En weer Cabo Espichel. U weet ondertussen hoe de
situatie daar is. Een prachtige plek om als
toerist te bezoeken, een hel voor de daar
achtergelaten dieren.
Senhor Eugenia kwam naar mij toe en vertelde dat
hij een nieuwe hond had gezien, ze leek zo
verloren tussen alle auto’s. De hond keek in
alle auto’s, misschien om te zien of haar
eigenaar daar was? Ik zei hem de hond z.s.m. nar
het terrein te brengen.
De volgende dag kon hij haar al pakken, we
noemden haar Cherry, want ze is zo
verschrikkelijk lief, zo “cherry”. Hoe kan haar
eigenaar rustig slapen en haar overlaten aan
zoveel gevaren? De jagers, de auto’s die niet
stoppen voor een hond, de andere honden, de
regen, de koude …
Cherry is een hond die vrijwel zeker in huis
heeft geleefd. Nu is ze bang temidden van zoveel
honden, ze hoort de honden blaffen en probeert
zich dan te verstoppen. Cherry heeft echt snel
een thuis nodig, met een gezin die elke dag weer
van haar houden.
Cherry de hond met de mooiste ogen die ik dit
jaar heb gezien!
