Kroniek nr.19, 17 juni 2007

DIERENWELZIJN IN PORTUGAL

Misschien bent u op de hoogte van afschuwelijk foto’s die wel eens in het geheim worden gemaakt in Portugal, dit zijn dan foto’s die dieren laten zien onder verschrikkelijke omstandigheden. Degene die deze foto’s maakt wil eigenlijk altijd anoniem blijven.

Wij van Vereniging Bianca zijn het met deze geheimhouding niet eens. Waarom niet? Iedereen die deze verschrikkingen en mishandelingen ziet jegens dieren en haar/zijn mond houdt zal zeker niet meehelpen aan het welzijn der dieren. Hoe kan iemand een foto maken van deze afschuwelijke toestanden en dan niks doen? Foto’s maken, omdraaien wen weggaan. Als deze mensen hun mond maar blijven houden en ook niet willen zeggen waar het gebeurde plaatsvond zal er nooit iets gebeuren. Je mag en kan niet anoniem blijven. Je bent verplicht het dier, en jezelf, op deze manier een gezicht te geven en door te blijven vechten tot je wel resultaat behaalt. Zet je persoonlijke gevoelens aan de kant en geeft nooit op!!!

Laat mij u nogmaals vertellen hoe Vereniging Bianca ooit is begonnen. Ca. vijf jaar geleden zagen wij hoe werknemers van de Gemeente omgingen met zwerfhonden. Het was een grote schok en te afschuwelijk om te zien. Wat deden wij hieraan? Wij zochten contact met een Tv-station en met de vorige burgemeester van de gemeente Sesimbra. Met heel veel geduld, veel vergaderingen, praten, praten en nog eens praten hebben we eerst kunnen bereiken dat de dieren niet meer gedood en goed behandeld werden.

Dit is de eerste stap voor elke lokale organisatie: “NEEM CONTACT OP MET DE LOKALE AUTORITEITEN EN WERK SAMEN”, dit voor het bestwil van de dieren. Tegen de autoriteiten vechten betekent vaak meer wreedheden tegen dieren!

Het moge duidelijk zijn dat wij veel geduld moeten hebben, correct moeten handelen maar verlies nooit je uiteindelijke doel uit het oog.

Wij weten dat gemeentes soms, gevaarlijke, honden in laat slapen, maar dit is dan ook vaak noodzakelijk. We moeten wel de realiteit onder ogen blijven zien. In de regio van Sesimbra, en meerdere in Portugal, zijn veel Pitbulls die voor gevechten worden gehouden en soms dumpen de eigenaren deze honden wanneer ze geen nut meer hebben.

Als organisatie moet je een strategie vinden en volgen tot we ons doel hebben bereikt. Één van onze doelen was het hebben van een opvangcentrum en tevens om geld van de Gemeente Sesimbra te ontvangen om voor de dieren te kunnen zorgen. Zoals zoveel Portugese dierenbeschermingsorganisaties veranderden ook onze huizen in het begin in en opvanghuis. Het werd teveel, wij moesten onze dieren elders onder gaan brengen, o.a. in hondenhotels, wat weer veel geld kostte. Nu met het terrein is ons werk al zoveel makkelijker geworden omdat we de honden nu op één plek hebben. Maar er leven nog steeds heel veel dieren op straat, wij kunnen niet alle honden herbergen. In Portugal worden jaarlijks ongeveer 150000 (!!!) dieren op straat gezet. Het is onmogelijk elk dier te redden, dit is de harde realiteit, het is menselijk gesproken niet te doen.


Één van onze andere doelen is om elk dier te steriliseren/castreren, in ieder geval alle teefjes dienen ‘geholpen’ te worden. Dit is een heel belangrijke stap om het aantal dieren wat op straat leeft te drastisch te verminderen. In Sesimbra hebben wij met concrete voorbeelden bij zowel de gemeente als bij de in- en omwonenden het belang van sterilisatie/castratie bekend gemaakt. Dit deden wij d.m.v. bijeenkomsten, maar ook over de radio. Je begint met één zwanger teefje, zeg zij heeft tweemaal per jaar een nestje met pups. Als we een gemiddelde leeftijd nemen van zes - zeven jaar, en ze krijgt vijf puppies per keer, dan heeft één teefje ca. zestig nakomelingen. We tellen de honden dan niet mee die weer van haar puppies af zullen stammen. Het is een tragedie. Om deze tragedie te voorkomen zal elke teef gesteriliseerd moeten worden, ook de teven die geadopteerd worden of het nu in het buitenland is maar ook zeer zeker in het binnenland. Elke organisatie in Portugal moet deze verantwoordelijkheid nemen, anders zullen de problemen m.b.t. tot zwerfdieren nooit een halt toe geroepen worden. Maar helaas veel organisaties nemen deze verantwoordelijkheid niet.

De Portugezen hebben problemen met het steriliseren/castreren, het heeft iets met hun mentaliteit te maken. Om dit te veranderen is weer veel geduld en even zoveel tijd nodig. Melden zich bij ons mensen die een teefje willen adopteren dat op dat moment nog niet is gesteriliseerd en men weigert dit dan zal ook de adoptie NIET doorgaan. En wat de castratie van een reu betreft, veel mannen willen alleen een reu, ook dit geeft vaak problemen, maar ook bij deze weigering kan men niet adopteren.

Komt iemand bij ons omdat hun hond puppies heeft en vraagt of wij willen helpen een huis te vinden voor deze kleintjes, dan zeggen we dat wij willen helpen maar daar tegenover staat dat men zijn/haar teefje moet laten steriliseren. Is hier geen geld voor dan zijn wij bereid deze kosten te dragen. Het is momenteel de enige manier om de mentaliteit te veranderen, mensen te laten zien wat de problemen zijn. Kijk alleen maar eens rond op het terrein en in de straten.

Nog even over adopties gesproken. Sinds wij samenwerken met DZG lukt het eindelijk om volwassen honden te laten adopteren, dit was in Portugal een bijna onmogelijke missie. Portugezen houden van pups want deze zijn zo ontzettend schattig. Iedereen vindt puppies eigenlijk wel leuk, maar … als de pup groter wordt, dan wordt het een andere zaak. Hij/zij gaat lawaai maken ( blaffen), hij/zij wordt groter, de hond gaat meer haar verliezen etc. En wat gaan mensen dan doen? Zij zetten hun dier uit op een rustige plek zodat niemand kan zien wat ze doen of ze gooien het dier letterlijk uit de auto op de snelweg, helaas heb ik dit zelf gezien. Er zijn zoveel manieren om van het dier af te komen!

Wat hebben wij tot nu toe gedaan om deze dingen te proberen te voorkomen? Één van ons is verantwoordelijk voor de adopties, dit is Ana. Zij heeft veel criteria waar mensen aan moeten voldoen voor zij een hond mogen adopteren. Zo kijkt zij de mensen ook heel goed in de ogen wanneer ze iets vertellen. Bij onze organisatie moet men tekenen, ook dient men de hond bij eventuele afstand weer terug te brengen naar onze vereniging. Honden mogen niet als kettinghond gehouden worden, ook mogen ze niet opgesloten worden in een kennel. Een adoptie van een volwassen hond is een unicum. Men krijgt thuis bezoek, heeft Ana ook maar een beetje twijfel dan gaat de adoptie niet door.

Onze relatie met DZG is heel speciaal, ook omdat we weten dat wij hen kunnen vertrouwen, hun criteria voor adoptie zijn heel goed. Wij kennen mensen van DZG persoonlijk, zij hebben het beste voor met de dieren, zij zijn heel professioneel bezig. Wij kunnen alleen met DZG werken en het is het beste wat ons is overkomen, het is een wonder!


Na een week terug te zijn in onze woonplaats, na het bezoek aan Nederland, zijn we nog heel blij dat wij onze honden gelukkig hebben gezien, ze zagen er allemaal stuk voor stuk goed uit, dit geeft ons heel veel kracht om door te gaan.


Net als DZG voelen wij ons verantwoordelijk voor onze dieren, we kunnen geen dier laten adopteren en dan niet willen weten hoe het hem/haar verder vergaat in het leven. Helaas is het niet bij alle organisaties zo in Portugal. Veel dieren worden zonder controle en/of papieren meegegeven en na een (korte) tijd worden deze arme schepselen weer op straat gezet. Of gegooid. De toekomst van en voor een dier is heel belangrijk, en niet alleen op korte termijn.

Onze acties zijn gebaseerd op samenwerking met de gemeente Sesimbra, het partner zijn van DZG, strikte regels omtrent sterilisaties/castraties en adopties, alles is erop gericht om in ieder geval in onze omgeving het dierenwelzijn te bevorderen.


Françoise da Silva