Grafi


fiogf49gjkf0d

raag wil ik mijn eerste ervaring om een hond te adopteren vertellen. ik heb mijn honden nl. altijd als pup gehad en ook steeds hetzelfde ras, nl. een wetterhound, Anne.Ik wilde er graag eentje bij maar een niet al te grote hond. viavia kwam ik in contact met dzg. Ik heb er lang over gedaan om te kiezen, je wilt er eigenlijk wel 3 maar uiteindelijk heb ik voor Grafi, nu Hummer geheten, gekozen. Hij komt uit Sesimbra.Toen we heb opgehaald hadden en thuis kwamen, stond Anne, mijn andere hond, kwispelend bij de achterklep van de auto. Hummer trok zijn lip op en begon gevaarlijk te grommen. Dat was ook gelijk de enige keer. Ik haalde hem uit de bench en het ging eigenlijk gelijk goed met Anne. Hij was natuurlijk niets gewend en was heel schrikkerig. Ook was hij heel mager. Je zag zijn ruggegraat en heupen en ribben. Hij at heel slecht en al helemaal geen brokken. Ook kon ik bijna geen halsbandje om krijgen en was hij vreselijk bang voor deuren. Als hij door de deur moest, dan vloog hij erdoor. Ook wilde Hummer steeds ontsnappen. Ik woon aan een vrij drukke weg en als ik even de deur uit moest, slipte hij tussen mijn benen door naar buiten en kreeg ik hem niet meer te pakken. Wat een hartkloppingen kreeg ik daar steeds van. Hij wilde ook nooit naar binnen. Van buiten naar binnen was een ramp en hij keek alleen maar naar de deur. Dat vond hij een heel eigenaardig raar ding. Over bruggen lopen wilde hij ook niet.Na 3 weken ging alles al steeds beter. Hij luistert goed en liep eigenlijk al heel snel los. Alleen eten bleef een drama. Hij had ook een wondje dat niet heelde.
Bloedonderzoek wees uit dat hij bloedarmoede heeft. Dat kan hartworm of leismaniose betekenen zei de dierenarts. Hij heeft nu een kuur tegen de hartworm en we hopen dat dat het ook is. Dan moet hij na de kuur geen bloedarmoede meer hebben en aangekomen zijn. Hij krijgt nu alleen maar vers vlees en daar is hij dol op. Hummer is nu na 3 maanden een heel vrolijke blije energieke hond die het liefst samen met Anne op het kussen ligt. Lekker warm. Het zijn 2 maatjes en de een beschermt de ander. Laatst waren we op Terschelling een hele moeilijke route aan het wandelen en iedere keer als ik het moeilijk had met gladde hellingen met prikkers etc. liep Hummer pal achter me alsof hij me wilde helpen. Was het terrein weer makkelijker dan ging hij er als een haas vandoor maar kwam weer terug als hij zag dat ik het moeilijk had. Dat vond ik heel wonderlijk. Ook toen ik me een keer niet zo veilig voelde tijdens de late avondwandeling, stond hij ineens naast me. Alsof hij het allemaal voelt.Vorige week hebben we Kip, zijn broertje die in Scheveningen woont, ontmoet. Hummer speelt normaal helemaal niet met vreemde honden maar met Kip was het gelijk raak. Spelen en verschrikkelijk hard achter elkaar aan rennen. Het strand is geweldig voor ze. Ze lijken niet alleen op elkaar maar hebben dezelfde mimiek en gedragingen. Echt een heel leuk ontmoeting. Ik ben heel blij met Hummer en moet heel vaak om hem lachen. Ik hoop dat hij heel lang bij me blijft.

 

Met vriendelijke groet,

Angela de Leeuw,


   
Klik en help ons helpen