Kroniek nr.47, 7 april 2008

Valentina en haar pups

In de vorige kroniek hebben we al over Valentina geschreven. Albertina werd gebeld dat een hond met 9 pups onder een klein huisje zaten verstopt. Uiteraard ging zij kijken, maar aangezien het ook te donker werd kon zij niks doen.

De dag daarna werden Valentina en haar pups gepakt, maar … er miste één pupje. De avond ervoor waren er nog negen en nu acht. Het bleek dat iemand een hondje mee had genomen, terwijl de pup veel te jong is om bij de moeder weggehaald te worden. Omstanders werd gevraagd op te letten mocht het pupje toch nog tevoorschijn komen.

Zaterdag jl. kwam iemand Albertina vertellen dat de pup gezien was, alleen. Het bleek dat de pup al een paar dagen weer op deze plek was. Kunt u het zich voorstellen? Zonder moeder en dan pas een paar weken oud? Onmiddellijk gingen zij en Dilia naar de plek waar het hondje zou zijn. Helaas was het diertje zo ver onder het huisje gekropen dat zij hier niet bij konden komen, ook was de pup erg bang. Ze bleven lang wachten maar er gebeurde niks. Ik werd gebeld en nam Valentina mee in de hoop dat het op deze manier zou lukken. Valentina probeerde bij haar pup te komen maar deze zat ook voor haar te ver onder het huisje. We waren bijna in tranen, zo triest was dit. Algauw werd het weer te donker, we moesten de volgende ochtend terugkomen.








Gisteren was ik tegen 07.00 uur op het terrein en nam Valentina en twee van haar pups mee naar de Lagoa. Één pup deden we in een bench, de ander was buiten aan spelen, Valentina zat aan een lange lijn. De pup in de kennel piepte erg en dit werd gehoord door de pup onder het huisje, zij begon te “blaffen” en het leek alsof de pups dichterbij kwam. En ja, na een paar minuten kwam ze, liep naar Valentina en begon onmiddellijk te drinken. De broertjes wilden ook direct met haar spelen. Het was emotioneel om te zien hoe ze op elkaar reageerden, een heel speciaal gevoel. Het gevoel van dankbaarheid, geluk en het zien van de waarde van een leven.


Vida ( =leven ) is een blijde pup en in het geheel niet meer bang.

Ana Duarte