Kroniek nr.32, 15 oktober 2007
EEN
REDDINGSACTIE
Zondag jl. gingen wij op pad om Madalena, moeder
van Assis, Scoty etc., en haar puppies te
vangen. We waren met zes personen, we hadden ons
goed beschermd tegen het bamboe met handschoenen
en speciale brillen, de plek is meer dan 500M2
groot en heel dicht begroeid. Maar ook met
scherpe doornen. Ook moesten wij extra goed
opletten, we wisten van het bestaan van een bron
, maar waar deze precies was dat was ons niet
bekend.
De zoektocht begon om 15.00 uur en wij gingen
het bos in, beetje bij beetje verder, zonder
iets te vinden waar wij ons aan vast konden
houden, soms vielen we bijna, we hadden zand en
blad in onze monden en ogen, eigenlijk overal.
Na meer dan een uur hoorden we het geluid van
puppies, vast niet verder dan 100 meter! Maar
die plek was onbegaanbaar. Bamboe van 4 meter
hoog, waar je ook kijkt, donker en
dichtbegroeid. Nergens een plek om in te gaan en
tegen 18.00 uur zeiden we tegen elkaar dat het
onbegonnen werk was. Maar Silvia zei: “Ik ga
niet naar huis zonder de pups”. En zij ging
dieper en dieper het bamboe in. Ik volgde haar,
soms gingen we op handen en voeten! Ook de
anderen volgden ons. Silvia had eigenlijk voor
ons al een pad gebaand, Een kleine vrouw, maar
met zoveel kracht! Rosa stond aan de andere kant
voor het geval een hondje tevoorschijn zou
komen.
Opeens schreeuwde Silvia: “Ik zie ze!!!”. Ik
antwoordde dat de pups bang zouden zijn en dat
we zachtjes moesten spreken. Silvia pakte de
eerste pup en wij vormden een “ketting”en gaven
elkaar de pups. Maar opeens hield de bamboe niet
meer en André viel in een gat, we zagen alleen
nog zijn hoofd en een hand met daarin een pup.
Het ging niet goed met André, de lucht van de
bamboe kon hem verstikken. Miguel pakte snel de
pup, in de hoop dat André zich uit het hol kon
redden. En gelukkig is dit gelukt.
Silvia ging door met het pakken van de pups en
ik had er al 6 in mijn armen. Andreia had 1 pup
en legde deze op de grond, maar niet zo dat de
pup gevaar zou lopen. Andreia moest dit wel
doen, ze kon zonder hulp niet meer voor- of
achteruit. We hadden in totaal 9 pups. De mannen
trokken hun shirts uit om hiervan een soort van
draagzakken te maken, Nu moesten we nog een
manier vinden om uit het bos te komen,. Rosa
vond een plek en nam 2 pups mee. Silvia keek nog
eens goed rond en zei: “Ik denk dat we nu wel
kunnen gaan”. Zij ging weer voorop, met haar
handen een weg banend voor ons. Maar nu was het
allemaal iets moeilijker, tenslotte hadden we
pups bij ons. Na 19.00 uur hadden we 9 pups
gered!
Aangekomen bij de auto’s bleek dat Andreia haar
mobieltje had verloren, maar ze vond dit niet
erg want we hadden de puppies. Maar haar man
wilde toch terug om de telefoon te zoeken. Hij
vond de telefoon …….. en een puppy! Een witte
dit keer, die wij TMN genoemd hebben ( naar de
telefoonprovider ). Niets gebeurt toevallig,
alles heeft een reden.
We waren zo gelukkig, het was een goede dag
geworden, 10 pups gered. De moeder moet nog
gepakt worden, ze moet gesteriliseerd worden.
Bamboo, één van de teefjes, had problemen met
haar pootjes, het leek alsof zij ze niet kon
bewegen. Maar volgens de dierenarts kan het weer
goed komen, want ze heeft er wel gevoel in. We
bidden voor haar
Nu hebben de pups vaccinaties, medicatie, goede
verzorging en eten nodig en heel veel liefde. En
wij hebben hierbij hulp nodig. Maar ook uw
liefde, omdat hier niemand begrijpt waarom wij
dit hebben gedaan, alleen u weet dit.
Ana Duarte
