Kroniek nr. 4, 23 februari 2007

Star, een Ierse Setter

Drie jaar geleden, onze vereniging Bianca was nog maar pas begonnen, kregen wij telefoon.  Op straat in Cotovia was een mooie hond gezien. Wij zijn direct gaan kijken en zagen een pracht van een Ierse Setter, hij stond midden op de weg, terwijl de auto’s aan beide zijden de  rakelings aan hem voorbij reden. Hij verroerde zich niet, maar was erg bang! Het is ons gelukt, ondanks het verkeer, om de hond te vangen. Na een bezoek aan de dierenarts bleek dat de hond blind was. Hij was echt heel mooi met zijn herfstkleur, zijn lange haren en erg lief. We besloten hem Star te gaan noemen.  Maar waar moesten we de hond onderbrengen? We hadden geen opvangplekken, geen asiel en in onze eigen huizen zaten al honden die we op straat hadden gevonden, er was geen enkel plekje meer vrij.  Gelukkig kwam de oplossing van mijn buren, Star mocht bij hen in de tuin, zelf woonden zij op dat moment niet in de woning. Er was een kleine opslagplaats, daar kwam een lekker bed voor Star en natuurlijk water en eten. Star was echt een geweldige hond. Na één dag kende hij de weg in de tuin, waar hij twee maanden zou blijven. Vanuit een raam op mijn bovenverdieping kon ik  in de tuin kijken als ik het opende en Star had door dat het mijn raam was! Elke ochtend blafte hij tot ik kwam om met hem te gaan wandelen. Het was echt leuk! Hoe hij het kon weten dat het mijn raam was dat werd geopend? Twee andere vrouwen liepen ook dagelijks met hem, hij kreeg dus elke dag zijn nodige wandelingen. Één van de dames besloot Star mee naar huis te nemen . Hij zou daar drie jaar blijven. Achteraf “leefde”Star drie jaar bij deze mevrouw haar schoonmoeder in de tuin. Deze is echter in December 2006 overleden en haar huis zal verkocht worden. De “eigenaresse” van Star woonde met een andere hond (!) in haar flat, en nu moest zij Star noodgedwongen uit de tuin halen. Ze belde naar de vereniging dat ze Star terug moesten nemen omdat ze zelf geen plek voor hem had. De enige oplossing die Ana had was helaas om Star naar het hondenhotel te brengen. Maar wij zijn zo verdrietig om Star. Dat kunt u zich vast wel voorstellen. Een blinde hond die zijn eigen plek had en deze ook  door en door kende,  al was het in een tuin, moet nu opeens naar een andere plek, welke hem totaal onbekend is. Maar ook een plek waar zoveel andere honden zijn, die hij alleen kan ruiken en horen, met mensen die hij niet kent, opgesloten in een kennel zonder ook maar een kans om er uitgehaald te worden.  Het is te zien dat hij zich alleen voelt en het verscheurt ons hart wanneer we hem zo zien zitten.  Zal er voor Star ooit nog een betere tijd komen?

Françoise da Silva