Vasco


fiogf49gjkf0d

vasco (Da Gama) of hoe een “wilde hond” de grootste knuffelkont werd


Begin november 2007 overleed geheel onverwachts door een verkeerde diagnose van de dierenarts onze trouwe viervoeter Alexou, die we als puppy hadden meegenomen uit Griekenland.
Om het verdriet te verzachten, geheel tegen de adviezen van anderen in, besloten we die leegte te vullen met een nieuwe hond. Om nu ineens weer terug te keren naar Griekenland was teveel van het goede en door wat te surfen op internet kwamen we terecht bij Stichting Dieren zonder grenzen. Geen idee wat ons te wachten stond, zijn we alle afbeeldingen van de lieve, aandoenlijke, zorgbehoevende dieren gaan afstruinen en kwamen terecht bij Vasco. Het verdriet van Alexou werd beetje bij beetje weggenomen door de verhalen die we hoorden over deze hond en hij begon al een plekje in ons hart te krijgen, zonder hem ooit gezien te hebben.
Trots lieten we foto´s aan vrienden en familie zien en we konden bijna niet wachten tot we Vasco in onze armen konden sluiten. Hij had een jaar rondgezworven door Portugal en had 6 maanden aan een ketting gezeten. Een kettinghond, dus. Tja, wat hield dat in?
Hij was lief met kinderen had dringend behoefte aan genegenheid, maar er stond ook dat hij langzaam aan ongelukkiger werd. We wilden er alles aan doen de reis voor hem te bespoedigen en hem te laten zien hoe mooi het leven kon zijn.
Toen dat telefoontje……hij had degene die hem voedsel kwam brengen plotseling gebeten.
Hadden we nog wel interesse in Vasco, nu hij dat deed. Geen probleem, we hadden A gezegd, dus we gingen door. Nee, hoor laat Vasco maar komen, we zijn er klaar voor.
25 November 2007
De grote dag, in de regen gingen we hem ophalen, samen met andere hondeliefhebbers, gespannen en nerveus afwachtend hoe onze viervoeters eruit zouden zien.
De achterdeur van de transportauto ging open en daar zat ie dan, onze Vasco treurig uit zijn oogjes kijkend, half verdoofd, onder de indruk van de reis met zijn ogen gericht op Miranda (mijn vrouw).
Liefde op het eerste gezicht, dat zag je zo. Toen hij de naam Vasco hoorde, keek hij op en tja, wat gaat er dan in zo’n diertje om.
Ik pakte hem op, wat hij zich gewillig liet ondergaan. Enfin, te mooi om waar te zijn. De noodzakelijke praatjes, adviezen, invullen van formulieren en op naar huis.
Daar lag onze toekomstige Vagebond uit “ Walt Disney’s Lady en de Vagebond” op de achterbank op naar een nieuw avontuur.
Het was van korte duur. De dag erop zagen we wat de angstaanjagende gevolgen van een beschadigde hond kunnen zijn. Hij veranderde in een wolf, de droom werd een nachtmerrie.
De nachtmerrie was realiteit geworden. Onverwachts bleef hij stil staan op straat en als je hem vroeg, beveelde, bedelde of smeekte om verder te lopen, viel hij je aan en reken maar, dan zie je hoe hoog een Podengo kan springen.
In de avond met onze Spare ribs op de tafel, nam hij een aanloop, sprong over de stoelen op de eettafel en de Spare Ribs waren verleden tijd.
Als je iets in de prullenbak wilde gooien, kwamen de tanden weer tevoorschijn, wat ook gebeurde bij het vullen van de vaatwasser, aanzetten van de stofzuiger, opkloppen van de kussens op de bank, het vullen/legen van de etensbak en veel meer. In de ochtend als ik naar mijn werk ging, weigerde hij te luisteren met alle rampzalige gevolgen vandien.
Kortom, we werden geterroriseerd in eigen huis.
Hij had iets tegen mannen, dus ik moest het ontgelden en de angst die ik had, maakte het er niet beter op, zodat hij meer en meer naar het vrouwtje trok……..waardoor ik een nog grotere vijand van hem werd.
De angstige momenten stapelden zich op. Hij wilde heer en meester in huis zijn en de adviezen van laten zien wie de baas in huis was, konden hem niet imponeren.
Met hulp van een buurman, die ervaring met honden had hebben we getracht hem te kalmeren. Ook de hulp van de Martin Gausschool werd ingeroepen. We hadden nu echt te maken met een wilde hond, die dringend training nodig had, was het advies.
Toch hadden we iets van hoe kan een hond die zo lief uit zijn ogen kijkt, zo’n gedrag vertonen. Terug naar Sesimbra, Portugal en opgeven? Nee, dat nooit.
Het moest gewoon lukken om deze vermoedelijk “wilde hond” rustig te krijgen en vertrouwen te geven, het liefst zonder slaan en harde stem.
Daarna besloten we onze dagen geheel in te richten op Vasco met extra aandacht, vertrouwen geven, Reiki toepassen………en veel liefde en dat heeft geholpen.
Nu inmiddels in maart 2008 is er niets meer over van het gedrag van toen.
Alsof je het ineens over een totaal andere hond hebt. Hij loopt als een ware gentleman aan de riem op straat, luistert altijd als je hem roept. Hij loopt met je mee bij alles wat je doet en geeft voldaan zijn goedkeuring. Hij is over het algemeen zeer sociaal met andere honden en doet geen vlieg kwaad.
We kunnen hem loslaten in het bos, rent als een hertje rond en komt altijd weer trouw terug, al is het maar om even te kijken of alles in orde is met het baasje en het vrouwtje, maar er is meer, veel meer…..
In de ochtend als ik naar mijn werk ga, komt ie even naar me toe en wenst me op zijn manier een goede dag toe.
Als we vrij zijn, klimt ie voorzichtig op bed en worden we overgoten met een veelheid van kusjes waarop hij zich vervolgens over en door ons heen laat rollen.
We hebben in de avond altijd even het “Big Hug” moment , ons knuffel kwartiertje, waarbij Vasco door zijn lieve grom geluidjes en wild kwispelende staart laat zien, dat hij volkomen gelukkig is.
Na het eten mag hij altijd bij het vrouwtje op schoot zitten aan de eettafel en overlaadt haar met al zijn liefde.
Als de muziek opstaat, danst hij op twee pootjes met de bekende kwispelstaart met ons mee.
Als hij aandacht wil, legt hij zijn pootje of hoofd op je knieeen en wil geaaid worden, waarna je een paar tedere kusjes op je gezicht krijgt.Dit was het echte karakter van de Walt Disney hond, die we op 25 november ophaalden.
Door liefde, aandacht, vertrouwen en geduld is hij zo geworden.Vanochtend liet ik hem uit en werd hij plotseling zonder reden aangevallen door een andere hond.Instinctief greep ik de andere hond bij de bek beet om Vasco uit de greep te verlossen.Het liep met een oppervlakkige schaafwond af, maar op dat moment besefte ik des te meer dat ik zielsveel van Vasco ben gaan houden en hem met mijn leven zal beschermen. De angst van destijds is omgeslagen in liefde en ons leven is zoveel mooier geworden door deze “wilde hond” en het verdriet van Alexou is weggenomen.

We zijn trots op Vasco, omdat hij heeft laten zien dat hij het kan…….


   
Klik en help ons helpen