Fozzy


fiogf49gjkf0d
Sinds enkele weken hebben we een hond: Fozzie. Hij is een bastaard, oogt als een kleine herder, heeft een kortharige vacht, verlopend van donkerbruin op de rug tot lichtcrème bij de buik.Hij is uit Griekenland geïmporteerd door een dierlievende stichting. Fozzie had het daar slecht.Hij zou herdershond moeten worden, maar omdat dat niet in het beestje zat werd hij verwaarloosd en geslagen. Hij werd daardoor schuw.

De dierenredders noemden hem Fovitziari: de Angstige. Roepnaam: Fozzy.Wij merken die mensenschuwheid, maar het moet gezegd: hij went aan ons en wij aan hem.Zelfs mijn vrouw, die netjes gezegd niets met honden had, is gesmolten. Dat komt door zijn onschuldige reebruine ogen, waarmee hij vragend omhoog kijkt.

We proberen uiteraard de beste baas ter wereld voor hem te worden, hebben daarom een hondenadviseur in de arm genomen en lezen boeken zoals: ”De vrouw die naar honden luistert”. Verder kijken we naar The Dog Whisperer op National Geographic.In uitzendingen van een uur (minus reclame 35 minuten netto) krijgen we daarin een verslag van hoe onze held, de Noord- Amerikaanse latino César Millan, enkele gevallen van onhandelbare honden gaat oplossen.
Ik kijk er graag naar, maar wel met gemengde gevoelens.Dat heeft te maken met mijn allergie voor de Amerikaanse leest waarop dit programma is geschoeid.

Het wordt gevuld met beelden van geplastificeerde mensen in het bezit van gefacelifte grimlachjes, wonend in vrijstaande huizen met smakeloze luxe interieurs in een zonovergoten wereld. (Stand van de zon: een uur of vijf, als de hitte van de dag is.)Meestal hebben de hondeneigenaren een ruime kamer met fitnessapparatuur waaronder een loopband voor de hond. Zo hoeven ze niet naar buiten als het regent. MAAR HET REGENT DAAR NOOIT!Ons illusoire kapitalistische verdovingswereldje spat van het scherm.

Als César weer een klus geklaard heeft, verschijnen de hondeneigenaren kopgroot in beeld en dreunen steevast een voorgebakken zinnetje op: “Cesar we thank you for helping us with………(volgt naam hond). Een formule die verdacht veel lijkt op het avondgebedje dat ik van mijn ouders voor het slapengaan moest opzenden naar Onze-Lieve-Heer, vanwege weer een dag.

Arme Amerikanen. Hun cultuur schijnt te bestaan uit een vuistvol dollars en een strenge vaderlijke God met een witte baard, die samen in een blender zijn gemixt. Het kleverige goedje dat daaruit is ontstaan geeft hun de gelegenheid om het in iedere gewenste opportunistische vorm te kneden.

Als tegenwicht voor deze roze weeïgheid heb je de sympathieke uitstraling van the dog whisperer zelf, de honden die zichzelf niet kunnen maskeren en een enkele op een mens gelijkende hondenbezitter.César weet feilloos de oorzaken die onder de getoonde rampspoed liggen aan te wijzen en te verhelpen. Hij vertelt ondertussen over de regels van een roedel waar je je als hondenbezitter aan te houden hebt, werkt daarbij ook zeer intuïtief, en schroomt niet de mensen te confronteren met hun eigen zwakheden.Er worden leerzame momenten getoond.

Mij duizelt het van de nieuw verworven kennis.Vanmiddag corrigeerde onze hondenadviseur me. Van haar moest ik:”Fozzie blijf!” zeggen, waar ik “Fozzie wacht.” had geroepen, en : ”Fozzie wacht!” had moeten roepen waar ik “Fozzie blijf”had gezegd. En dat ik daar niet zo angstig bij moest kijken.

   
Klik en help ons helpen