Kroniek nr. 7, 21 maart 2007

VERENIGING BIANCA

Toen vereniging Bianca in 2002 opgericht werd, waren de enige opvangmogelijkheden de huizen van vrijwilligers. In de huizen van Ana, Françoise en Rosa verbleven heel veel dieren tot een oplossing gevonden zou worden.  Onze huizen werden “opvangcentra” en “ziekenhuizen” voor de verlaten en zieke honden en katten.  Tot we een mevrouw vonden die ons een veldje liet gebruiken voor de honden. Gedurende twee jaar hadden we hier ongeveer tien honden onder minimale condities. Sommige van deze honden zijn nog steeds bij ons; Kikas, Luna, Preta, Fred en onze oude Tico. 

We hebben een “gevecht” moeten leveren met de Gemeente om een beetje water te krijgen. En toen bleek dat de honden niet verdwenen, moesten we vechten tegen kwade personen die de honden niet op het veld wilden en zij begonnen de boel te saboteren, bijv. door zand in het water te doen. Maar het werd nog erger, één van onze kleine honden verdween en we vonden haar lichaampje terug in het bos.

Op een dag kwam de zwager van de eigenaresse naar ons toe en gebood ons het veld met de honden zo snel mogelijk te verlaten. Hij sloot de waterleiding ook af! Wij voelden ons natuurlijk verschrikkelijk.  Hij beloofde ons de honden iets aan te doen wanneer we niet gauw  zouden verdwijnen, hij zou het doen ook!  Maar wat moesten we nu doen met onze honden? We namen contact op met de burgemeester van de gemeente Sesimbra die opeens plek voor ons scheen te hebben.  Ik schijf “opeens” omdat we hem al twee jaar vroegen om een plek en elke keer was het antwoord: “Nee, geen plaats”.  Waarom nu wel een plek? Omdat de verkiezingen er aan zaten te komen, zo ongeveer twee, drie maanden later. 

We brachten al onze honden naar deze plek, die nu bekend staat als “Het Terrein”. Helaas deed de gemeente ook niet veel meer dan te zorgen voor water. Het terrein was in slechte staat, veel gaten en heel veel struiken met doorns. Wij hebben alles geëgaliseerd, schaduwplekken gecreëerd voor de honden, want deze plek heeft maar een paar bomen. We deden ons best, maar waren altijd bang , het terrein was niet omheind en het ligt afgelegen.

Het grootste gedeelte van de dag waren de honden alleen. We waren maar met z’n drieën en elke dag gingen we naar de honden om ze eten te geven, met ze te wandelen en proberen ze aandacht te geven. Wij waren genoodzaakt niet meer dan 10 honden op het terrein te plaatsen. Na vele vergaderingen met de  burgemeester hebben wij een protocol moeten ondertekenen waarin staat dat hij ons een cheque geeft ter waarde van € 2500.00 om in ieder geval een paar teven  te kunnen laten steriliseren.

Maar twee wonderen gebeurden.

De eerste was in december 2005, een nieuwe burgemeester werd gekozen, één die zelfs dieren wel leuk vindt en hij zegde toe Bianca te willen helpen.

We moesten een nieuw protocol ondertekenen, hierin stond geschreven dat de gemeente meer grond zou geven, een omheining zou gaan plaatsen en elektriciteit aan zou laten leggen.  Het terrein werd in tweeën gesplitst, en gedeelte voor onze honden en een gedeelte voor de honden die de gemeente vangt. Een afspraak werd gemaakt dat deze laatst  genoemden niet het aantal van twintig zou overschrijden. De gemeente zal 20 kennels bouwen en hierin een goede beschutting bouwen voor de honden.  Ook werd besloten dat Bianca € 1275, 00 per maand zal ontvangen van de gemeente, dit om de onkosten te dekken,  om iemand aan te nemen die zes dagen per week het werk op zich zal nemen en om een gedeelte van de medische kosten te betalen. Ook werd afgesproken dat de gemeente een stuk grond zal aanwijzen om in de nabije toekomst een opvangcentrum te kunnen bouwen.

Het tweede, grote, wonder vond plaats in de zomer van 2006. De Nederlandse organisatie Dierenhulp zonder Grenzen ging ons helpen. Jullie hebben op zoveel manieren hulp aangeboden en doen dit nog steeds. Maar ook geholpen om druk uit te oefenen op de gemeente om te doen wat zij beloofd hebben om onze droom te realiseren een opvangcentrum te kunnen bouwen. Dit nieuwe en zeer belangrijke project  zal het onderwerp zijn voor mijn eerstvolgende kroniek.

Françoise da Silva