Sesimbra is een district ter grootte van 206Km2.
Het aantal inwoners is bijna 38.000, in sommige
dorpen wonen boeren in anderen is de populatie
meer “gemengd”. Deze dorpen zijn synoniem aan de
intolerantie en disrespect t.o.v. dieren.
Sesimbra groeit nog steeds, in 1970 16.656
inwoners, in 1985 waren er 25.500 en in 2001 was
het inwonersaantal 37.567.
Elke keer wanneer wij denken dat het werk dat
wij doen enig resultaat heeft voor de dieren,
komen nieuwe gevallen en zeer droevige
situaties. Het gevoel van onmacht is altijd
aanwezig. Ons gebrek aan capaciteit om meer
dieren te helpen geeft een erg diepe pijn. Om de
ogen van honden en katten te zien die ons tot in
onze ziel raken is een niet te beschrijven
ervaring. Het ontneemt ons slaap, de zin om te
eten en lachen doe je al helemaal niet meer!
Onze emoties schipperen altijd tussen het geluk
een dier gered te hebben en tussen het verdriet
een ander niet te kunnen redden. Ook hebben wij
een grote kwaadheid jegens hen die de dieren in
de steek laten. Wij hebben geen vakanties, vrije
dagen of ’s nachts rust.
“We denken, zien en ademen dieren”.
Eergisteren werd ik gebeld door een mevrouw, bij
haar huis aan een zeer drukke weg, was een
moederhond met 3 pups. Één van de pups was
helaas al doodgereden door een vrachtwagen. De
pups zouden ongeveer 2 maanden jong zijn. Deze
mevrouw had de moederhond vastgebonden in de
hoop dat de pups bij haar zouden blijven. Rosa
en ik gingen na mijn werk, tegen 20.00 uur, naar
deze plek. Daar aangekomen vertelde de mevrouw
dat de moederhond een uur geleden had weten te
ontsnappen. We zagen ze lopen in de regen, één
stap verwijderd van de wielen van de auto’s. We
hebben geprobeerd ze te pakken, helaas zonder
succes. De zoon van de mevrouw kan de hond aaien
en zou haar misschien kunnen lokken, maar hij
was niet thuis. Gisteren heb ik de mevrouw weer
gebeld, de zoon zou thuiskomen tegen 17.00 uur.
Hopelijk kan hij de moeder vangen en ik heb
gezegd de honden naar het terrein te brengen.
Waar we ze laten? Ik heb geen idee.
Vanochtend, na een paar uren geslapen te hebben,
dacht ik als eerste “Zouden ze alledrie nog
leven?”
