Kroniek nr. 15, 16 mei 2007

MOSS

Tien dagen geleden was ik onderweg met 3 honden van het terrein om met ze naar de dierenarts te gaan. Omdat het warm was reed ik met de ramen open, opeens hoorde ik een hond schreeuwen, iets anders was het niet. Het schreeuwen ging mij door merg en been, dit was duidelijk een hond die erg leed.

Ik stopte om te kijken wat er aan de hand was, ik vond een hond die met zijn pootje vast zat in een hek, waarschijnlijk had hij over het hek willen springen en dit was duidelijk niet gelukt. Zijn pootje zat vast tussen twee stukken ijzer. Hij jankte zo hard dat een man en vrouw ook kwamen kijken. Samen is het ons gelukt de hond te bevrijden.

Hij leek okay en ging liggen in een onderdanige houding. Hij was zo schattig en lief , maar zo ontzettend vies! De vrouw die had geholpen hem te bevrijden vertelde mij dat hij sinds vorige week hier in de buurt liep en duidelijk gedumpt was. Zij gaf hem sinds enkele dagen te eten. Ik kon het nu niet meenemen omdat ik al drie honden in mijn auto had, ik voelde me afschuwelijk hierover.

Ik belde naar Ana en we besloten hem naar het terrein te brengen als ik terug zou zijn van de dierenarts. Ik ging later terug om de hond op te halen …. maar ik kon hem niet vinden! Elke dag ging ik zoeken, maar de hond leek te zijn verdwenen.

Afgelopen vrijdagavond, op weg naar de vergadering van Vereniging Bianca, zag ik opeens de hond in de berm. Ik stopte en ging naar hem toe. Weer ging hij in een onderdanige houding liggen. Ik nam hem in mijn armen en zette hem in mijn auto! Hij was erg rustig en lief. Tijdens de vergadering speelde hij met één van Rosa’s honden, toen hij moe was ging hij aan mijn voeten liggen. Zo lief! We noemden hem Moss.

Moss is een erg mooie hond, ook nog jong, ongeveer 1 jaar schatten wij. Kijkt u toch eens naar hem, hij lijkt wel iets op een Hollandse Schapendoes. Wit met zwart en een erg schattig neusje. We weten dat hij autorijden leuk vindt, maar ook andere honden en mensen heel zeker.








Françoise da Silva