Zoals u weet is het leven van mensen die vrijwilligerswerk doen bij een dierenbeschermingsorganisatie vaak gecompliceerd. Elke dag worden wij wel geconfronteerd met in de steek gelaten dieren. Vorige week hadden wij weer een moeilijke zaak die we op moesten weten op te lossen.

Het verhaal begint op een vrijdag toen ik een telefoontje kreeg. Een kleine hond liep bij mij in de buurt en ze was in slechte conditie. Ik ging direct kijken en zag een kleine gouden Cocker Spaniel. Ze was mager, maar met een dikke buik. De dierenarts constateerde een flinke oorontsteking, gelukkig was ze niet drachtig. Een dag later ging het hondje, Isiz, naar het terrein.




De volgende dag, zondagavond, werd ik weer gebeld. Ditmaal vertelde een mevrouw, ze woont dicht bij de kennels van de gemeente, dat twee dagen daarvoor een Boxer, een teefje, bij haar in de tuin verscheen. De mevrouw gaf haar iets te eten, de Boxer was namelijk verschrikkelijk mager en kon nauwelijks op haar benen staan. Maandagochtend ging ik direct kijken en ik wist niet wat ik zag! Deze lieve Boxer was zo mager, ik heb nog nooit zo’n magere hond gezien. (Later bleek dat ze meer dan 10 kg. te licht was.) De hond zag mij, stond op en wankelde naar mij toe. Ik controleerde of ze een microchip had, en ja … ze was gechipt. Ik ging met haar naar de dierenarts en daar belden we het registratiekantoor om de eigenaar te achterhalen. We kregen een naam en telefoonnummer. ’s Avond kreeg ik een jonge man aan de telefoon. Hij wist me te vertellen dat hij twee honden kwijt was, een Boxer en een … Cocker Spaniel, beiden teefjes. Ik vroeg hoelang de honden al weg waren en hij zei: “Ik weet het eigenlijk niet precies 2, 3 misschien 4 dagen”. Waarom wist hij dit dan niet? Hij vertelde dat hij zelf in Quinta do Conde woont en zijn honden, vijf in totaal, zitten op een stukje grond in Sesimbra, 25 km. verderop.

Uiteraard werd ik kwaad, want in een paar dagen tijd kan een hond niet zo verschrikkelijk mager worden en uit alles merkte ik dat de honden niet goed en regelmatig gevoerd werden. Hij vroeg mij wanneer hij met mij een afspraak kon maken over de boxer, ik vertelde hem uiteraard niks over de Cocker. Ik zou hem terugbellen na overleg met het gehele bestuur.

Wat een avond was dit! Ik sprak met mijn medebestuursleden om een oplossing te vinden zodat wij de Boxer konden houden, gaven wij de man zijn hond terug dan zou ze nog maar een paar dagen te leven hebben. We spraken in eerste instantie af om hem nog niet terug te bellen, alleen om te kijken wat hij zou gaan doen. Tot nu toe…. helemaal niks.

De dierenarts heeft Noa, zoals we haar genoemd hebben, grondig onderzocht. Zij is inderdaad vermagerd door gebrek aan voedsel, haar bloedtesten zijn goed. Wel moet ze speciaal voer hebben voor de lever, maar dit is niet voor altijd.

Noa is nu op het terrein, samen met Isiz die we inmiddels al hebben laten steriliseren.

Izis staat al op de adoptiepagina, Noa heeft tijd nodig om aan te sterken. Maar beiden zijn heel lief.


Françoise da Silva