein zijn Rosa en Katia al druk bezig hokken schoon te maken. Sommige honden lopen los en spelen met elkaar. Veel tijd hebben we niet meer want we hebben een lunchafspraak met Felix Rafaz, hij is raadslid en draagt dieren en Ver. Bianca een warm hart toe, dat blijkt ook uit onze gesprekken. Na de belofte elkaar op zaterdagavond weer te zien, gaan wij naar de haven van Sesimbra om te kijken of daar nog honden lopen en Felix moet ook weer aan het werk. We zien een paar honden in de oude haven, maar deze worden verzorgd door de vissers en zijn inmiddels door Ver. Bianca gesteriliseerd of gecastreerd. Voor het gesprek met de burgemeester gaan we nog gauw even naar het fort, maar daar is het druk met mensen en een hond laat zich daar nu niet zien.

Het gesprek met de burgemeester geef ik in dit verslag niet meer weer, dit is inmiddels bekend. Wij rijden hierna naar Aldeia do Meco, de “woonplaats” van Winty en Jazz. De auto’s rijden af en aan en het is levensgevaarlijk. Zodra het terrein een leeg plekje heeft voor twee reuen zullen zij hierna toe worden gebracht. Het wordt te gevaarlijk voor ze. ( Update 12 september: Winty en Jazz verblijven sinds vandaag op het terrein) Ana krijgt bericht dat Simone nog naar de dierenarts moet en we rijden naar het terrein om haar op te halen, laten haar achter bij de dierenarts en gaan Lily bij de andere dierenarts halen. Zij is blij Ana en Rosa weer te zien. Na betaald te hebben gaan we weg, halen Simone op en vertrekken we weer richting terrein. De telefoon van Ana gaat voortdurend over en nu krijgt ze een telefoontje over een moeder en 7 pups in de Lagoa de Albufeira. We wilden daar al heen, maar nu krijgt Ana het bericht dat twee pups zijn overleden, ze kan mij niet precies in het Engels vertellen hoe. Maar eerst moeten we Lily en Simone nog wegbrengen, daarna richting de Lagao. Aangekomen bij die plek zien we meerdere volwassen honden, allemaal teefjes. De pups zijn gauw gevonden, de moeder zien we eerst niet. Ik zie nu ook hoe de twee pups zijn gestorven, geplet onder olievaten, het is een verschrikkelijk gezicht. De nog overgebleven pups worden meegenomen, het is emotioneel te zien hoe de moederhond hier op reageert. De pups zijn beter af wanneer ze meegaan, ik weet het, maar toch. Ik kan het verdriet van de moeder bijna voelen. De andere honden, er inmiddels ook een reu bijgekomen, zijn te wantrouwend en daar moet langzaam aan gewerkt worden tot ook zij in ieder geval gesteriliseerd en gecastreerd kunnen worden. Met de pups rijden we weer naar het terrein, inmiddels is het donker en koud geworden. Tegen 23.00 uur rijden we naar Dilia en Luis, waar we nog eten en drinken. Wat zal de volgende dag weer brengen?

Ook die dag, zaterdag, begint vroeg. Eerst naar het terrein, er zal gewerkt moeten worden. Rosa is bezig met de hokken, Katia heeft ’s zaterdags altijd vrij. Enkele mannen zijn aanwezig om klein klusje te doen. Ik film en fotografeer, de verreweg makkelijkste taak. De “Lagoapups” maken het goed en de vier honden die we vrijdag hebben opgehaald ook. ’s Ochtends is Charly gebracht, weer een pup. Na een lichte en korte lunch gaan Ana en ik richting Lagoa de Albufeira, het is een prachtig natuurgebied, maar ook een heel slechte plek voor dieren. Ze heeft geen idee hoeveel honden en katten hier jaarlijks gedumpt worden, verwilderen en zich nooit meer aan de mensen vertonen. We zien geen dieren, alleen mensen, heel veel mensen. We besluiten door de wijk heen te rijden, veel Portugezen hebben een weekendhuis hier maar laten hun honden tijdens werkdagen alleen. We zien de dochter van Cuca op straat terwijl ze wel een baasje heeft. Ana had al een paar keer aangeboden het teefje te steriliseren, maar daar voelde de eigenaar niks voor en nu heeft de hond een nestje. In totaal waren er 12 pups, we zien na een tijdje 5 tevoorschijn komen. Er zit een gat in de poort, misschien zijn de pups ontsnapt of weggegeven. Ana zal proberen de eigenaar te spreken te krijgen. Op het terrein zal intussen een dierenarts gearriveerd zijn om een paar volwassen honden en de nieuwe aangekomen pups te vaccineren en ook wij gaan gauw die kant weer op. ’s Avonds zijn we net op om nog een snelle douche te nemen en ons te verkleden want we gaan uit eten. Ik wist dat Felix zou komen, maar er zijn meer mensen en de meeste ken ik niet. Ook de burgemeester komt. Later blijkt waarom want DZG wordt erelid van Vereniging Bianca!

De volgende dag moet ik alweer naar Nederland. Ana zal mij naar het vliegveld brengen. Eerst nog even een bezoek aan Flap, geen enkele verandering in zijn situatie en ook de straathonden gaan we bezoeken. Bij een steengroeve, bewaakt door een mevrouw in de 80, moet Ana nog even wat voer brengen. Zij heeft een paar honden en soms laten mensen hun honden bij haar achter. Deze mevrouw heeft nauwelijks geld om voor zichzelf te zorgen, Ana brengt daarom in ieder geval eten voor de honden. Twee pups laten zich ook zien, deze zijn uitgezet en Ana besluit deze mee te nemen. De mevrouw laat ons een dode hond zien, ze is bang dat deze is vergiftigd. Na beloofd te hebben de gemeente te bellen om de hond op te halen gaan wij weer richting Lissabon. Maar nog maar net op de snelweg zien wij aan de andere kant een hond lopen, op drie pootjes want het vierde lijkt gewond te zijn. Ana zet direct de auto aan de kant en loopt naar de overkant. De hond is dan al uit het zicht. Ik zie Ana de bosjes ingaan en even later komt ze terug, hoofdschuddend. De hond zag haar maar keek in paniek om zich heen, dan weet Ana dat ze niet verder moet gaan want de kans is groot dat de hond de weg oprent met alle gevolgen van dien. Ze zal hier regelmatig terugkomen om te zien of ze de hond kan vinden. Nu dan toch eindelijk naar het vliegveld. Maar .. we zien bij een winkeltje een heel magere hond liggen. Weer stoppen we, de auto in de achteruit want Ana wil de eigenaar spreken. Hij is er niet, maar zijn vrouw verwijdert in ieder geval het tuigje van de hond, je ziet waar het al een tijd heeft gezeten. Ana zal terugkomen om de eigenaar aan te spreken en ze vermoedt dat de hond ziek is. Aan deze weg wonen veel mensen die honden gebruiken als vechthonden, deze is waarschijnlijk slachtoffer geweest.
Ik kom ondanks alles toch nog op tijd op het vliegveld aan.

Het waren drukke en bewogen dagen. Nog meer ben ik overtuigd dat wij aan de goede kant van de hulporganisaties staan. Wat een werk moeten deze mensen in Sesimbra verrichten om dieren te helpen. Hulde aan hen!




© 2007 Tekst en foto’s Ria Kuurman