Amelie


fiogf49gjkf0d
Nadat we onze hond Saba in februari 2014 moesten laten inslapen, had ik het idee om geen andere hond meer te nemen. Mijn man, Paul, en onze dochter, Sanne, moesten daar om lachen: “ ja hoor, natuurlijk…pfffff…wat denk je zelf…..jij kan niet zonder een hond”.

In juni begon het inderdaad weer te kriebelen en begon te speuren op internet, ik wilde geen hond van een broodfokker en het liefst eentje die een nieuw thuis hard nodig heeft.
Ik kwam terecht op jullie website en heb eerst gekeken naar de honden die al in Nederland opgevangen zijn. Maar… nergens had ik een “klik” mee.
Omdat onze vorige hond ook uit Griekenland kwam, ging ik snuffelen tussen de Griekse dames.

Ik had gelijk een voorkeur voor Amelie maar zocht verder en vond er nog twee die ik een thuis wilde geven. Paul en Sanne hadden ook op de site gekeken maar werden er zo treurig van (ze zijn allemaal zóóóó lief en zóóóó zielig) dat we een keuze gingen maken uit de drie die ik gevonden had. Ook de buurvrouwen en een collega, die regelmatig met onze vorige hond wandelden en/of tijdens onze vakantie het logeeradres was, kregen een mail met de drie hondjes om hun voorkeur aan te geven. Dat vonden ze een grote eer.
Het werd Amelie, yes!

Op 4 augustus heb ik telefonisch contact opgenomen om naar Amelie te informeren en werd een en ander besproken (waarom de keuze voor Amelie, uren alleen thuis, wat te doen bij slopen, bench, slipketting enzovoort). Tot mijn grote verbazig en teleurstellng had ik een dag later een afwijzing in de mail ?. Ik las de reden van de afwijzing nog eens door en zag dat het telefoongesprek niet goed verwoord was. Natuurlijk laat je een hond niet 8 uur alleen thuis…
Het had nogal wat voeten in de aarde om DZG te overtuigen dat Amelie bij ons een goed thuis zou krijgen. Het is goed dat jullie streng zijn en goed opletten of een hond écht beter af is voor de rest van zijn/haar leven en niet wordt teruggegeven om opnieuw geplaatst te moeten worden. Maar als je er middenin zit en je wilt er voor de volle 100% voor gaan, valt dat niet mee.

Tijdens de voorcontrole met Juliette hebben we aangegeven dat ik Amelie zelf wilde ophalen, als we akkoord kregen voor de adoptie, en ik zodoende zelf vluchtbegeleider werd. Op die manier konden we zelf bepalen wanneer ze zou komen en vrije dagen plannen.
In september en oktober had ik onmogelijk vrij kunnen krijgen en daarom leek ons zo vlak voor de Kerst de beste optie. Misschien moest Amelie daardoor langer in Athene blijven maar dan hadden we 4 weken vrij en alle tijd om haar aan de nieuwe omgeving te laten wennen.

Op 28 augustus, de dag dat ik mijn 25-jarig jubileum vierde, kwam het verlossende woord dat Amelie voor ons gereserveerd was. HOERA?.
Een groot deel van de feestavond is aan me voorbij gegaan (sorry collega’s) omdat ik alleen maar aan Amelie kon denken. Gelukkig heb ik de foto’s nog….
Op 29 augustus tickets geboekt en de vluchtnummers doorgegeven aan Juliette, zodat zij Amelie kon bijboeken. De tijd tussen het boeken en het uiteindelijk vliegen duurde en duurde…maar 21 december vloog ik naar Athene. Ik maakte kennis met Vicky (wat een topper!) en heb met haar gegeten. Ik had vooraf via mail gevraagd wat ik mee kon nemen en had een extra tas met dekens meegenomen. ’s Ochtends 22 december naar het vliegveld om 3 honden in ontvangst te nemen en vloog ik terug met 2 honden in het ruim en eentje in de handbagage. Wat een lieverdjes alle drie.

Het vliegtuig mocht pas een uur later vertrekken dan gepland omdat op Schiphol een baan was afgesloten i.v.m. de harde wind. Ik vond dat erg zielig voor Amelie en Giselle (?) in het ruim, maar ook voor de kleine in de handbagage.
Om half 4 ’s middags landde ik op Schiphol en de honden zouden naar de bagagehal worden gebracht als de 2 rondes voor de “normale” bagage klaar waren. Maar om half 5 nog steeds geen honden. Vragen bij de servicebalie van de KLM; de dame die daar zat was buitengewoon onvriendelijk maar wilde dan toch wel gaan bellen….ik moest geduld hebben.
Om kwart over 5 nog steeds geen honden, weer vragen. Geduld was weer het antwoord, maar dat begon zo langzamerhand wel op te raken. Toen ik voor de derde keer ging vragen trof ik een andere medewerkster aan, die wel serieuze actie nam. Het was duidelijk dat de honden zoek waren op Schiphol, ze waren wel uit het vliegtuig gehaald, maar waar ze daarna naartoe waren gebracht….niemand die het wist. Uiteindelijk na ruim 2,5(!) uur waren ze terecht. Wat een schande! Juliette, de adoptanten voor Giselle(?), Paul en Sanne zaten te wachten en te wachten, en vragen en vragen….
Daarna was de overdracht met Juliette en konden we Amelie mee naar huis nemen. Ze wilde eerst de auto niet in, maar toen ze eenmaal zat, had ze het reuze naar haar zin en zat nieuwsgierig naar buiten te kijken.

Thuisgekomen ging ze op onderzoek uit en zat na een uur al op de bank naast onze dochter Sanne. Uitlaten en naar bed, want we waren alle drie gesloopt van het energievretende wachten op Schiphol. Amelie liep mee de slaapkamer van Sanne in en heeft daar de hele nacht geslapen. Geen gepiep of geblaf.
Het zindelijk worden duurde even, Amelie begreep niet wat ze buiten moest doen, en ze vond het buiten erg eng. Bang voor auto’s, fietsen, fietsers, buggy’s, trams, andere honden: alles. Dan ging ze achter je been staan voor bescherming. Ook binnen was ze bang voor de televisie en haar spiegelbeeld, dan ging ze grommen als een leeuw.

Maar elke dag zagen we kleine stapjes voorwaarts, en zodra ze geplast en of gepoept had gingen we gelijk weer naar binnen. Op die manier beloonden we haar als ze buiten haar behoefte had gedaan en dat heeft geholpen. Nu is ze zindelijk, vind het heerlijk om te wandelen, en geeft zelf aan als ze moet plassen of poepen. Dan gaat ze bij de voordeur staan.

Ze loopt sinds half januari mee met de honden-uitlaatservice en het staartje gaat steeds verder omhoog. Elke dag krijgen we foto’s, filmpjes en verslag hoe het gaat. Sinds vorige week kan ze los en rent en “speelt” met de andere honden. Het spelen met andere honden lukt niet al te best….ze spring er gewoon bovenop. Gisteren zijn we naar het strand geweest en ze komt netjes als we haar roepen. Ze houdt goed in de gaten waar wij lopen.

Op zaterdag volg ik een hondencursus (puber) en dat vindt ze heel leuk: ze is erg leergierig en geconcentreerd. Als we dan thuiskomen gaat ze helemaal los? en springt van haar kussen, via de poef op de bank en weer terug. Meestal ga ik aansluitend naar het “Hondendijkje” in Monster zodat ze haar energie kwijt kan. Het is alsof je een koe weer voor het eerst de wei in ziet gaan?

Ook is ze lekker ondeugend en komt helemaal trots aanlopen, staart omhoog, met een handdoek, scheerkwast, schoen, pantoffel, sok, ovenwant…. en neemt het mee naar haar kussen. Zo ontzettend gaaf om te zien! We verstoppen ook dingen zodat ze lekker bezig is als wij de deur uit zijn en zij wacht op de uitlaatdienst. ’s Middags vinden we de dingen terug op haar kussen?.
We moeten erg om haar lachen vooral als ze zich uitrekt: dan strekt ze eerst haar ene achterpoot horizontaal en daarna de andere. Het is net of ze aan het balletten is aan de barre. Ze kan ook heerlijk suf opkijken….vroeg er iemand iets? Heb ik iets gemist?

Ze is erg aanhankelijk en komt zelf haar knuffels bij ons halen. En na het eten komt ze voor me staan alsof ze me komt bedanken…. en laat dan een boer, haha. Elke dag, fantastisch!
Ons leven is mooier geworden nu Amelie bij ons woont. En ik weet zeker dat dit andersom net zo is.

Bedankt dat ze bij ons mag wonen!

Vriendelijk groet,
Sandra, Paul, Sanne en Amelie
   
Klik en help ons helpen