Patras


fiogf49gjkf0d

14-03-2008 Miró is nu ruim een maand bij ons.
Na het overlijden van onze Portugese podengo Macawi van nog geen drie jaar oud, wilden wij (snel) een podengo(co) terug. We hebben al een galgo uit Spanje en dat is een groot succes gebleken. Bij DZG zijn we dan ook al snel op zoek gegaan naar een podengo(co). De keuze was voor ons snel gemaakt. Het moest een podenco worden die niet te veel op Macawi leek, geen ruwharig teefje. Daarom hebben we gekozen voor een reu, met wel net zulke grote oren als Macawi, want daar zijn we gek op en wat nu blijkt, precies de zelfde streken als Macawi. Het lijkt net of Macawi van alles influistert.

We zijn gevallen voor Miró (toen nog Patras). Hij lachte ons toe op de foto en was al een beetje volwassen (1 ½ jaar). Dat hij pup-af was trok ons wel aan, geen echte zindelijkheid training voor de boeg, maar wel een jonge ondeugd die nog genoeg kan leren en misschien nog te kneden is.

Nu hij eenmaal hier is blijkt hij een ontzetten lieve hond te zijn. Hij is gek op alles en iedereen. Vreemde mensen worden zeer vriendelijk begroet en hij wil vooral veel aangehaald worden. Probeer daar maar eens onderuit te komen als dat lieve koppie al helemaal in je hand gedrukt wordt. Geen mens kan het over zijn/haar hart verkrijgen om niet even te aaien. Hij is niet terug houdend en niet angstig.

Hij was nog wat aan de magere kant, maar is nu ondertussen wel wat aangekomen.

Miró is gek op paarden, schapen, geiten en koeien. We kunnen geen weiland voorbij zonder even te stoppen. Die beesten komen allemaal naar Miró toe om hem te begroeten, dus moet je wel even stoppen!!!

Verder vind hij alles leuk wat hij tussen het hoge gras ziet bewegen (meestal zit er niets, en denkt hij het alleen maar), daar springt hij met alle vier z’n poten gelijk op en duwt z’n neus snuivend in het gras. Het is een eerste klas grapjas, die Miró.

Jammer genoeg speelt hij nog niet echt met Dalí. Ze hebben nog iets meer tijd nodig, maar als het zomer wordt en de tuindeuren open gaan……………..hoop ik dat het ijs gebroken is. Ze kunnen het heel goed vinden samen, dat is het probleem niet, maar Dalí is wat slomer geworden na het overlijden van Macawi en is nog niet terug aan het spelen gegaan, helaas. Miró probeert haar af en toe wel over te halen, maar dat is nog niet gelukt.
We hebben de DE HOND gekozen bij ons past!!!

Hij voelt zich al helemaal thuis en wil denk ik niet meer bij ons weg.

Remco en Kitty


   
Klik en help ons helpen