Kroniek nr.30, 24 september 2007

STORY

Vereniging Bianca heeft “het terrein:” sinds oktober 2006, maar lang voor die tijd hadden we al dieren in de opvang. Toen nog in onze huizen en in de zg. “hondenhotels”.

Story werd gevonden door één van onze vrijwilligers. Hij lag vastgebonden aan een boom, totaal bedekt met mieren. Toen hij werd gevonden dacht de vrijwilligster dat hij dood was, hij lag zo stil. Maar Story lag zo stil van angst.


Ik nam Story in huis, bijna twee jaar, en dit jaar ging hij naar het terrein. De eerste 6 maanden bewoog hij zich niet wanneer wij hem wilden benaderen, het enige wat aan hem bewoog waren zijn ogen. Hij was een ontzettend angstige hond. Wanneer wij mijn huis verlieten stond hij op om te gaan eten en te drinken. Na een paar maanden kwam ook Salomé bij mij in huis, zij had een gebroken kaak en 2 gebroken pootjes. Toen begon ook Story zich iets te bewegen. Na drie maanden in het gezelschap van Salomé durfde Story het aan de straat te bekijken, daar bleef het bij, hij ging de deur niet uit. Maar hij ging het toch proberen, het werden een paar seconden en het werden minuten. Het leek alsof hij weer begon te leven. Salomé vroeg aandacht en Story leek van haar te leren dit ook te doen, maar als wij haar probeerden aan te raken draaide hij zich om en ging op zijn plek liggen. Hij bleef altijd een bange hond, zelfs tegenover Rosa en mij.

In april van dit jaar maakten wij de moeilijke beslissing Story en Salomé over te plaatsten naar het terrein, ze hadden meer ruimte nodig. Maar we twijfelden toch of dit goed voor Story zou zijn. De eerste dagen waren moeilijk voor hem, zoveel ruimte, zoveel honden. Maar hij wist zich aan te passen en algauw was hij aan het blaffen naar de andere honden. Story was gelukkig, en het grootste gedeelte van de dag liep hij vrij.

Augustus jl. bleek Story ziek te zijn, hij kon niet meer op zijn benen staan. Wij zijn onmiddellijk met hem naar de dierenarts gegaan. Deze vond het moeilijk een diagnose vast te stellen, maar dacht aan hersenvliesontsteking. Story lag dagen in coma en wij moesten een beslissing nemen, dit was geen kwaliteit van leven voor hem. Er werd beslist om hem in te laten slapen. Maar op diezelfde dag ontwaakte Story uit zijn coma. Iedereen was erg onder de indruk. We hadden veel hoop, we wilden o zo graag dat hij zou overleven. Maar in de daarop volgende week verbeterde Story niet en weer namen wij samen met de dierenarts de beslissing Story in te laten slapen. Deze dierenarts zei echter dat haar collega dit de volgende dag moest doen, zij kon het niet opbrengen. Maar de volgende dag stond Story opeens op, hij stond op alle vier zijn pootjes! Ongelooflijk! Hij wilde leven en wij hielden teveel van hem, hij was zo speciaal, om hem op dat moment in te laten slapen.


Wij hadden weer hoop, dit duurde twee weken. Afgelopen vrijdag werd Story slechter, zijn lichaam kon het ook niet meer aan. Hij stierf om 18.45 uur. Hij was zo moe van het vechten, hij heeft ons de verantwoordelijkheid voor euthanasie uit handen genomen.

Dank je wel lieve Story. Jij zal altijd in ons hart, gedachten en dromen voortleven. Dank voor je sterkte en moed. Sorry Story voor het bestaan van mensen die jou veel pijn hebben gedaan en je hebben laten lijden.

Rust zacht wij houden van je met heel ons hart. Wij zullen deze rust op een dag ook vinden.

Ana Duarte