Stony


fiogf49gjkf0d
Hoi allemaal,

Ik ben Stony. Bijna een jaar geleden op 13 maart 2009 heb ik na bijna twee jaar mijn hondenhuisje in Sesimbra ingeruild voor een nieuwbouwwoning op het Hollandse platteland. Het was die dag vrijdag de dertiende en er gebeurden ineens allemaal vreemde dingen. Ooo.. dacht ik, ik vertrouw dit niet. Ik werd slaperig en toen in een kooi gedaan. Een tijd later werd ik daar door twee vreemde mensen uitgehaald. Ik was in Brussel werd me verteld, maar ze hadden bedacht dat ik in Friesland ging wonen. Zei me niets, maar het was in ieder geval net zo ver weg als Brussel. In het donker kwam ik daar aan. Ik was nog steeds wat slaperig van de reis, maar ik zag daar een lekker mandje staan dus daar ben ik eerst maar eens in gaan liggen.

De volgende dag was ik weer een stuk helderder en ben ik alles maar eens gaan verkennen. Ik bleek twee nieuwe baasjes te hebben. Mijn nieuwe baasjes hadden gedacht dat ik nog wel wat angstig zou zijn. Ik had immers vrijwel mijn hele leven, bijna twee jaar, in het asiel gezeten. Maar ja,… toen kenden ze mij nog niet. Bang,.. ik…? Ik ben een heel stoer mannetje. Oké, sommige dingen waren nog niet helemaal bekend (bijna alles met een stekker dat geluid maakt), maar dat jaag ik dan gewoon weg. Dit vervelende brombeer die wekelijks over mijn gazonnetje rijdt heeft er aardig van langs gehad. Hetzelfde zou ik doen met dat vreemde wezen wat met opgeheven staart door mijn nieuwe huisje loopt. Helaas werd dat niet zo gewaardeerd door mijn nieuwe baasjes, dus nu laat ik haar maar met rust. Ze wil toch ook niet met me spelen. Voor auto’s en fietsen moet ik wachten. Ben ik het niet mee eens. Ze kunnen toch ook wel voor mij wachten?

Voor de rest kreeg ik veel aandacht wat mijn ego altijd goed doet. De visite was de eerste dagen afgezegd, omdat ze dachten dat het te druk voor mij zou zijn. Had van mij niet gehoeven hoor. Al die mensen die mij een leuk hondje vinden. Geen probleem hoor! Maar als ik dan zo’n leuk hondje ben….waarom heb ik dan zo lang in het asiel gezeten?
Nu ik eindelijk mijn eigen huisje heb bewaak ik het goed. Alle inbrekers jaag ik weg. Dat het die aardige buurman was die mij een keer uit zou laten, kon ik ook niet weten toch? …..Bij de overburen was laatst wel ingebroken. Ze waren van alles kwijt hoorde ik van de andere buurvrouw. Ik dacht die ochtend al, wat moet al die rotzooi in de bosjes. Toen we er weer langs liepen heb ik er maar even wat er uitgevist. Een stuk leer met allemaal stukjes plastic waar die tweevoeters altijd zo gek op zijn. Dat hebben we toen naar die mevrouw gebracht. Alle stukjes plastic zaten er nog in. Die mevrouw vond mij ineens een heel leuk hondje. Al die keren dat ik tegen haar struikje had aangeplast werden me direct vergeven. Die mevrouw vond dat bosje ook ineens heel interessant. Ging er ook direct snuffelen. Die tweevoeters zijn net zo gek op dat plastic als ik op mijn kluifje. Later heb ik van die mevrouw nog kluifjes gekregen. Die werden direct verstopt…. ik bedoel opgeborgen, maar die had ik natuurlijk nog sneller gevonden dan die portemonnee.

Wel koud hier in Nederland hoor. Wordt ik ’s ochtends vroeg mijn mandje uitgevist om te gaan wandelen in de kou. Ik blijf liever liggen. Ben niet zo’n ochtendhond. Het pigment in mijn neus ben ik ook al kwijtgeraakt, die zon zie je hier toch bijna niet. De brokjes smaken hier wel goed. Komt goed uit want ik heb altijd honger. Toen ik hier net was heb ik heel veel brokjes gegeten, totdat ze helaas op het idee kwamen dat ik te dik werd. Ben ik het niet mee eens. Ik geniet gewoon van de goede dingen van het leven.Ik ga nu ook naar school. Ben één van de besten van de klas. Ja, als ik wat lekkers krijg dan snap ik alles hoor. Vreemd is dat ze ook buiten school lijken te verwachten dat ik de oefeningen doe als zij dat willen. Ze snappen zeker niet dat ik mijn dagelijkse lolletje natuurlijk niet kan missen.

Kort geleden gingen we trouwen en op huwelijksreis. Ik wist toen ook niet wat dat was. Nu wel, trouwen betekend poseren voor de camera. Maar ja dat kende ik natuurlijk al. Huwelijksreis is het leukste. Dan ga je op een grote boot, daarna de hele dag over het strand rennen en tot slot eten bij kaarslicht. Maar ja, tegen die tijd lag ik al uitgeteld onder de tafel. Nu zijn we aan het wachten tot ons mensenpuppy zich aandient. Volgens baasje ben ik ook net een peuter. Ik wordt vast een goede grote broer.Ik moest van mijn baasjes zeggen dat ze heel blij met me zijn omdat ik een heel lief en vrolijk hondje ben. Op de foto’s zien jullie mij op mijn eerste sneeuwdag. Wat een schrik was dat zeg, direct tot aan mijn neus in de sneeuw.

   
Klik en help ons helpen