Joey


fiogf49gjkf0d

Aquillo (een kleine Podenco Andaluz) hebben wij op 1 september 2004 bij Caat opgehaald. Hij was het enige hondje dat niet naar ons toe
kwam om ons te begroeten. Hij bekeek alles van een afstandje terwijl ik bedolven werd door de andere om me heen krioelden honden, waarvan de een na de andere boven op mijn schoot sprongen.Even twijfels. Was dat dit leuke hertachtige hondje van de foto?
Zou dat wel goed komen? Een hondje die niet eens enthousiast komt kijken wie er nu weer op de koffie kwam bij Caat? Toch maar even mee wandelen dacht ik. En anders als het niet klikt, dan maar misschien de zwarte galgo pup met veel te lange staart. Zover is het niet gekomen. Een proefwandelingetje met dat eigenwijze kleine afstandelijke hondje was best wel leuk. Al vond hij de lijn maar niets en keek wat wantrouwend naar me op. Maar ik was verkocht. Dit hummeltje met grote kop en klein lijfje op hoge pootjes had duidelijk een eigen huis nodig. Hij was al een keer geplaatst geweest, maar hij kwam terug omdat dit hummeltje van amper 4 maandjes oud niet alleen thuis kon blijven. Nee natuurlijk niet. Dit hondje was met de fles grootgebracht door Rita en later in de opvang gekomen in het gezellige en huis van Caat. Alleen was hij dus nog nooit geweest. 

En nu iets meer dan een jaar later, zou ik me een leven zonder Aquillo niet meer kunnen voorstellen. Het was een klein schuchter en vrolijk kereltje en is nu een iets groter brutaal en nog steeds heel vrolijk kereltje. En een paar uurtjes alleen thuis blijven? Ja dat kan hij inmiddels zonder janken en zonder bench! Zoals een Podenco betaamt zet hij graag alles naar zijn eigen hand. Maar hij doet dat altijd zeer subtiel zonder echt te zeuren. Als hij tijdens het wandelen een bepaalde kant niet op wil, verzet hij gewoon geen poot meer. Wil hij iets lekkers extra? Dan pakt hij enthousiast mijn hand en trekt me mee naar het blik waar de pensstaafjes in zitten. En als ik vraag wat hij wil dan kijkt hij naar het blik en begint dan zeer uitbundig te kwispelen.. Bied daar maar eens weerstand tegen. En hij is de grootste levende knuffel van het hele land. Hij kan er nooit genoeg van krijgen ieder moment dat we ergens gaan zitten kruipt ie dicht tegen ons aan om gekroeld te worden en valt dan subiet in slaap 

Wie had ooit kunnen denken dat dit kleine lieve monstertje, ooit amper 4 weekjes oud in een vuilcontainer was gedumpt.
Hij heeft een nu een leventje als een vorst. Heeft naast zijn eigen bed op poten ook alle andere stoelen en banken tot zijn zetel verheven. Iedere dag gaat hij mee naar het strand en hondenbos, waar hij uren lang mag rondrennen en snuffelen. Hij heeft vriendschap gesloten met zwerfkatten hier in de buurt. Hij heeft een vast vriendinnetje: een edele Whippetdame, waar hij ook nog af en toe mag logeren als wij een weekendje weg willen. En het eten daar heeft hij al helemaal niet over te klagen. Elke dag vers, echt vers eten. In bouillon en met kruiden (peterselie, marjolein, tijm) en knoflook gekookte zilvervliesrijst, verse groenten (wortels, spinazie, bloemkool, paprika enz.), stukjes fruit (peer, appel, bessen, aardbeien etc) yoghurt, rundvlees, runderhart, pens, kippenvlees, kippenmaagjes, kippenhartjes, lamsvlees , lamshart, zalm, tonijn en heel af en toe een stukje kaas, een ei en een likje pindakaas. En om de dag zelfgebakken hondenbrood. Heerlijke kalfsbotten voor de tanden, kauwstaafjes en bovenal knuffeldieren om lekker te slopen. En zijn tanden worden ook nog regelmatig gepoetst.
En Spanje? Dat land hoeft van hem echt niet meer!


   
Klik en help ons helpen