Wanneer vereniging Bianca een aanvraag voor een adoptie krijgt weten wij dat we erg voorzichtig te werk moeten gaan. Wij gaan alle factoren na die volgens ons essentieel zijn voor een goede adoptie en het geluk van het eventueel te adopteren dier. De hele familie zal aanwezig moeten zijn bij een gesprek en de hond zal zeker door alle familieleden gewenst moeten zijn.  Heel belangrijk is dat de hond een goed en vrij leven zal hebben en als huisdier (dus in huis) gehouden zal worden. Maar helaas ondanks al deze voorzorgsmaatregelen komen in Portugal veel honden (terug) naar de vereniging.

Met welke redenen zult u zich afvragen? Sommige mensen willen een erg schattig pupje zoals een speelgoedhondje, maar groeit het hondje dan is het toch minder leuk geworden. Hij/zij is niet meer zo grappig en dan zijn er opeens verschillende redenen om een hondje terug te brengen; de hond blaft teveel, is “vies” of iemand in de familie heeft astma!

Maar een ander groot probleem in Portugal is ook het grote aantal scheidingen, bij een scheiding moet de hond en/of kat weg want geen van beide partners blijkt dan genegen te zijn om het dier te houden en te verzorgen. Een andere reden kan zijn dat de kostwinner plots zijn baan verliest, moet zijn (vrijstaand) huis verkopen en ziet zich dan genoodzaakt in een  (huur)-flat te gaan wonen.. In deze gebouwen mogen vaak geen dieren gehouden worden of de buren doen er echt alles aan om de hond uit de flat te krijgen. Gezien de economie in Portugal vertrekken ook velen naar het buitenland om te werken, hun huisdier zal niet mee kunnen of willen ze niet meenemen.

Maar er zijn ook “gekke” redenen, bijvoorbeeld; bij adoptie is gezegd dat de hond misschien 15 kilo’s zal gaan wegen als deze volwassen is, als blijkt dat de hond toch zwaarder is geworden (soms een paar kilo’s ) dan wil men het arme dier niet meer. Of wat te denken van deze:“Ik heb genoeg van de hond, hij doet zijn behoefte in de tuin en nu moet ik het schoonmaken”!  Mede om deze redenen” leven” in Portugal  honden op veel te kleine balkons en zelfs in konijnenhokken!!! Elke dag zitten ze op dezelfde plek troosteloos te zijn, jaar in jaar uit, in de brandende zon of stromende regen en  in de koude winters. Wat ook gebeurt is dat honden geen eten meer krijgen, dit in de hoop dat de honden niet meer poepen! Deze honden komen sterk vermagerd bij de vereniging.   

Door het bovenstaande zijn veel honden bang als ze door vereniging Bianca opgenomen worden, ze moeten gesocialiseerd worden met geduld en liefde. Dit geldt voor zowel de honden die Bianca heeft bemiddeld alsook voor de andere honden die “aangeboden” worden.

Elke keer wanneer dit gebeurt zijn wij verdrietig maar onze overwinning is dat veel mensen hun dieren niet meer op straat of in de bossen achterlaten,  maar ons laten weten dat ze hun dier af willen staan. Natuurlijk is het vaak een probleem voor de vereniging om een plek voor deze dieren te vinden, maar voor hen is het een betere oplossing. En daar gaat het uiteindelijk om!!

Françoise da Silva

 

Voor Nederlandse dierenvrienden.

Vandaag heb ik weer een verschrikkelijk verhaal. In elk land is een Golden Retriever een speciale hond, erg lief, erg vriendelijk en ook heel mooi. In Quinta do Conde, gelegen bij Sesimbra in Portugal, is dit helaas niet zo. Weken geleden kregen wij het bericht over een Golden Retriever, zij zat vast geketend aan een muur met een ketting van misschien net een meter lang. Deze ketting was ook nog eens erg zwaar. Ook had deze arme hond geen enkel onderdak.  Deze Golden zat al ruim twee jaar in de regen en onder de hete Portugese zon zonder een kans om hiervoor te schuilen. Als ik spreek over een hete zon is het omdat de temperatuur kan oplopen tot meer dan 38°C  en bij een muur zal het nog veel warmer worden. Door deze hitte kan een dier uitgedroogd raken, zijn huid  kan verbranden en het dier kan komen te overlijden.  Deze hond heeft veel geleden, maar … dit was nog niet alles! Toen Golden jong was is ze overreden door een auto en een pootje was gebroken. Haar eigenaresse is NIET naar een dierenarts gegaan!!! Golden moet een onbeschrijfelijke pijn gehad hebben, zonder verzorging en medicatie. Haar pootje is vergroeid en ze hinkt.

Toen bekend werd dat de hond zo moest “leven” is Ana naar de eigenaresse gegaan om met haar te praten. Wekenlang heeft Ana geprobeerd de mevrouw ervan te overtuigen de hond aan haar af te staan. Ana bood zelfs aan de hond van haar te kopen, elke keer een beetje hoger met het bedrag gaand, € 100,--  € 150,--. Ze bood € 250,--, dit is voor sommige mensen in Portugal een maandsalaris. Helaas weigerde de vrouw steeds, tot drie dagen  geleden!   Ana werd  gebeld dat zij de  Golden  Retriever op    kon  halen  voor € 300,--  Rosa en Ana gingen de hond gisteren (18 februari) ophalen, maar Ana had een cheque ter waarde van € 250.-- bij zich en de vrouw begon te huilen “Ik ben zo verdrietig dat ik mijn hond moet laten gaan.. heb ik niet gezegd dat de hond mee mag voor € 300,--, en waar is de rest van het geld? Ik heb mijn zoontje beloofd een Playstation voor hem te kopen.” Ana en Rosa waren geschokt en kookten van binnen maar hebben niks gezegd. Met de belofte de resterende € 50,-- die zelfde dag nog te komen brengen, hebben ze de hond losgemaakt en snel meegenomen. Ze waren kwaad maar tegelijkertijd gelukkig dat de hond vrij was.

Je hond inruilen voor een Playstation!!!

Françoise da Silva

 

 

BIUCA

 

Nog een verdrietig verhaal, helaas een verhaal wat zo vaak voorkomt in Portugal!
Rosa werkt soms bij iemand in huis, een huis welke toebehoort aan een RECHTER! Twee jaar geleden is hier ’s nachts ingebroken. De rechter besloot hierop een hond aan te schaffen. Hij kocht een mooi Rottweilerteefje en gaf haar de naam Biuca. De eerste maanden mocht zij vrij in de tuin lopen. Tot op een dag  de rechter besloot dat dit niet meer mocht want Biuca vond graven leuk. Niet dat de tuin nou zo mooi was, geen bloemen, geen bomen, geen gras alleen maar zand. Biuca werd opgesloten in een hok van 2 x 1 meter. Niemand die haar ook maar eens meenam voor een wandeling. Wanneer Rosa eens een enkele keer alleen was liet ze Biuca loslopen. Rosa heeft haar baas er wel eens op aangesproken “U heeft geen enkel recht om deze hond dit aan te doen”. Het antwoord wat ze kreeg was: “En dat zeg JIJ tegen een rechter?”.  Om haar baan te behouden moest Rosa haar mond wel houden. Na haar vakantie kwam ze terug en schrok hoe mager Biuca was, ze kon de ribben zien, ook was de hond heel rustig en verdrietig.  Rosa vroeg aan haar baas of Biuca misschien ziek was, maar nee dat was niet het geval. Deze man had besloten de hond minder eten tegen omdat ze “veel” poepte en hij het dan op moet ruimen! Ook gaf hij aan dat Rosa niet moest proberen de hond te voeren want hij hield precies bij hoeveel brokken nog in de zak zaten.  Dit is toch niet te geloven? Rosa kocht van haar eigen geld soms voer voor Biuca, maar dit was niet genoeg. Op een dag is Rosa naar haar baas gegaan en heeft hem gevraagd haar de hond te geven.  Natuurlijk wilde de man dit niet, maar ze mocht de hond wel kopen. Na ruggespraak met de anderen van vereniging Bianca bood Rosa hem € 250.--. Echter weigerde hij dit aanbod, hij wilde € 500,00 want hij had de hond ook al twee jaar lang moeten “voeren”.  Dit bedrag was echter voor Bianca te hoog. Maar vorige week kreeg Rosa een telefoontje van de rechter, voor € 250,-- mocht zij de hond op komen halen. En deze week zal Biuca opgehaald worden. Ik ben ervan overtuigd dat deze rechter ooit voor dit alles zal “betalen”.  

Françoise da Silva

Star, een Ierse Setter

Drie jaar geleden, onze vereniging Bianca was nog maar pas begonnen, kregen wij telefoon.  Op straat in Cotovia was een mooie hond gezien. Wij zijn direct gaan kijken en zagen een pracht van een Ierse Setter, hij stond midden op de weg, terwijl de auto’s aan beide zijden de  rakelings aan hem voorbij reden. Hij verroerde zich niet, maar was erg bang! Het is ons gelukt, ondanks het verkeer, om de hond te vangen. Na een bezoek aan de dierenarts bleek dat de hond blind was. Hij was echt heel mooi met zijn herfstkleur, zijn lange haren en erg lief. We besloten hem Star te gaan noemen.  Maar waar moesten we de hond onderbrengen? We hadden geen opvangplekken, geen asiel en in onze eigen huizen zaten al honden die we op straat hadden gevonden, er was geen enkel plekje meer vrij.  Gelukkig kwam de oplossing van mijn buren, Star mocht bij hen in de tuin, zelf woonden zij op dat moment niet in de woning. Er was een kleine opslagplaats, daar kwam een lekker bed voor Star en natuurlijk water en eten. Star was echt een geweldige hond. Na één dag kende hij de weg in de tuin, waar hij twee maanden zou blijven. Vanuit een raam op mijn bovenverdieping kon ik  in de tuin kijken als ik het opende en Star had door dat het mijn raam was! Elke ochtend blafte hij tot ik kwam om met hem te gaan wandelen. Het was echt leuk! Hoe hij het kon weten dat het mijn raam was dat werd geopend? Twee andere vrouwen liepen ook dagelijks met hem, hij kreeg dus elke dag zijn nodige wandelingen. Één van de dames besloot Star mee naar huis te nemen . Hij zou daar drie jaar blijven. Achteraf “leefde”Star drie jaar bij deze mevrouw haar schoonmoeder in de tuin. Deze is echter in December 2006 overleden en haar huis zal verkocht worden. De “eigenaresse” van Star woonde met een andere hond (!) in haar flat, en nu moest zij Star noodgedwongen uit de tuin halen. Ze belde naar de vereniging dat ze Star terug moesten nemen omdat ze zelf geen plek voor hem had. De enige oplossing die Ana had was helaas om Star naar het hondenhotel te brengen. Maar wij zijn zo verdrietig om Star. Dat kunt u zich vast wel voorstellen. Een blinde hond die zijn eigen plek had en deze ook  door en door kende,  al was het in een tuin, moet nu opeens naar een andere plek, welke hem totaal onbekend is. Maar ook een plek waar zoveel andere honden zijn, die hij alleen kan ruiken en horen, met mensen die hij niet kent, opgesloten in een kennel zonder ook maar een kans om er uitgehaald te worden.  Het is te zien dat hij zich alleen voelt en het verscheurt ons hart wanneer we hem zo zien zitten.  Zal er voor Star ooit nog een betere tijd komen?

Françoise da Silva