Zeta


fiogf49gjkf0d
Midden in december 2009 ben ik verhuisd naar Nederland: vreselijk, wat een kou daar en sneeuw en hagel! Dat is de pest voor ouderen, zoals ik, krijgen we gelijk last van onze gewrichten en zo. Maar ach dat had ik al veel erger meegemaakt in Spanje, mijn knokkels zijn allemaal kaal van het koude beton.Het nieuwe huis en de tuin dat was pas een verrassing: verwarming, eten en drinken en knuffels……….waanzinnig!

De andere honden in huis heb ik maar gelijk laten weten dat ik de nieuwe Majesteit ben, anders zouden ze misschien nog praatjes krijgen tegen mij! En dat kan absoluut niet! Gelukkig hoef ik alleen maar te kijken en iedereen begrijpt dat ie rustig moet zijn. Het praat ook wel gemakkelijk hoor, met allemaal Spanjaarden, eentje kende zelfs Jaca, want daar had zij ook gezeten!Ik houd helemaal niet van drukte: als de tv aangaat en ik lig toevallig in de buurt dan ben ik heel snel vertrokken naar een van mijn andere bedden. Dat is hier ook heel goed geregeld: overal kan ik lekker zacht en languit liggen.

Toen ik net aankwam was ik zo vreselijk moe, gelukkig werd dat door alle rust en lekker eten wel beter na een paar weken, maar ineens voelde ik me weer zooooo vreselijk moe, elke dag erger dan de vorige. Mijn baasje vond het ook maar raar en heeft mij helemaal laten nakijken en ach ja hoor, ik heb Leishmaniose…………dus aan de pillen….wel drie per dag……...maar ja, die stoppen ze in mijn holle kies, dus ik merk er weinig van.
Het helpt wel een beetje moet ik zeggen, ik voel me langzaamaan iets minder moe zodat ik weer wat actiever mee achter de konijnen aan kan lopen en loeien.
Loeien, dat is wel mijn beste kwaliteit en o ja, snurken kan ik ook zo enorm goed. Ze vinden dat prettig om te horen hier in huis, raar he?

Ik heb het maar getroffen met mijn nieuwe honden vrienden; vooral de grote Thor, die is wel stoer en heerlijk volgzaam: hij gaat overal met mij mee; dat schijnt hij vroeger te hebben geleerd toen Majesteit 1 hier woonde. Erg handig en gezellig!Mijn baasje is ook helemaal ok, ze past goed op mij en wacht braaf als ik erg langzaam loop. Ik ben doodsbenauwd dat ik haar zomaar kwijtraak, dus ik let altijd heel goed op waar ze is en als ik haar niet zie dan volg ik snel haar spoor en vind haar weer.

Al met al ben ik een heel gelukkige ouwe dame tegenwoordig; ik hoop maar dat die ziekte verdwijnt zodat ik nog heeeeeel lang van alle mooie dingen kan genieten! Ik wens alle honden die hun geluk nog niet hebben gevonden heel veel succes en ik wil alle mensen en honden bedanken met wie ik veel tijd in Jaca heb doorgebracht en die heel erg lief voor mij zijn geweest.Wat ben ik trouwens een prachtige mooie Majesteit, nietwaar?!

   
Klik en help ons helpen