Kroniek nr.38, 30 december 2007

 
Boxer Salomé

Gisteren kreeg ik een telefoontje van een mevrouw die zei een zieke hond gezien te hebben. Rosa en ik gingen z.s.m. naar de hond toe. Aangekomen op de plek waar de hond zou moeten zijn zagen we echter niks. De mevrouw gebeld en zij vertelde dat wij heel goed moesten kijken, ergens tussen het gras.

We liepen een paar minuten, goed om ons heenkijkend, en toen zagen we een erg triest “plaatje”. Daar lag een zieke hond, bang voor ons. Wij gingen bij de hond zitten en ik probeerde hem eten te geven, maar zodra wij een poging waagden om hem te pakken bewoog hij zich weer. We wilden niks forceren. De mevrouw die had gebeld kwam helpen en ze nam kaas mee. Na iets meer dan 30 minuten hadden wij de hond in mijn auto.

Wij reden meteen naar de dierenarts in Sesimbra, deze dacht dat de boxer ongeveer 10 jaar oud moet zijn. Er werden bloedtesten gedaan, deze gaven meteen al aan dat de arme hond, bloedarmoede en leishmania heeft. De dierenarts zei dat de bloedwaarden niet dramatisch zijn en dat we de hond moeten proberen te redden. De dierenarts wil het proberen!

En we gaan Salomé proberen te redden. Hij krijgt momenteel Alupurinol en injecties. De eerste tijd zal hij in de kliniek blijven om aan te sterken, maar ook om te kijken hoe het met zijn nieren is gesteld.

Salomé is groot, maar hij is ook vriendelijk en lief. Degene die hem achtergelaten heeft had waarschijnlijk niet de moed om de beslissing te nemen de hond te laten behandelen. Wij gaan dit echter wel doen.

Het is in dit land moeilijk om een dier te zijn en voor degenen die hen willen beschermen en redden, maar zij zijn onze ware vrienden.




Ana Duarte