Tommy


fiogf49gjkf0d

Dit is het eind goed al goed verhaal van Tommie (Manue). Een reutje uit Sevilla:

Nadat mijn oma in de zomer van 2007 was overleden, werd mijn opa eenzaam. Hij begon het vaker te hebben over het nemen van een hondje. Dit bleek nogal lastig te zijn, omdat mijn opa al 86 jaar was. Na diverse Nederlandse asielen te hebben gebeld, kwam ik op verschillende sites terecht over adoptie van honden uit het buitenland. Na verschillende stichtingen kwamen we terecht bij DZG.
Op de site zagen we Tommie staan, toen heette hij nog Manue, we waren op slag verliefd. Bij de beschrijving stond dat Tommie een lief, rustig hondje was dat goed kon omgaan met andere honden en kinderen. Bij de voorcontrole kwam ter sprake wat er met Tommie zou gebeuren wanneer mijn opa niet meer voor hem kon zorgen. Hiervoor stonden wij garant, wij hadden al een hond, en Tommie kon dan bij ons komen wonen.
In oktober hebben we Tommie gereserveerd, zodat hij naar Nederland kon komen. Helaas werd er bij een bezoekje aan de dierenarts hartworm ontdekt. Dit was een geluk voor Tommie, want ze waren er heel snel bij. De ziekte kon nu worden behandeld, alleen betekende dit dat Tommie pas in december naar Nederland kon komen. Dit was wel een tegenvaller, maar we wilden Tommie erg graag, dus zat er maar een ding op en dat was wachten.

12 januari 2008 is Tommie naar Nederland gekomen, wat waren we blij. Omdat ze pas ’s avonds laat landen, zijn we in Almere bij mijn broer blijven slapen. ’s Nachts in de bench heeft Tommie een paar keer gepiept, maar heeft verder rustig geslapen. ’s Ochtends kwam hij al lekker bij me in de slaapzak liggen. De volgende ochtend zijn we naar mijn opa gegaan. Opa had tranen in zijn ogen toen hij Tommie zag. Het was heel ontroerend.

Opa en Tommie werden maatjes, Tommie hield er namelijk van om op schoot te liggen en dat vond opa helemaal niet erg. Na anderhalve week bleek dat Tommie het niet zo had op de mensen die zomaar binnenkwamen. Deze heeft hij een aantal keer gebeten. Dit vonden we erg vervelend, en wisten niet goed wat we nu moesten doen. Tijdens de nacontrole werd dit ter sprake gebracht, en hebben we besloten dat het beter voor Tommie zou zijn om ergens anders te worden geplaatst. Tommie bleek namelijk een erg actief hondje te zijn, met heel veel energie. Dit kon hij niet kwijt bij mijn opa.

Totdat er een nieuw opvanggezin zou zijn is Tommie bij ons komen wonen. Zodat mijn opa zich niet meer zorgen hoefde te maken dat Tommie nog iemand zou bijten. Maar nu bekend was dat Tommie iemand had gebeten, werd het moeilijker om hem te herplaatsen. De weken en de maanden gingen voorbij, en we raakten steeds meer gehecht aan Tommie. Ik had al een aantal keer aangekaart om hem zelf te adopteren, maar nog niet iedereen was over de streep. Maar toen ik een keer uit school kwam, zei mijn vader dat ik Tommie mocht adopteren. Hoera, wat was ik blij. Ik kon me ook niet voorstellen dat we Tommie moesten afstaan. Ondertussen heeft Tommie zich heel goed aangepast. Hij heeft niemand meer gebeten, en gaat prima om met onze andere hond. Elke dag lopen ze achter elkaar aan te rennen en te spelen. Tommie kan niet los lopen buiten, maar dit is niet erg. We zitten nu op cursus en hij leert hartstikke goed. Voor pens, worst of kaas doet hij alles. Verder heeft Tommie als hobby tv kijken, alles aflikken en lekker op de bank slapen. Tommie is helemaal op zijn plek. Het is een heel blij, actief, vrolijk en enthousiast hondje. We zijn heel gelukkig met hem.

 


   
Klik en help ons helpen