In memoriam - Stichting Dierenhulp Zonder Grenzen

Toon alles

Mocca

Wij hebben Mocca geadopteerd in 2003, haar fotootje op de website sprong er voor ons meteen uit.
In het begin was ze erg angstig, durfde niet aan de riem en niet naar buiten, schrok overal van en deed dus het liefst haar behoefte in huis. Ze lag het liefst op de bank, en de mand die we voor haar gekocht hadden vond ze maar niks. Per toeval ontdekten we dat ze graag in de bench kroop, dat gaf haar een veilig gevoel. Dat is ook altijd zo gebleven, de bench stond in de kamer en was haar veilige plek, voor ons niet zo gezellig, maar heel belangrijk voor Mocca. Wij zijn een pleeggezin en er zijn veel kinderen bij ons over de vloer, en er was altijd een belangrijke regel: niemand komt aan Mocca's bench!
Op deze manier durfde Mocca zich ook steeds vaker onder de mensen te begeven.

Toen ze nog niet zo lang bij ons was is ze een keer weggelopen, ze had zich losgerukt. We hebben advertenties opgehangen, op internet gezet, alle diereninstellingen geinformeerd, maar we vreesden dat we haar niet terug zouden zien.
Gelukkig had iemand haar gevonden, op een rotonde, helemaal in de war. Toen ze Mocca bij ons terug brachten wilden ze eerst met ons praten, Mocca hadden ze in de auto gelaten. Ze vonden haar namelijk zo angstig en mager, daar wilden ze het hunne van weten. Best wel goed dat die mensen zo alert waren, en we hebben ook uitgelegd waar Mocca vandaan kwam. Mocca werd steeds minder bang, en uiteindelijk bleek het een ontzettend vriendelijke hond, die iedereen begroette.
Ze bleef wel wat gereserveerd, totdat ze iemand goed kende, en ze werd zelfs waaks.

Wanneer we met het hele gezin gingen wandelen was ze helemaal de koning te rijk. Ze liep om ons heen en gedroeg zich als een herder, iedereen moest meekomen en dat hield ze goed in de gaten. Niet alleen de gezinsleden, maar ook de kinderen die tijdelijk bij ons waren, de vakantiekinderen, iedereen hoorde er bij. Mocca was niet erg sportief en spelen deed ze niet,maar ze vond het heerlijk om door de bossen te rennen en te rollen. Ook het strand vond ze heerlijk, maar ze waagde zich niet in zee. Met andere honden was ze heel selectief, ze had een paar vriendjes in de buurt die ze dichtbij liet komen en die ze duidelijk heel aardig vond, verder reageerde ze niet, ook niet als andere honden naar haar blaften. Het meest genoot ze van de avonden thuis, als het rustig was en wij gezellig op de bank zaten. Dan kwam ze een stukje kaas en een knuffel halen. Eten deed ze bij voorkeur als er iemand van ons in de keuken was, dat vond ze gezellig.

Na een paar jaar werd ze ziek, ze verloor haar haar en haar levenslust, ze at steeds minder, werd weer opnieuw mager en dof, begon kreupel te lopen en ze kreeg scheurtjes in haar oren die constant bleven bloeden. De dierenarts stond voor een raadsel. Hij dacht aan leichsmania, maar wij zeiden dat ze daarop getest was en dat ze dat niet had, dat was ons immers verteld. Na een tijd sukkelen besloot de dierenarts om haar toch nog een keer te testen en toen bleek dat ze het toch had. Gelukkig sloegen de pillen meteen aan en Mocca knapte zienderogen op, we zagen haar weer opbloeien en de hele buurt reageerde van: Wat ziet Mocca er weer goed uit en wat is ze weer vrolijk! We waren heel blij, want het was zo triest geweest om haar zo te zien lijden. Haar linkerachterpootje was helaas teveel beschadigd en dat is altijd een zwakke plek gebleven, maar gelukkig heeft ze nog jaren in ons midden mogen blijven. We hebben ontzettend van haar genoten, het was een bijzonder lief dier, net als alle dieren die op deze site vermeld staan. Ze kon overal mee naar toe, ze is zelfs wel mee naar het restaurant geweest en bleef dan heel trouw onder de tafel liggen, zonder dat we dat tegen haar gezegd hadden.

Er zat geen enkel kwaad in haar, ze had slechts één ondeugd: ze zat graag achter poezen aan. Toen we een keer op vakantie waren was er een jong zwerfkatje dat telkens bij ons binnenliep, we wilden het wel houden maar dachten dat dat niet kon met Mocca. Tot op een dag het katje bij Mocca in de bench lag te slapen, en Mocca er heel lief naar lag te kijken. De kat is gebleven en ze werden de beste vrienden.Een paar weken geleden begon Mocca te snurken, heel hard en heel lang. We moesten er eerst om lachen en zeiden: Ja, ze is de jongste niet meer. Ze begon echter ook te hoesten en een week geleden ontdekten we een bult onder haar kin.

De dierenarts dacht aan een ontsteking en ze kreeg een kuur, maar al snel kwam er nog een bult bij en we vreesden het ergste. Mocca werd ook steeds benauwder en at niet meer. De dokter heeft wat vocht uit de bult onderzocht en onze vrees werd bevestigd: er zaten allemaal kwaadaardige cellen in en er was niets meer aan te doen. Toen we de uitslag kregen zei de dokter dat hij haar eigenlijk nog dezelfde dag het liefst zou laten inslapen, om haar verder lijden te besparen. Daar waren wij het direct mee eens, want inmiddels had Mocca al drie dagen niet kunnen eten. Elke inspanning veroorzaakte veel benauwdheid. Alleen de medicijnen die ik haar gaf in een plakje worst, nam ze nog wel, zo met een blik van: nou, als jij het graag wil dan doe ik het wel. De laatste dag liep ze me overal na in huis, en bleef me steeds aankijken. Als ik tegen haar sprak keek ze me recht aan en klaagde zachtjes.

Op vrijdag 5 februari 2010 hebben we haar laten inslapen, de laatste eer die we haar konden bewijzen.
Dit dier is ons altijd zo trouw geweest en we zijn blij dat wij haar nog ruim zes mooie jaren hebben kunnen geven, dat ze haar jaren niet in Griekenland heeft moeten slijten en dat we haar nu haar welverdiende rust, zonder pijn hebben kunnen gunnen. Mijn man, dochter van tien en ik zijn bij haar gebleven tot het eind. Ze was zó snel zó ziek geworden, maar toch liep ze de dierenarts nog kwispelend tegemoet. Ze is heel vredig heengegaan, na de eerste prik viel ze al binnen een minuut in een diepe slaap en had ze al haast geen hartslag meer. We bedanken Mocca voor haar liefde en haar trouw, en we gaan zeker weer een dier via dierenhulp zonder grenzen een fijn leven geven, het is een ontzettend mooi initiatief.

Met dank aan DZG,
familie Rozenberg, Leeuwarden

Naar boven