Kroniek nr. 17, 18 mei 2007

Het terrein, de honden en hun verzorgers.

Op het terrein verblijven eigenlijk altijd om en nabij 100 honden, dat zijn dan pups en volwassen honden. U begrijpt dat is heel veel werk. Wij hebben twee mensen in dienst. Één van hen is Catia, zij is 20 jaar en werkt 6 dagen per week, 8 uur per dag en dat voor heel weinig geld. De tweede persoon is Rosa, zij werkt 6 dagen per week 4 uur en zaterdag de hele dag. Ook komt Carina elke dag 2,5 uur om te helpen, zij heeft een geestelijke achterstand en houdt erg van dieren.

Deze drie dames werken heel hard, ze voeren de honden, geven vers water en medicatie waar nodig. Maar ook maken ze de hokken minstens tweemaal per dag schoon, dit houdt in echt schoonmaken en niet even met een waterstraaltje over het beton heen. Verder wordt het terrein natuurlijk schoon gehouden, want niet alle honden leven in kennels. Elke dag worden de reuen, die niet met de andere honden samen kunnen zijn, twee - driemaal uitgelaten. Een groot deel van de dag lopen de andere honden los, om en om.

Ons grootste probleem is de schaduw, eigenlijk meer het gebrek hieraan. Het terrein is eigenlijk best groot maar er staan niet genoeg bomen om de honden in schaduw te voorzien. De Portugese zon kan verschrikkelijk heet zijn. Vandaag was het boven de 30ºC zonder ook maar een zuchtje wind. Wij hebben al verschillende malen aan de gemeente gevraagd schaduwplekken te maken maar tot nu is dat nog niet gebeurd.

Ook moeten we bijna elke dag met een dier naar de dierenarts. Voor de dingen die moeten gebeuren hebben we goede, onbaatzuchtige mensen die van dieren houden. Daar zijn Teresa en haar verloofde André en de man van Dona Fatima, ook zij heeft “Biancahonden”. Zij gaan nu helpen met het maken van de schaduwplekken. Met vrienden van hen hebben zij een gedeelte van de materialen gekocht welke nodig zijn voor de bouw hiervan. Volgende week hopen wij allemaal dat deze klus geklaard zal zijn.

De pleegouders van Clarisa, zij hebben Biuca geadopteerd, gaan indien nodig naar de dierenarts. Albertina gaat zo vaak als ze kan naar de dierenarts en helpt ook altijd mee om de honden te ontwormen en in te spuiten tegen vlooien etc. Dan Dilia and Luis, zij geven hun auto elke maand mee met Ana Pachecho en Mr. Eugénio. zodat zij naar de Algarve kunnen rijden om 9 – 10 honden/katten gratis te laten steriliseren door een Duitse dierenarts, elke maand weer. Ook vangen zij honden op. Dilia en Luis rijden ook naar Lissabon om de goederen van DZG op te halen die door Interport daar gebracht zijn. Esmeralda gaat elke dag naar het terrein om Catia en Rosa te helpen met het voeren van de honden die speciaal voer moeten hebben. Soms komt een echtpaar in het weekend om met de reuen te wandelen. Hebben we meer mensen nodig om naar de dierenarts te gaan, dan vragen we Carla, Lilia en haar dochter Vanda, tenminste als zij tijd hebben om ons te helpen.

Ana geeft al haar vrije tijd aan de honden, geeft de honden medicatie, gaat ook naar de dierenarts, haalt honden op, bemiddelt met mensen om te proberen hun hond af te staan, helpt op het terrein en staat elke maand op de feira. Zij is verantwoordelijk voor de administratie. Elke dag krijgt ze veel telefoontjes van mensen die bijv. honden gevonden hebben. Elke dag maar weer gaat ze op pad .
Ik ga doordeweeks naar de dierenarts en handel noodsituaties af. Ook doe ik de financiële administratie en help op het terrein wanneer ik kan.

Iedereen doet alles in hun vrije tijd, na elke dag 8 uur gewerkt te hebben.

Op het terrein hebben we geen plek voor katten. De katten verblijven bij medewerksters, o.a. bij Lena en Ana Claudia. Zij hebben op dit moment 12 katten.

Conclusie
Op dit moment hebben wij hulp van mensen, maar we weten nooit hoe lang dit gaat duren. Velen kunnen het naast hun betaalde werk niet meer volhouden en wij moeten dan weer proberen betrouwbare mensen te vinden die vrijwilligerswerk willen doen. Maar het werken met dieren is niet wat veel mensen in Portugal willen.

De gemeente neemt steeds meer tijd om alles te bekijken wat er nodig is om het opvangcentrum te bouwen. Wij wachten nog steeds, maar weten ook dat zulke zaken in Portugal tijd vergt, veel tijd.

Vorige maand hebben we de gemeente gevraagd om elektriciteit, poorten, hekken en schaduwplekken. Wachten is ons leven geworden.



Françoise da Silva