Annie


fiogf49gjkf0d

Het is nu ruim een jaar geleden dat onze Annie, een zwerfhond van 7 jaar uit Sevilla, als opvanghond bij ons is gekomen. Ze kwam bij ons en onze andere 3 honden, Melo een Amerikaanse Cocker van bijna 14 jaar, Bono, een Amerikaanse Cocker van 8 jaar en Rick, een Engelse Cocker van 8 jaar. Rick komt uit Istanbul, dus we hadden al enige ervaring met een buitenlandse hond. Annie was in het begin heel erg angstig voor alles en iedereen. Als je alleen maar op haar af liep, dook zij al in elkaar. Ze durfde bijna niets. Trappen lopen was eng; buiten in de regen lopen was eng. Regende het buiten dan dook ze meteen onder een struik voor bescherming. Als we gingen slapen moest ze in een bench, omdat wij niet wisten hoe het met de andere honden zou gaan. Van de bench maakten wij een mooi, veilig plekje. Maar zij durfde er in het begin niet in. Omdat zij de bench niet vertrouwde, heeft een van ons 2 weken op de gang geslapen naast de bench. Zonder dwang ging zij er uiteindelijk uit zichzelf in. In het begin ging het deurtje dicht, maar na een tijdje toen we merkten dat ze zich ’s nachts niet verroerde, bleef het deurtje open.

We hebben haar rustig de tijd gegeven om haar aan haar nieuwe leven te laten wennen. We hebben niets geforceerd. Alles ging stapje voor stapje. Met heel veel geduld ging het na 2 maanden steeds beter met haar en kreeg ze steeds meer vertrouwen. Toen ze een beetje gewend was, is zij gesteriliseerd en is zij tegelijkertijd ook nog eens geopereerd aan een liesbreuk.

Op een dag zagen we op de site van DZG dat mensen haar wilden adopteren en daar schrokken we van. Je weet dat het kan gebeuren, maar ja, ze deed het bij ons net zo goed, we waren zeer aan haar gehecht geraakt en zij aan ons. Met de andere honden ging het ook goed. Ze moest gewoon blijven. We hadden al 3 honden, daar kon er nog wel eentje bij. We werden al verdrietig van het idee alleen al dat we haar weer kwijt zouden raken. Toen hebben we besloten haar zelf te adopteren. We hebben daarna een cursus met haar gedaan en stap voor stap hebben we haar los laten lopen op het strand en in de bosjes. De eerste keer dat ze los liep op het strand trok ze meteen een sprintje. Ze was zo vrolijk en genoot van haar vrijheid.Inmiddels is Annie heel erg veranderd. Zij is slim, ondanks haar 7 jaar heeft zij nog heel veel geleerd! Zij heeft het erg naar haar zin, is gezond, laat van zich horen als iets haar niet bevalt, heeft weer vertrouwen in de mens, in andere honden en in zichzelf en slaapt ‘s nachts allang niet meer in een bench. Met onze 3 cockers kan zij het goed vinden. In de buurt is iedereen dol op haar, omdar zij zo vriendelijk is. Thuis is ze de rust zelve. We hebben er een droomhond bij gekregen. Ze is vorig jaar ook al mee geweest op vakantie in Frankrijk. Ze vond het heerlijk. Elke dag met haar 3 maatjes op het strand rennen tot ze er bij neer viel.

We zijn heel blij met onze Annie en we willen haar nooit meer kwijt. Ze is naast onze andere lieve honden een geweldig gezinslid geworden.

Wij en Annie willen alle mensen van DZG bedanken voor wat ze doen om honden en katten te redden van een vreselijk leven, om ze ergens anders een tweede kans te geven op een beter leven, op een plek waar altijd een warme mand klaar staat. We hebben zelf al een aantal keren DZG kunnen helpen en we hopen dat in de toekomst te kunnen blijven doen.

Met vriendelijk groet,
Petra Houtman en Raymond Hoffman en een poot van Annie uit Den Haag


   
Klik en help ons helpen