|
|
* Help ons Helpen *
|
|
Bestel bij Bol.com
|
|
|
|
en steun ons daarmee
|
|
|
Vanmorgen kreeg ik van Lamia het bericht dat Kaloni zichzelf bijna heeft opgehangen ! De schoolbus passeerde vanmorgen de plek waar de hond vocht voor haar leven en de kinderen deden niets, lachten alleen maar wat. Iemand heeft gelukkig Lamia gebeld en verteld wat er aan de hand was. Niemand uit het nabije dorp was van plan om de hond te gaan redden. Het is trouwens ook tekenend dat Lamia wordt gebeld in zo'n geval en niet Vangelis, die toch de 'baas' is van de hond. Tja ....
Lamia vond Kaloni badend in het bloed met flinke verwondingen aan de achterpoten, geen nagels meer over en plekken huid afgeschaafd. Kaloni was waarschijnlijk op de muur achter haar hok gesprongen en toen uitgegleden. Haar ketting was daarbij klem gaan zitten tussen de stenen van de muur waardoor ze geen kant meer op kon en tussen hemel en aarde kwam te hangen. Gelukkig heeft ze het overleefd en kan ze nu gaan bijkomen van de schrik en haar wonden laten genezen. Arm beest ! En zo is er altijd wel wat......
Juliette
|
Totale opbrengst € 147.00 Scaliborbanden besteld en opgestuurd naar Amorgos
|
Kolline
Puppy
 
Kalos
 
No Name
 
|
Update 25 November
Drie honden zijn de gelukkige eigenaar geworden van een eigen huis
Koutcho
Allereerst werd een hok voor Koutcho afgeleverd. Koutcho was immers de enige die niets, zelfs geen lek olievat, had om hem tegen zon, regen, wind en kou te beschermen. Hij moest het hebben van de beschutting van de holle stam en het bladerdak van een olijfboom.Koutcho kreeg een gemakkelijk verplaatsbaar hok (één zijde voorzien van wieltjes onderaan) met een vrij plat dak, waarop hij kan zitten/liggen.
Fovitziari
Een week later kreeg Fovitziari een eigen huis. Vanwege de ervaringen met Koutcho is er voor gekozen de hokken uit te rusten met een puntdak. Op de foto die ik meestuur zie je Fovitziari met zijn oude behuizing (een omgekeerde halve boot) en zijn nieuwe villa. Fovitziari maakt al dankbaar gebruik van zijn nieuwe woning.
Papous
Als derde ging er een hok naar de oude Papous. Vanwege zijn (voor Griekse begrippen) hoge leeftijd - een jaar of acht - heeft hij recht op wat bescherming tegen de stormen en kou in de komende wintermaanden.
Papous moet duidelijk nog wennen aan de luxe villa die hem nu ter beschikking staat. Tot nog toe heeft hij er nog niet in gelegen en is het hok nog spic en span. We gaan er van uit dat wanneer straks het weer slechter gaat worden, hij zijn beschutting wel zal gaan zoeken in zijn nieuwe hok. Op de foto's kan je ook zijn oude behuizing (gedeukt en lek olievat) goed zien. Een hele verbetering nu !
|
Greanne heeft 4 hondenhokken gesponsord voor NO NAME, KALOS, KALLONI , PUPPY
|
Carla Diks heeft 3 hondenhokken gesponsord voor Koutcho , Fovitziari en de oude Papous .
|
Afgelopen woensdag ben ik teruggekomen van een korte reis naar Amorgos. Na de adoptie van mijn Myrtho hebben we contact gehouden. We hadden al snel afgesproken dat Lamia, wanneer ze in Nederland zou zijn, een keer bij ons kwam kijken naar Myrto. Heel graag wilde ik ook iets (praktisch) doen voor de andere honden op Amorgos. Dus toen Lamia schreef dat ze gevraagd is te assisteren bij een filmproject in oktober, heb ik mijn hulp aangeboden. Om alvast kennis te maken met de situatie daar, leek het een goed idee om in augustus, wanneer Juliette Mastenbroek daar zou zijn, ook een weekje naar Amorgos te gaan. Zo gezegd , zo gedaan.
 
Het was een hele ervaring om met eigen ogen te zien hoe de honden daar moeten (over)leven. En om mee te maken hoe het is om dagelijks de honden te verzorgen, terwijl je weet dat hun toekomst onzeker is. Tegelijkertijd is het ongelooflijk hoe de honden reageren, zo blij en dankbaar. Zich schikken in hun trieste lot als je weer weggaat, soms onder protest, maar altijd vol vertrouwen dat je weer terugkomt. Het zijn hele rituelen, ook voorafgaand aan de ronde: eten klaarmaken en verdelen, ook voor de zwerfkatten die zich op diverse plaatsen verzamelen, water halen, niks vergeten. Lamia is eigenlijk een mobiel asiel, en dit moet allemaal naast haar normale werkzaamheden gebeuren. De psychische druk is groot, want de meeste eilandbewoners hebben geen begrip voor haar passie. Bovendien moet meneer Vangelis (die de honden dit ellendige leven bezorgt) ook nog te vriend gehouden worden, omdat er anders helemaal niks meer mogelijk is.
Mariëtte Wolffensperger
|
 Voor de honden en katten op Amorgos is er het afgelopen jaar niet veel veranderd : de honden - Papous, Puppy, Noname, Kalos, Kaloni, Iroas, Palavos, Koutcho en Fovitziari - liggen nog steeds dag in dag uit vast aan hun ketting en de katten en kittens zijn nog steeds ondervoed en worden maar al te vaak gepest, mishandeld en (deze winter weer) vergiftigd. Het gif maakt daarbij geen onderscheid tussen huiskatten en zwervers, tussen ongesterilliseerde en gesteriliseerde katten. Om moedeloos van te worden.....
Toch zijn er ook wel enkele lichtpuntjes waar te nemen, je moet alleen heeeeeeel goed kijken om ze te zien en te waarderen. Ik noem er een paar :
- de beheerder van de gemeentecamping waar Koutcho en Fovitziari dankzij de burgemeester een plek hadden gekregen, klaagde aan het begin van het seizoen steen en been over de aanwezigheid van de honden. Deze zouden de campinggasten met hun geblaf uit de slaap houden. Gelukkig hield de burgemeester voet bij stuk en zei dat zodra de gasten zelf zich bij hem zouden komen beklagen hij de zaak in behandeling zou nemen. Eerder niet.Resultaat : de honden liggen er nog steeds, kregen soms zelfs wat extra aandacht en eten van campinggasten en Fovitziari (de getraumatiseerde) is absoluut minder angstig dan een half jaar geleden.
- terwijl de meeste voorbijgangers (in auto of op brommer) onbekommerd lijken te genieten van het prachtige landschap en de aanblik van de kettinghonden kennelijk hun euforie niet verstoort, besloot ene Vicky, een Griekse uit Athene die op Amorgos vakantie vierde, een officiële klacht in te dienen over de situatie waarin de honden verkeren. Zij heeft dit op een ander eiland (Karpathos) ook al eens gedaan en de zaak zal daar binnenkort (na drie jaar !) voor de rechter komen. Ook in Athene is Vicky nauw betrokken bij animal welfare. En voordat we nu te vroeg gaan juichen : binnen 2 dagen nadat de klacht was ingediend waren de honden die Vicky had gezien ineens van hun plek verdwenen en vonden we ze terug op de 'vuilnisbelt' (zie foto: een plaats waar Vangeli wel vaker honden parkeert, wat verder van de weg gelegen en dus minder zichtbaar. Van de vier honden die daar toen lagen hadden er twee (Palavos en Kaloni) geen enkel plekje schaduw tot hun beschikking. We hebben daar toen met kratten en pallets l wat schaduw voor hen geïmproviseerd, waar ze onmiddellijk dankbaar gebruik van maakten. Zie onderstaande foto's  
Vangeli maakte desgevraagd duidelijk dat de honden over een paar dagen weer terug zouden gaan naar hun oorspronkelijke plek. Zou het toeval zijn dat Vicky dan net weer op weg terug naar Athene was ?
Ziezo, probleem opgelost !
 - Mariëtte, die in januari jl. hond Myrto adopteerde (en ze leefden nog lang en gelukkig) is voor een kort werkbezoek op Amorgos geweest ( zie haar verslag op de website) en heeft een dag of vier meegedraaid. In de ochtend eten (spaghetti met kippenlever en wat brokken) klaarmaken en verdelen tot 9 porties (zie foto), dan onderweg naar het dorp de flessen water vullen (een stuk of 20) en vervolgens op pad naar de vijf verschillende plekken waar de honden liggen. Vrijwel op al deze plekken komen ook de katten uit de wijde omtrek aangerend wanneer ze de auto horen. Voor hen is er dan ook altijd wel een hapje te eten. Mariëtte typeerde de hondenronde treffend als 'een rijdend asiel'. We kunnen daar gerust de naam 'rijdende EHBO-post' aan toevoegen, want maar al te vaak moet er een hond of kat worden opgelapt met antibiotica of pijnstilling.
Enfin, Mariette heeft na terugkomst in Nederland en na uitvoerig overleggen en overwegen met DZG inmiddels besloten opvangadres te willen worden voor één van de Amorgos-honden. Prachtig !
De vraag is nu alleen nog welke hond zich kan gaan warmlopen voor de reis. Zou de oude Papou met zijn achterpoot uit de kom en jarenlange eenzaamheid in de middle of nowhere nog enige kans maken op adoptie ? We zouden hem zo graag nog een paar mooie laatste levensjaren gunnen! En hoeveel kans zou Koutcho hebben, met zijn gebroken voorpootje (waarop hij trouwens vrolijk huppelend rondkart)? Noname misschien ? Hij zou een prachtige en trouwe huishond kunnen zijn en Vangeli lijkt hem niet meer nodig te hebben. Hij komt soms een maand niet langs de plek waar Noname ligt, dus als Lamia hem niet zou verzorgen...... En dan hebben we natuurlijk nog spring-in-t-veld Palavos, die geniet van iedere seconde aandacht en probeert je zo lang mogelijk tegen te houden als je weggaat.De komende week zullen van alle Amorgos-honden afzonderlijk nog updates op de website worden geplaatst.
Juliëtte
|
Het is maandag 26 oktober, 06.00 uur (Griekse wintertijd) en ik zit op de boot van Amorgos naar Piraeus (Athene). Vorige week dinsdag ben ik aangekomen op het eiland, nadat ik vrij kort daarvoor pas had besloten om een vlucht te boeken. Ik wilde graag Lamia nog wat helpen met ‘haar’ honden en wat tijd doorbrengen met Fovitziari (ik noem hem Fozzy). die waarschijnlijk bij ons als opvanghond zal komen.
Het waren zeer intensieve dagen, mede doordat aan het einde van de week het weer omsloeg van aangenaam nazomers naar winters. Regen, heftige onweersbuien en wind van alle kanten. Het directe gevolg is dat de wegen steeds meer onbegaanbaar  worden en er constant zorgen zijn over de toestand van de honden op de diverse locaties. Hun leefruimte wordt dan een modderpoel, hun enige beschutting is het hondenhok. Maar de regen komt van alle kanten en dus ook door de opening. Vaak draaien de honden zich vast met hun ketting door alle obstakels en kunnen dan niet in hun hok komen. Bovendien verplaatst de eigenaar (Vangeli) regelmatig zijn honden zodat ze dan helemaal zonder hok vastgebonden zitten met hoogstens een lek olievat. Deze week zijn we op zoek gegaan naar Kalos, die al 6 dagen niet meer op zijn plek was. Na lang aandringen kreeg Lamia van Vangeli de informatie over de verblijfplaats van Kalos, nog verder weg dan Noname. Toen we hem vonden lag hij helemaal vastgedraaid met zijn ketting onder een boom, tussen de vliegen, stinkende botten en zijn eigen uitwerpselen. Er was wel water, maar daar kon hij niet bijkomen. Kalos was bij zijn vorige eigenaar een werkhond en mocht de hele dag mee met de herder en zijn kudde. Nu gebeurt dat nog maar zo nu en dan en ligt hij de rest van de tijd vast, meestal in ‘the middle of no where’. Zijn hoektanden zijn afgebroken omdat hij het vee zou bijten. Hoe moet hij dat weten? Een training heeft hij nooit gehad. Het is hartverscheurend als je zo’n hond in de ogen kijkt. Lamia heeft een tijd geprobeerd om dit niet te doen bij één van de honden die er bij is gekomen, om afstand te houden. Na een paar weken lukte het niet meer en was ze weer betrokken bij het leed van een dier. Het was Noname, vandaar de naam.
Zoals al eerder op de site stond over de perrera van Son Reus, het is niet ook te beschrijven hoe de situatie van de honden op Amorgos is. Je moet het ervaren. Het is ook de onmacht en de mentaliteit van de Grieken die het werk voor Lamia zo moeilijk en soms onmogelijk maken. Zij staat er helemaal alleen voor, niemand zal haar vervangen als zij niet beschikbaar is. Een paar vrienden op het eiland kunnen haar af en toe wat helpen, maar nooit de hele dagelijkse ‘duty’, zoals zij het noemt. De hulp uit Nederland van Juliette en DZG wordt enorm gewaardeerd, vooral vanwege de betrokkenheid. Ook financieel zijn de bijdrages voor de honden een grote steun. Evengoed zou Lamia alles zelf betalen, tot de laatste cent. Wat zij zoal besteed heeft dit jaar:
- Afgelopen week zijn alle honden gevaccineerd.
- Palavos heeft de hernia operatie gehad, en is bespaard gebleven van een langzame, pijnlijke dood.
- Papou krijgt pijnstillers omdat hij zijn poot uit de kom heeft en verder geen medische behandeling kan krijgen.
- Koutcho en Fovitziari hebben alle papieren , vaccinaties, chip etc. gehad voor de reis naar Nederland.
- De Scalibor bandjes zijn allemaal, met succes, in gebruik.
- Diverse zwerfkatten met ontstekingen krijgen antibiotica behandelingen.
- Alle honden en zwerfkatten onderweg en op de locaties krijgen goed en smaakvol voer.
Enige lichtpuntjes ook zijn de honden die geadopteerd worden en een liefdevol thuis krijgen. De volgende geluksvogels zijn Koutcho en Fovitziari, Lamia is zo blij voor deze lieverds. Helaas kon ik deze keer Koutcho niet mee terug nemen omdat hij al geregistreerd was op de naam van Juliette. Met de huidige regels is dit kennelijk niet zo snel aan te passen. Koutcho is er helemaal klaar voor. Hij is een gemakkelijke, dankbare goeierd. Dapper ‘hoempelt’ hij met zijn gebroken poot, maar hij is zeker niet zielig. Fovitziari heeft nog even de tijd nodig om voorbereid te zijn op de lange reis naar Nederland. Want eenvoudig is ook dat niet: met de hond op de boot (Amorgos-Piraeus is 9 uur),
vervoer naar de luchthaven (honden mogen niet in de bus of taxi) en dan nog met het vliegtuig. Dat is veel stress voor elke hond. Fovitziari is als pup getraumatiseerd door de behandeling van zijn baas, Vangeli. Daarna heeft hij alleen maar vastgezeten aan de ketting. Toen Lamia hem voor het eerst zag was hij niet te benaderen, geen agressie, maar doodsbang. Samen met Koutcho, is hij gedumpt door Vangeli. Sindsdien zitten ze bij de camping en krijgen ze dagelijks een bezoek van Lamia (hondenhok, eten, drinken en een wandeling van 10 min). Heel langzaam komt het vertrouwen in mensen terug. Inmiddels durft hij mee te gaan in de auto en heeft hij deze week, samen met Koutcho, gelogeerd bij het huis van Lamia. Ik ben ervan overtuigd dat het, als we meer tijd aan hem kunnen besteden, goed gaat komen. Hij is een zoon van Myrto, en heeft dus een goed voorbeeld bij ons.
De honden van Amorgos zijn niet agressief. Maar zo dankbaar en uitzinnig blij met elke minuut aandacht. Ze omarmen je letterlijk (Palavos) of gaan voor je voeten liggen als je weg wilt gaan (Kalloni). En dat maakt het weggaan zo zwaar, zij moeten daar blijven, vastgeketend. Je weet nooit wat er allemaal gebeurt voordat je weer komt. Lamia’s grootste zorg is de komende winter. Ik heb nu het begin van de regen meegemaakt en het wordt tot en met maart alleen maar erger. De wegen, vooral naar de honden die het verst buiten Chora zitten, zijn slecht. Grotendeels onverhard, met dikke keien en sterk hellend. Lamia moet met haar kleine Hyundai straks door de gaten, modder en diepe plassen glibberen, levensgevaarlijk. Ze overweegt om een aantal maanden op het eiland een 4-wheel drive te huren en hoopt een redelijke prijs af te kunnen spreken, het is tenslotte laagseizoen. Evengoed gaat dat veel geld kosten, maar ze heeft nu al zo veel stress bij de gedachte dat ze straks misschien wel een week lang de honden niet kan bereiken. Omdat ze de honden al zo lang verzorgt zijn het haar kinderen geworden. Ze voelt zich verantwoordelijk maar is met handen en voeten gebonden.
Op de foto hieronder links is de plek van Iroa te zien , op foto rechts Kalloni (let op de tegenstelling met het prachtige uitzicht!) en de foto daaronder waar ze alle drie (ook Palavos) op staan. Bij deze kun je zien dat Palavos en Iroas redelijk dicht bij elkaar kunnen komen en dat is een probleem, want ze vallen vreselijk uit tegen elkaar. En dat dus 24 uur per dag. Na deze foto’s begon de regen pas te komen, toen veranderde de hele plek in een modderpoel.
Mariette
|
 Op een dag in de vroege zomer van 2009 was hij er opeens : een leuke, kleine zwarte hond zat op de plek waar Kalos, Kaloni en Palavos aan de ketting lagen en keek van gepaste afstand toe hoe Lamia de honden en katten verzorgde. Hij bleek een stuk bergafwaarts te 'wonen', waar zijn baas - een herder uit Chora - een stukje land met wat stallen bezat.
We noemden hem 'the little black one' en begonnen hem af en toe ook wat te eten te geven wanneer hij er was. Al gauw kende hij het geluid van de auto en kwam hij vrolijk de berghelling oprennen zodra hij het vertrouwde geluid hoorde. Vooral in het begin was hij erg schuw en niet te benaderen, maar naarmate de tijd verstreek kreeg hij meer vertrouwen en liet hij zich graag aaien. Soms verscheen hij niet en al gauw bleek dat dat was omdat er dan bij de stallen een manspersoon rondscharrelde. Zijn baas was er en kennelijk mocht the little black one dan niet weg.
Op een dag in de late winter van 2010 was hij er opeens niet meer, : we hoorden van een vriendin dat the little black one een schaap had aangevallen en daarom door zijn baas was opgehangen. De vriendin wil niet dat bekend wordt dat zij deze  informatie heeft doorgespeeld, uit angst voor repressailles of uitsluiting.The little black one is niet de eerste hond die door deze herder is gedood en het zal vermoedelijk ook niet de laatste zijn. Deze herder is geen uitzondering op Amorgos, noch in de andere delen van het mooie Griekenland.
De plaatselijke bevolking is onverschillig of bang om hun nek uit te steken voor een stomme hond. Een Animal Welfare Society is op Amorgos in oprichting, de motivatie en inzet van veel van de kandidaat-leden lijkt dubieus. We zullen er op aandringen dat de manier waarop de organisatie op dit soort gebruiken zal gaan reageren op de allereerste vergadering die plaatsvindt zal worden geagendeerd!
Temidden van dit soort, helaas regelmatig terugkerende, gruwelijke gebeurtenissen, blijft Lamia zich inspannen om in ieder geval een aantal honden (op dit moment 8) van een basis verzorging te voorzien : de meeste krijgen dagelijks te eten, water en een korte wandeling, enkele liggen echter zo ver weg van de bewoonde wereld dat zij ze maar eens in de twee dagen kan bezoeken. Zij heeft de afgelopen winter drie autobanden (waarvan twee pas enkele maanden oud) kapot gereden op de slecht begaanbare weggetjes vol kuilen en rotspunten en maakt zich veel zorgen over de enorme verhoging van de benzineprijzen in Griekenland (vanwege de staatsschuld, die moet worden ingelopen). Zonder auto zijn de honden immers niet te bereiken, ook al omdat al het voer en de vele flessen water moeten worden meegebracht.Ook willen we de honden ook dit jaar weer beschermen tegen allerlei nare ziektes door Scalibor halsbanden op te sturen.
Wilt u Lamia en de honden helpen?
Donaties voor Amorgos kunt u overmaken op
SNS-bankrekening 96.48.24.019
t.n.v. Dierenhulp zonder Grenzen te Valthermond,
o.v.v. Hulp Amorgos
|
Doulos (= slaaf, dienaar)
Lamia's 'kerstcadeau'
Na een jarenlange lijdensweg als 'blafmachine' van een plaatselijke geitenherder, die de hond zo'n kilometer buiten het havenstadje Katapola (Amorgos) aan de ketting hield, werd Doulos in de late herfst van 2009 doorgegeven aan een andere herder. De arme hond had al die jaren overleefd op een dieet van droog brood met af en toe een overgebleven kliekje en was blootgesteld aan de gloeiende hitte in de zomer en de ijzige, natte kou in de winter. De luxe van af en toe een bak met water in de droge zomermaanden had hij vooral te danken aan toeristen die het beest op hun wandeling ontdekten en met hem te doen hadden.
Misschien was hij een probleem voor zijn eigenaar geworden omdat hij de aandacht trok van nogal wat toeristen, die veel medelijden met de arme hond hadden en er een klacht over indienden bij de lokale autoriteiten, wie weet ? Feit is dat hij, nu hij was overgedaan aan een nieuwe eigenaar, uit het zicht bleef van eventuele voorbijgangers.
Op 22 december 2009 trof Lamia op haar gebruikelijke 'hondenronde' een zacht jankend hoopje aan op de plaats waar voorheen Kalos, één van de door haar verzorgde honden, had gezeten. Kalos was inmiddels door zijn eigenaar Vangelis verplaatst naar een andere plek.
Het hoopje hond was Doulos, die nu toebehoorde aan een herder, die voor enige tijd naar Athene was vertrokken en zijn  hond zo lang in bewaring had gegeven aan de ons inmiddels welbekende Vangelis, die zelfs voor locale begrippen zijn dieren zeer wreed behandelt. Doulos bleek al ruim een week op deze plek - achter een muurtje van een vervallen en verlaten ruine - te zijn aangeketend en Lamia werd door de assistent van Vangelis, gewaarschuwd hem onder geen beding van de ketting af te halen.
De hond lag te janken en haalde gierend adem. Het leek wel of hij asthmatisch was. Hij lag op zijn zij en zijn kop bewoog op een vreemde manier. Aanvankelijk drong het tot Lamia, vanaf een afstandje naar de hond kijkend, niet door wat er aan de hand was: om er zeker van te zijn dat de hond zich niet los zou kunnen trekken, waren zijn poten bijeen gebonden, vandaar dat de hond op zijn zij lag ! Maar dat was nog niet alles : er was een touw om zijn lichaam gewonden, zo strak dat het in het vlees had gesneden en lelijke wonden had verzoorzaakt, die er ontstoken uitzagen. Dat zelfde touw verstikte hem waardoor hij stuiptrekkingen had. Lamia huilde terwijl er langzaam tot haar doordrong wat ze zag en ze kon niet anders dan de hond losmaken, tegen de uitdrukkelijke orders in die ze had gekregen.
Tijdens de Kerst- en Nieuwjaarsperiode bezocht Lamia de hond dagelijks op zijn eenzame plek, ver af van de bewoonde wereld (ruim een uur rijden over slechte rotsweggetjes) Ze voedde hem, verzorgde zijn wonden, wandelde met hem, ontwormde hem en verving het scherpe touw door een zachte leren halsband en een ketting van enkele meters lang, waardoor hij enige bewegingsvrijheid kreeg. De wraak van Vangelis zou ze op de koop toenemen had ze besloten.
Half januari was Doulos zo ver opgeknapt dat Lami haar bezoeken aan hem kon terugbrengen naar eens per twee dagen.
De inmiddels naar Amorgos teruggekeerde baas van Doulos maakte geen aanstalten zijn hond te komen ophalen. Hij zag het niet erg zitten omdat Doulos naar verluidt op jonge geitjes jaagt. Het duurde dan ook nog tot eind februari voordat hij eindelijk de moeite nam de hond mee te nemen naar een nieuwe plek : nog eens een half uur verder met de auto en dan nog eens zo'n 15 minuten te voet bergafwaarts. Een van god verlaten eenzame plek, maar in ieder geval is er een plekje waar Doulos kan schuilen tegen de regen en de brandende zon en voor zover we nu weten krijgt hij van tijd tot tijd water en restjes te eten. Naar onze begrippen mijlenver verwijderd van het begrip dierenwelzijn, maar menig hond op de mooie Griekse eilanden zou er voor tekenen !
Lamia zal Doulos blijven bezoeken en verzorgen, zij het maximaal enkele keren per week. Haar allergrootste zorg op dit moment is dat hem het zelfde lot beschoren zal zijn als 'the little black one' en hij zal worden opgehangen, wanneer mocht blijken dat hij niet te vertrouwen is met de kudde.
Om Doulos toch einigzins te kunnen helpen, en Lamia ook, die deze verschrikkingen van dichtbij mee moet maken, komt Doulos in ons programma "En ... ik Dan?"
|
Ter info nog even het laatste nieuws dat wij hoorden:
1. Doulos is al een paar dagen spoorloos. Hij heeft zich los weten te rukken en niemand weet waar hij uithangt. We hopen dat hij het er levend zal afbrengen.
2. Zelfs de herders van Amorgos zijn verontwaardigd over de moord op the little black one. Iedereen weet er nu van en de herder die hem heeft opgehangen en daarover macho loopt op te scheppen wordt door velen met de nek aangekeken. Ook zijn broer, die ook zijn hond opgehangen heeft, wordt daarom geminacht. Zelfs onze grote vriend Vangelis spreekt er schande van ! Toch nog een greintje fatsoen!
De kettinghonden van Amorgos
De recente berichten op de DZG-website over de kettinghonden op Amorgos (o.a. 'the little black one' en 'Doulos') hebben bij veel lezers medelijden en afschuw, maar ook de nodige vragen opgeroepen : waarom worden deze honden niet bij hun slechte bazen weggehaald en naar een betere omgeving overgebracht ?
Welnu, deze kettinghonden of 'barreldogs', zoals ze in het Engels worden genoemd (verwijzend naar hun behuizing, die meestal bestaat uit een oud, verroest en lek olievat) tref je niet alleen op Amorgos, maar overal op het Griekse platteland aan wanneer je een beetje van de gebaande toeristenpaden afwijkt.
Het zijn werkhonden, die van oudsher als waakhond, jachthond of herdershond worden gebruikt.
Deze honden zijn het bezit, het gereedschap, van de eigenaar en je kunt ze dan ook niet zo maar weghalen, net zo min als je de hamer of zaag kunt wegnemen van de timmerman. Griekenland kent nu eenmaal geen 'animal cops' of een andere vorm van gelegitimeerde controle op het dierenwelzijn.
En wat nog belangrijker is : als je ze zou weghalen neemt binnen no time de volgende stakker de vrij gekomen plek in en begint het hele circus van voren af aan. De honden die er nu liggen weten (helaas) niet beter meer en we hebben er daarom voor gekozen hun leefomstandigheden ter plekke te verbeteren : een hok, eten en drinken en medische verzorging.
Natuurlijk hopen we daarbij ook dat ons 'goede voorbeeld' navolging krijgt en dat de eilandbewoners zich bewust worden van het feit dat je ook anders met dieren om kunt gaan. Zodra een hond door zijn baas wordt 'afgedankt' zijn we de eersten om hem op te vangen en ter adoptie aan te bieden. Zo zijn op dit moment de honden Fozzy (Fovitziari) en Papous te adopteren.
De Griekse cultuur staat helaas niet bepaald bekend om zijn diervriendelijkheid : de angst/afkeer van die gevaarlijke, vieze honden en katten wordt er van generatie op generatie met de paplepel ingegoten.
Kenmerkend voor de eilandcultuur is een grote onderlinge afhankelijkheid en verbondenheid. Men is eeuwenlang geïsoleerd geweest van de buitenwereld en was volledig op elkaar aangewezen.
Kortom : de lokale gemeenschap is gewend aan het wrede bestaan van de honden- en kattenpopulatie, heeft van jongs af aan 'geleerd' dat honden en katten vies en gevaarlijk zijn en heeft elkaar nodig om (economisch en sociaal) te kunnen functioneren.
Mentaliteitsverandering van de lokale bevolking is de enige oplossing voor de kettinghonden en zwerfkatten van Amorgos, maar dat zal niet van de ene op de andere dag bereikt zijn.......
|
Vandaag kregen wij bericht over Doulos: hij is gesignaleerd in de buurt van Katapola. Een vriendin van Lamia zag hem bij haar huis, maar had niets om hem mee vast te binden. Ze heeft hem te eten gegeven en Lamia gebeld. Die zit dit weekend in Athene , maar heeft van daaruit de baas van Doulos gewaarschuwd.In ieder geval leeft hij dus nog gelukkig. We houden u op de hoogte.
|
Enkele dagen geleden is Doulos weer gevangen en teruggebracht naar de plek van waar hij ontsnapte. Daar is hij nu weer vastgeketend aan een korte (ca 2 meter) ketting, die bovendien zodanig aan zijn halsband is bevestigd dat Lamia hem helaas niet kan losmaken om even te kunnen wandelen. Hij zou alleen met behulp van gereedschap los te maken zijn en het risico is groot dat, wanneer hij opnieuw zou ontsnappen, Lamia de schuld zou krijgen. En mocht er dan ergens op het eiland een geit of schaap worden aangevallen dan is het wel duidelijk wie de rekening gepresenteerd gaat krijgen. Met de huidige eigenaar, Vasilis, heeft Lamia kort geleden voor het eerst gesproken. We zullen moeten afwachten hoe hij Doulos zal verzorgen, Lamia zal daarom voorlopig 2x per week gaan checken of Doulos beschikt over eten en water.
|
Zoals de meeste lezers inmiddels zullen weten zorgt Lamia op het afgelegen Griekse eilandje Amorgos voor een aantal verwaarloosde kettinghonden en de nodige zwerfkatten. Meer info hierover is te vinden op de site
Bij een bezoek aan hond Doulos, die ver weg van de bewoonde wereld aan de ketting ligt, stuitte Lamia onlangs op twee pups. De ene was al dood, de andere bijna. Het hondje was overdekt met teken en zijn bekje en tongetje waren vanwege gebrek aan bloed al helemaal wit.
De argeloze lezer zal zich misschien afvragen hoe een paar puppies in vredesnaam verzeild raken in de middle of nowhere, ver weg van huis en haard ? Welnu, dit is de manier waarop veel Grieken het probleem van ongewenste pups 'oplossen'. Ieder voor- en najaar loop je de kans dit soort ellende tegen te komen wanneer je van de toeristisch gebaande paden afwijkt.Lamia heeft het hondje direct mee naar huis genomen en daar verzorgd. Helaas bleek de pup al te ver heen om nog op te knappen. Enkele uren later is hij overleden.
Op Amorgos is er geen dierenarts. De dichtst bijzijnde dierenarts is te vinden op het eiland Naxos op een afstand van ruim vier uur varen. Lamia heeft een intensief en goed contact met deze dierenarts, die vaak na telefonisch overleg de nodige medicamenten via de 'M.S. Skopelitis' (de boot die alle kleine eilanden rond Naxos bedient) naar Amorgos verscheept.
Vaak kunnen niet al te gecompliceerde ziektes op deze manier goed worden bestreden, met name met pijnstillers en antibiotica. Helaas is dit niet in alle gevallen mogelijk. Zo bevindt zich bijvoorbeeld onder de groep zwerfkatten waar Lamia voor zorgt een zwarte kat die we Cyclopina hebben genoemd, omdat zij al sinds jaar en dag een 'derde oog' heeft : een diepe krater, waarover het vel heen groeit om dan vervolgens weer open te barsten. Keer op keer herhaalt dit proces zich. Er zijn al meerdere behandelingen geprobeerd met antibiotica pillen en zalfjes, tot nog toe tevergeefs.
Een andere kat uit dezelfde groep, genaamd 'Kokino' (de rode) bleek zo'n ernstige ontsteking te hebben aan kop en schouder, dat een operatie noodzakelijk was. Eind juni is Lamia dan ook met Kokino naar Naxos gereisd, waar een deel van de huid van kop en schouders operatief moest worden verwijderd. Kokino is toen gelijk ook maar gecastreerd.
Na de operatie kon Kokino natuurlijk niet terug naar zijn oude omgeving, de enorme wond zou onmiddellijk geïnfecteerd raken. Tot op heden bivakkeert hij dan ook op de logeerkamer van Lamia, waarvan inmiddels de wanden en het meubilair zijn besmeurd met bloedvlekken en -spetters.....
Is het een wonder dat Lamia voortdurend op de grens van emotionele en financiële uitputting zit ? Donaties t.b.v. project Amorgos, hoe klein ook, zijn dan ook heel erg welkom.
Tot slot een stukje uit prachtig gedicht van Anette King-Tucker dat Lamia op het lijf geschreven is:
I Am an Animal Rescuer
My job is to assist God's creatures
I was born with the need to fulfill their needs
I take in new family members without plan, thought, or selection
I have bought dog food with my last dime
I have patted a mangy head with a bare hand
I have hugged someone vicious and afraid
I have fallen in love a thousand times
and I have cried into the fur of a lifeless body
I am an Animal Rescuer
My work is never done,
My home is never quiet
My wallet is always empty
But my heart is always full
    
|
Sinds maandag 12 juni jl. zijn Palavos en Iroas spoorloos. Deze twee honden zaten tegenover elkaar, beide aan een kant van de weg. Palavos aan de bergkant, Iroas aan de dalkant. De kettingen en halsbanden lagen nog op hun plek, maar er zaten geen honden meer aan. Ze kunnen dus onmogelijk zelf zijn losgebroken, noch ergens aan of achter zijn vastgehaakt.
Vangelis, de herder die de honden gebruikt als 'blafmachine' om zijn kuddes in het gareel te houden, is in alle staten.
Niet zozeer omdat hij begaan is met het lot van de honden, maar omdat, nu de honden er niet meer zijn, de kudde waar ze over waakten naar alle kanten uitwaaiert, de weg op loopt, het dorp in trekt etc. Door de verdwijning van de honden is zijn 'gereedschap' weg en kan hij zijn werk niet goed meer doen. Hij heeft aangifte gedaan van diefstal en de halsbanden bij de politie afgeleverd om op eventuele vingerafdrukken te onderzoeken.
Vangelis zelf denkt dat iemand hem een hak heeft willen zetten en dat de honden zijn omgebracht. Hij heeft echter geen idee wie dat zou moeten zijn.Voor Lamia, die de honden verzorgde, is het een raadsel : ze zou graag willen denken dat de honden zijn meegenomen door een dierenliefhebber, die medelijden had met de arme kettinghonden, maar dat is helaas wishful thinking : deze twee honden kunnen namelijk elkaars bloed wel drinken en kunnen dan ook onmogelijk samen getransporteerd zijn. Althans, niet levend.
Bovendien heeft Iroas een nogal agressieve uitstraling en is niet gemakkelijk benaderbaar door onbekende personen.
Heeft iemand de honden een stuk vlees met vergif toegeworpen en ze daarna bewusteloos of dood meegenomen ? Dat lijkt de meest voor de hand liggende optie.
Inmiddels zitten Kalos en Balou A op de opengevallen plekken en komt Vangelis nu dus honden tekort bij de antenne (waar ook een kudde geiten op de plek moet worden geblaft).Als het inderdaad zo is dat de verdwijning van Palavos en Iroas een wraakactie is van iemand, dan lopen dus nu ook Kalos en Balou gevaar.
Vangelis wil nieuwe honden (zo groot, gemeen en onbenaderbaar mogelijk) laten komen via een bevriende schaapherder op Naxos. Maar als er is gewerkt met vergif dan zal het niet uitmaken hoe groot en gemeen de nieuwe honden zijn. Een hap eten zullen ze zeker niet ongemoeid laten.
Palavos en Iroas zijn nu bijna een week spoorloos. Het kan bijna niet anders of ze zijn inderdaad vermoord. Door wie en hoe ? Er moeten mensen op het eiland zijn die daar meer over weten, maar of het ooit naar buiten komt valt te betwijfelen. Arme, arme onschuldige honden.........
|
Juliëtte verblijft een aantal weken op Amorgos, zij zal de verzorgingstaak voor de honden en katten van Lamia overnemen. Tijdens haar verblijf zal zij ons regelmatig op de hoogte houden, in zoverre het, vaak niet werkende, internet het haar toelaat. Hieronder kunt u het eerste deel lezen.
4 augustus 2010
Amorgos is een bergachtig eiland en de weg naar de kettinghonden gaat over steile rotsachtige wegen. Het was dan ook een heel onplezierige gewaarwording toen gisteren de remmen van de auto pas bij heel ver intrappen enige reactie vertoonden, waarbij de auto sterk naar links trok. NEEEE !!!
Het gelukkige toeval wilde dat ik niet al te ver af was van de garage (de enige op het eiland voor zover ik weet), dus daar heel voorzichtig en heeeeel langzaam naar toe gereden. De auto bleek remvloeistof te lekken, brrrrrr.
Een moeizaam Grieks gesprek, een geïmproviseerd slangetje en een tientje later was de auto weer als nieuw en rijd ik straks weer vol vertrouwen naar Kalos, Balou, Alsatian, Kaloni, Noname, Puppy en Doulos.
En alle katten natuurlijk die zich op deze strategische plaatsen hebben verzameld en zich van puur plezier bijna voor de auto gooien als ze hem horen aankomen. Tot nog toe zitten alle staarten er nog aan.
|
De kamer waarin de computer staat doet nu al een week of zeven dienst als ziekenboeg/gevangenis voor een kat die op het naburige eiland Naxos een heel zware operatie moest ondergaan. Het is een rode kat, dus we hebben hem Kokino (= de rode) genoemd.Kokino vind het erg gezellig wanneer ik achter de computer kruip. Want zeven weken in je dooie uppie opgesloten zitten op een kamertje is een hele opgave voor een vrije jongen als Kokino (één van de zwerfkatten,op Amorgos)
De wond is nog niet helemaal geheeld en moet twee maal per dag behandeld worden met een antisceptische spray.
Deze spray heeft een felle turquoise kleur en Kokino vind het niet prettig wanneer ik zijn wond (in de hals) onder handen neem. Wanneer we klaar zijn is Kokino knalgroen. En ik ook !
|
Als ik het me goed herinner was er ooit een bekende film met de titel 'the 39 one steps'.
Hoe dan ook : 39 steps is peanuts en een peulenschil vergeleken met de 91 steps, uitgehouwen in de rots, die naar mijn tijdelijk verblijf, het huis van Lamia, leiden.Minimaal 3x per dag moet ik deze steps op en af : 2x om de honden Roberto en Papous uit te laten en dan nog minstens 1x om, in een gloeiend hete auto, op weg te gaan naar de overige honden en katten die - verspreid over het eiland - op verzorging wachten. En natuurlijk om mijn boodschappen te gaan doen in Katapola en daar te wachten op de 'Express Skopelitis' , de ferry (klein maar dapper) die de kleine Cycladen rond grote broer Naxos 'bedient'. Lekker met een glaasje retsina op een terrasje in het haventje wachten op de aankomst van de Skopelitis, die nieuwe voorraad diervoeding komt brengen in zakken van een kilootje of tien, twintig. En daarmee dan in de auto op weg naar huis tot onderaan de 91 steps.........
Daar kan geen fitness centrum en sauna tegenop lijkt me! En dat helemaal gratis ;)
Juliëtte
|
Goed nieuws : begin deze maand verscheen een document waarin het hoofd van de Griekse politte, onderdeel van het Griekse 'Ministery of Citizens Protection', refereert aan de vele klachten (van organisaties en individuen) die worden ingediend vanwege dierenmishandeling. Hij vestigt de aandacht er op dat dit de reputatie van het land ernstig beschadigt en vraagt daarom de bestuurders van alle Griekse gemeenten en departementen om hun betreffende afdelingen en diensten iop te dragen om :
- iedere informatie die binnenkomt over dierenmishandeling onmiddellijk te onderzoeken en de wet toe te passen op de dader;
- aan de stafleden duidelijk te maken dat direct actie ondernomen moet worden zodra er info binnenkomt en dat een klacht schriftelijk moet worden beantwoord;
- samen te werken met de dierenbeschermingsgroepen in het gehele land en hun klachten zorgvuldig te onderzoeken.
Een copie van de wet, artikel N.3170/2003 wordt als bijlage bij het document meegestuurd.
Dit lijkt in ieder geval weer een stapje vooruit ook al leert de ervaing dat wetgeving en de praktische uitvoering ervan nogal eens botsen , zeker op de kleinere eilanden waar de onderlinge banden sterk en de onderlinge afhankelijkheid groot is. Ook voor de bestuurders en oom agent.
Vorige week kwam ik op mijn ronde enkele malen een aardig stel uit Athene tegen die een weekje op Amorgos op vakantie waren. Met hond. Ze waren geschokt door de aanblik van drie kettinghonden die langs de kant van de weg lagen (Kalos, Balou A en de nog naamloze nieuwe hond) en kwamen dagelijks met eten en water bij ze langs. De honden hebben dus in ieder geval een prachtweek gehad met dubbel aandacht en eten.
Op hun laatste dag vroegen ze me of ik misschien wist van wie de honden waren ? Ja, dat wist ik wel : van Vangelis, de slager uit Chora. Ik vertelde ze dat er vorig jaar een aanklacht tegen hem was ingediend, waarover binnenkort de rechtszaak zou dienen. Misschien was het een idee dat zij ook bij de burgemeester of politie een klacht zouden indienen ?
Ja duh, zei de jongeman, en glimlachte hartelijk om zoveel naiviteit, zijn de burgemeester en politie-agent vegetarier dan ? Je denkt toch niet echt dat die zich hard zullen maken om een paar honden en daarmee mogelijk hun biefstukje verspelen ?
Tja......
Juliëtte
|
Het loopt tegen zeven uur in de ochtend en mijn levende wekker gaat af : Micri, de stokoude huiskat laat weten dat ze toe is aan een hapje. Micri heeft recht op een voorkeursbehandeling. Vindt ze zelf en vind ik ook. Een kat van 19 jaar is hier in Griekenland een ongekend fenomeen. Micri krijgt dan ook luxe kattenhapjes die ze verorbert zolang ze nog het rijk alleen heeft in huis. Zodra de buitendeur opengaat stormt namelijk 'het zwarte gevaar' - 5 gitzwarte brutale kattenbeesten - het huis in en stort zich op alles wat eetbaar is. De overige zwerfkatten, een stuk of 15 in wisselende samenstelling, wachten buiten hun ontbijtje af en steken daarbij hun ongeduld niet onder stoelen of banken.
Struikelend over het zwarte gevaar verdeel ik het eten onder de hongerige horde. Een oude kat, die geen tanden meer in zijn bek heeft, krijgt op een apart plekje wat zacht voer.Zo, ik ben al klaarwakker !
Dan is het nu tijd voor huishond Roberto - beter bekend als Prins Roberto - en logee Papous : voordat het straks te heet is nu eerst naar buiten voor een wandeling. 91 rots-treden lager staat een stoffig autootje geparkeerd met daarin o.a. flessen drinkwater die nog mee naar boven moeten. Oeps, autosleutel ligt nog boven, dus dat gaat 'm helaas niet worden vanmorgen. Gelukkig heb ik nog een halve fles in voorraad.
Voordat ik mezelf op een kop koffie trakteer kook ik al vast de spaghetti en de kippenlevertjes, die straks in bakjes meegaan op de hondenronde. 1 kilo spaghetti en 1 kilo kippenlevers plus wat hondenbrokken voor 8 honden.
Niet vergeten om kat Kokino, die na 7 weken eenzame opsluiting, nu sinds een paar dagen innig tevreden weer buiten is, nog even te sprayen met de knalgroene antiseptic spray. Ik begin er handigheid in te krijgen. Ben ook apetrots dat ik zelf een aantal hechtingen heb kunnen verwijderen. De wond is nu bijna dicht en ik moet er niet aan denken dat er nu nog iets mis zou gaan. Gelukkig blijft Kokino tot nog toe in de buurt van het huis en kan ik hem dus regelmatig verzorgen.
Tijdens de koffie, heerlijk op het terras, wen ik Papous aan de bench, waarin hij straks zal moeten gaan reizen. Ik de koffie en hij het koekje als hij braaf in zijn bench gaat zitten/liggen. Tot nog toe alleen nog maar in de onderste helft van de bench, maar dat lukt al wonderwel. Die pet zou me wel eens goed kunnen gaan smaken na terugkeer in Nederland ;)
Juliëtte
|
Vicky, de Atheense vrouw die vorig jaar een aanklacht heeft ingediend tegen Vangelis (de baas van een aantal kettinghonden waar we voor zorgen) is een paar dagen op het eiland. Haar komst heeft ze vooraf stil gehouden zodat er geen voorbereidingen konden worden getroffen om haar tegen te werken. Ze weet veel van wat er zich hier afspeelt via contacten die ze heeft met enkele locals, maar helaas is er niemand bereid om in de openbaarheid te treden en haar openlijk te ondersteunen. Degene die dat wel zou doen zou het namelijk zo goed als zeker heel moeilijk gaan krigen in deze gesloten gemeenschap.
Gisteren heeft Vicky bericht gekregen dat haar vader in Athene is overleden. Natuurlijk wil ze zo spoedig mogelijk naar Athene terug om bij haar familie te kunnen zijn en de begrafenis te regelen. Maar helaas, de boten zijn helemaal volgeboekt en de reisagenten hebben geen boodschap aan de dood van haar vader. Zelfs met een door de familie gefaxt document van overlijden krijgt ze geen enkele medewerking. De boot is vol, helaas pindakaas.
Vicky blijft proberen maar gaat ondertussen verder met waar ze mee bezig was : foto's maken van de honden in de actuele situatie, een bezoek aan de politie, een bezoek aan de burgemeester etc. etc.De burgemeester hoort tijdens het onderhoud met haar dat Vicky's vader is overleden en dat zij geen ticket kan krijgen om terug te keren. Hij pakt de telefoon, belt de agency en ..... verrassing ...... er zijn net twee dekplaatsen vrijgekomen waar Vicky en haar man gebruik van kunnen maken. Tsjonge, is dat niet toevallig ?
Moet ik het nog duidelijker maken of is de boodschap zo ook wel helder ? Zo gaat dat hier dus.
Juliëtte
|
Dat was het dan weer voor deze zomer. Na een reis van zo'n 24 uur zijn hond Papous en ik in de nacht van 5 op 6 september in Nederland aangekomen. Het regent pijpenstelen buiten en deze keer vind ik dat nu eens helemaal niet erg. Het is zooo heet geweest de afgelopen 6 weken op Amorgos ! Een drukkende, vochtige, plakkerige hitte. Geen zuchtje verkoelende wind. Soms stond ik midden in de nacht op om onder de koude douche even af te gaan koelen. Zo heet !
Nu zit ik, met de kat op schoot en de verwarming aan, achter mijn eigen snelle () computer en is Papous tijdelijk (?) in de opvang bij Mariette in Limburg. Hij is al dikke mik met haar hond Myrto (ook afkomstig van Amorgos). De andere hond, Polly uit Italie, moet - zoals gewoonlijk - nog even wennen aan de nieuwe situatie. Komt goed.
Er zou nog zoveel te vertellen zijn over mijn verblijf op Amorgos. Grappige voorvalletjes, maar ook zo veel verdrietige gebeurtenissen. Mijn vorige berichten heb ik bewust zo luchtig mogelijk te houden al heb ik gemerkt dat velen toch wel tussen de regels door hebben kunnen lezen dat het me niet altijd licht viel om de taken van Lamia over te nemen. Lichamelijk een zware klus, maar ook emotioneel erg belastend.Op de lege plek van de verdwenen Iroas is nu een nieuwe hond vastgeketend. Iroas en Palavos zijn zeker niet meer in leven, niemand weet of wil zeggen wat er met hen gebeurd kan zijn. Niet teveel bij stilstaan maar.....
En het is ook best even slikken wanneer het kitten dat gisteren nog vrolijk aan kwam rennen om een hapje eten te scoren nu doodgereden langs de kant van de weg ligt. Veel gedumpte kittens ook weer dit jaar, van naar schatting een week of drie, vier oud, die het moeten zien te redden zonder hun moeder. Sommigen zullen overleven, vele anderen niet......
Het sterilisatieproject dat de Amerikaanse Paola enkele jaren geleden heeft opgezet, liep deze keer niet lekker. De dierenarts van Naxos heeft dit voorjaar de sterilisatieronde op Amorgos 'overgeslagen' zodat er weer veel kittens zijn en worden geboren, die straks ook weer voor nageslacht zullen gaan zorgen. Een typisch geval van één stap vooruit en twee stappen terug!
En behalve de fysieke en emotionele belasting mag ook de financiële belasting niet onvermeld blijven. Lamia verzorgt op dit moment zeven kettinghonden en tientallen katten, die in clusters leven op de plekken waar de honden liggen vastgeketend. Ik heb berekend dat het eten en de benzine (nodig om op de plekken te komen waar de honden liggen) zo'n 14,50 euro per dag kost. Dat is dus bijna 450 euro per maand. Daar komen dan nog regelmatig extra kosten bij voor medicijnen en de auto (vooral de banden houden het niet lang vol op de slecht begaanbare wegen vol stenen, kuilen en rotspunten). Geen wonder dus dat ze financieel in de problemen zit.
Voor wie kan en wil helpen : een bedragje - hoe bescheiden ook - op SNS bankrekeningnr. 96.48.24.019 ten name van Dierenhulp zonder grenzen te Valthermond, onder vermelding van 'Hulp Amorgos' zou helemaal geweldig zijn.
Geen strijkstokken, geen duurbetaalde directie en managers, maar praktische hulp aan de kettinghonden en zwerfkatten van Amorgos !
Juliette
|
|
|
De nieuws-pagina
Hier treft u een overzicht aan van al het nieuws van het project/opvangcentrum.
Wist u dat U ons kunt helpen door:
* Voer in te zamelen?
* Medicijnen in te zamelen?
* Te helpen als chauffeur?
Voor meer informatie hierover:
Klik dan hier
Wilt u zich aanmelden als donateur? Kijk dan hier
|
|