Airo


fiogf49gjkf0d
Milo kwam op 6 september 2009 naar Nederland. Hij kwam terug met het transport dat naar Sevilla was gegaan. In eerste instantie kwam Milo hier in de opvang. Omdat hij zo bang voor mensen was. We hebben toen afgesproken dat, mocht het niet gaan, hij hier mocht blijven wonen. Milo was een mager mannetje van 10 maanden oud. Maar hij is zo leuk, dat hij hier is blijven wonen bij Archie, Phoebe, Nygra en de 3 poezen.
 
Net aangekomen (met bench en al uit de auto gehaald) kwam hij er meteen uit. Ik dacht al dat het wel heel goed ging. Maar hij liep de tuin in om te poepen (diarree) en over te geven. Daarna ging hij er gauw weer in liggen. Beetje bij beetje kwam hij bij. Hij bleek een infectie in zijn darmen en in zijn urine te hebben. Ook kreeg hij terug kennelhoest. Maar na wat kuurtjes antibiotica knapte hij zienderogen op. Zowel lichamelijk als geestelijk ging het steeds beter. Ik mocht hem aaien! Weken later mocht ook mijn moeder, die hij toch regelmatig ziet, hem aanhalen.
En nu is hij hier precies 3 maanden. Wat is hij opgeknapt. Voor mij is het echt een kroelertje. Hij geniet in huis. Speelt veel met 1 van de andere honden en gaat ook graag bij ze liggen. Hij is dol op vers voer. Loopt de laatst tijd ook veel met speelgoed rond. In huis is hij helemaal op zijn gemak.
Milo geniet van wandelingen. Hij rent achter Phoebe aan en hangt dan in haar staart. Hij snuffelt en graaft putten als hij denkt dat er iets onder zit. Als het te druk is dan is hij minder op zijn gemak, hij rent dan luid blaffend op mensen af. Maar dit wordt ook al minder. Van vreemden moet hij nog niks hebben. En hij kan nog van veel dingen schrikken. Bepaalde geluiden (zoals een tubetje handcreme dat bijna leeg is) en bepaalde bewegingen (dansen is nog uit den boze). Maar gelukkig kan hij heerlijk ontspannen liggen slapen en hard snurken af en toe. Het liefst slaapt Milo in een mandje naast bed, net als de andere honden. En hij vindt het heerlijk als hij in het weekend 's ochtends op bed mag om te kroelen.
 
Een prachtig mannetje met een heel lief karakter. Hoe bang hij ook was (en soms nog is), hij heeft nooit gebeten of zelfs maar z'n tandjes laten zien. a
   
Klik en help ons helpen