Potter


fiogf49gjkf0d
SPROET (POTTER)

Nadat onze hond Boris naar de hondenhemel was verhuisd, zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe hond. Boris kwam uit een Nederlands asiel en we vonden het wel een goed idee om een hond uit een buitenlands asiel een kans te geven. Dus gevoel op nul gezet en het internet afgespeurd.

Via jullie site zagen we Potter; op de foto te zien een luie hond die het prima kon vinden met zijn medebewoners. Hij was een maatje groter dan Boris en hij had een mooie kop. Na wat over en weer gemail, kwamen we tot de conclusie dat Potter voor ons wel geschikt zou zijn. Onze kinderen vonden het adoptiegesprek heel spannend. Voordat de dames van jullie organisatie kwamen, hebben ze al hun speelgoed – uit zichzelf! - opgeruimd om een goede indruk te maken. Het gesprek pakte goed uit en binnen een week konden we Potter al ophalen. Op Schiphol duurde het wachten lang. Potter zat in de grootste bench. Mijn man en ik keken elkaar aan: ‘Deze hond is niet maximaal 55 cm zoals op de site staat vermeld.’ Inderdaad: Potter was 66 cm, dus en hele grote hond. Gelukkig hebben we een beetje de ruimte, dus dat was geen enkel probleem.
 
De naam Potter vonden we niet zo mooi. Ik vond Harry wel leuk en toepasselijk, maar mijn man deed dat aan een collega denken en vond het minder om dan ‘Harry’ te aaien. De kinderen vond Sproet een mooie naam, want de hond heeft 20 (hebben ze zelf geteld) sproeten op zijn neus. Nou dan past hij prima bij ons gezin, want we zitten alle vier onder de sproeten en zelfs ons konijn heeft sproeten en nu dan ook de hond.
 
In het begin was Sproet erg op zijn hoede. Zijn mand stond achterin de huiskamer en hij durfde niet verder te lopen dan halverwege de kamer. Ook al riepen we hem dan om dichterbij te komen, hij deed het niet. Onze schoonzus komt uit Colombia en spreekt vloeiend Spaans. Zij heeft in het Spaans geprobeerd om hem over te halen, maar daar trapte hij ook niet in. Als Sproet eten kreeg, dan wachtte hij eerst tot iedereen uit de buurt van zijn etensbak was, en dan pas ging hij er naar toe en begon te eten. Waarschijnlijk heeft hij bij zijn vorige baas echt een ondergeschikte rol aan moeten nemen. Gelukkig was Sproet niet bang of schrikkerig, en het aanhalen van iedereen, vond hij heerlijk. Ook vriendjes of vriendinnetjes die kwamen spelen, konden alles met hem doen.
 
Onze oudste dochter was erg overstuur toen Boris overleed en heeft in de klas ontzettend moeten huilen. De juffrouw had gezegd dat ze haar nieuwe hond mocht laten zien. Ik vroeg nog aan de juf of ze het zeker wist, maar het was goed. Dus ik met bakbeest Sproet naar school. De kinderen vonden het geweldig. Ze mochten vragen stellen en vonden hem natuurlijk super zielig. Na afloop mochten alle kinderen hem aaien. Vijfentwintig kinderen stonden Sproet te knuffelen en Sproet vond alles prima. De juf kwam nog wel even op zijn formaat terug; ze dacht dat we een puppy hadden.
 
De eerste twee maanden heeft Sproet zich heel erg op de achtergrond gehouden. Toen we op vakantie waren geweest en we hem gingen ophalen bij het dieren-pension, had Sproet geen zin om mee naar huis te gaan. Hij dacht waarschijnlijk dat hij weer gedumpt was. Maar eenmaal thuis kwam hij helemaal los. Hij wilde niet meer in de mand liggen, maar ging lekker op de bank liggen. Hij pakte schoenen van de kinderen en ging er zogenaamd op kauwen. Dan renden de kinderen achter hem aan om de schoenen weer af te pakken. Nu heeft Sproet een paar eigen knuffels die hij zelf in de lucht gooit en door elkaar schut. Sproet is het ideale slachtoffer voor verkleedpartijtjes. Dan mag hij Roodkapje zijn, compleet met rode regenjas een sjaaltje om zijn kop en rubberen laarzen aan. Dan kijkt hij een beetje sukkelig, maar vind het allemaal wel best. Ook heeft Sproet zichzelf leren ‘praten’. Zijn de kinderen niet thuis op een tijdstip dat ze dat wel hadden moeten zijn, dan staat hij voor het raam te snuffen. Als hij geaaid wil worden, gaat hij heel hard gapen en maakt daar dan een geluidje bij. Als hij wil stoeien bijt hij in je billen. Maar hij blijft een echte Spanjaard: het liefst houdt hij een hele lange siesta, op de bank of bij mooi weer op de trampoline.
 
We zijn echt ontzettend blij met Sproet. Ook al is stofzuigen nu onze grootste hobby geworden; we willen hem nooit meer kwijt!

Theo, Elles, Kim en Marit
   
Klik en help ons helpen