Nika (voorheen Zoe)


fiogf49gjkf0d
Na ruim vier weken sinds de aankomst op Schiphol, laat ik even weten hoe het met Zoe, voortaan Nika, is.

De komst van Nika is ontzettend snel gegaan. Nog maar een paar weken nadat we besloten hadden een hond via DZG te adopteren, kregen we bericht dat ze meegenomen zou worden naar Nederland en we haar van Schiphol op konden halen. Nadat we de overdracht geregeld hadden, kon Nika mee. Wij hebben geen auto, dus voor we de trein in gingen, zijn we eerst maar even naar buiten gelopen voor een plasje en een hapje. Daarna zijn we met de trein naar huis gegaan. Nika mocht op schoot. In Alkmaar wachtte onze jongste dochter ons met haar auto op, zodat Nika niet eerst nog naar huis hoefde te lopen. Het was allemaal al enerverend genoeg die dag.

Dit is inmiddels ruim vier weken geleden. We zijn al helemaal aan elkaar gewend. Wat een lieve hond is Nika! De liefde lijkt wederzijds. Ze is zoals ik al van de filmpjes op Zakynthos had begrepen, snel van begrip en pakt de dingen snel op. We hebben haar vanaf dag een laten wennen aan een bench, maar mevrouw heeft al snel voor elkaar gekregen dat we het goed vonden dat ze overdag lekker op de bank mocht liggen. Dat is ook in ons voordeel, want daar kunnen we lekker knuffelen.:-)

Met onze katten gaat het redelijk. Twee van de katten, Puk en Remy, redden zich wel. De een is zo sloom dat er geen eer aan te behalen valt voor een jagend hondje, de tweede haalt gewoon uit als Nika te opdringerig wordt. De derde, Otje, zit daar een beetje tussenin, maar nummer vier, Muis, is wel een beetje een sneu. Muis is van nature schichtiger en meer van het sprintjes trekken van punt naar punt in de huiskamer, dan de rest en daarmee reuze interessant voor een hond. Die kat krijgt dus minder rust. Maar gelukkig zijn er hoge tafels en vensterbanken om op te zitten.

Buitenshuis is de wereld nogal verwarrend en eng voor Nika. We hebben de indruk dat ze totaal niet gewend is aan kinderen en wat drukkere situaties. Dat wij naast een school en schoolplein wonen is dus wel overweldigend en eng. Fietsen zijn eng. Veel fietsen nog enger. Vreemde mensen zijn ... vreemd. Mensen moeten echt moeite doen om haar over de streep te krijgen. De vriend van mijn oudste dochter bijvoorbeeld was hier vorige week vrijdag voor het eerst, nadat Nika is gekomen, bij ons thuis en werd flink toegeblaft vanaf een veilige afstand. Maar de volgende dag heeft hij na wat geduld toch wat likjes gekregen. Bij de een gaat het vlugger dan bij de ander merken we. De vriend van de jongste dochter was blijkbaar minder eng. Maar zolang niemand zich opdringt, gaat het naar mijn gevoel hiermee wel goedkomen. En als ik eerlijk ben, heb ik liever een hond die wat terughoudend is, dan een hond die iedereen op straat wil omhelzen.

Na een week was flink mis met de angst op straat. Ik heb toen een feromonenband gekocht en met mijn zus overlegd wat we hier eens aan konden doen. Mijn zus heeft zes whippets, waarvan een reu die zich nergens druk om maakt. Ideaal om mee te wandelen en als voorbeeld te dienen. En dat helpt. Na iedere wandeling lijkt er weer een stukje verbetering zichtbaar te zijn. Los daarvan gaan we zoveel mogelijk naar plaatsen die als stressvol worden ervaren. De stad, de bus, het winkelcentrum in de wijk, enzovoorts. Onze indruk is dat er een stijgende lijn te zien is in haar gedrag buiten. Het staartje staat vaker half tot helemaal omhoog en ze stuitert niet meer bij alles alle kanten op. Een ritje met de bus is inmiddels gewoon geworden.

Vanmorgen heeft mijn man Nika voor het eerst buiten losgelaten. We hadden het er over gehad dat Nika toch een keer haar energie kwijt moest kunnen en aan de lijn is dat een beetje lastig. Volgens mijn man ging het heel goed. Eenmaal los van de riem rende ze op een drafje naar de voordeur, dat was te verwachten, want daar is het veilig tenslotte, maar toen mijn man haar naar zich toe riep, heeft ze toch ook nog even lekker op het terrein naast ons huis gerend.

We zijn ervan overtuigd dat Nika over haar angstjes heen zal groeien, of op zijn minst dat het op een acceptabel niveau komt. Ondertussen genieten we ons suf van haar.

Groeten van Marleen en Piet Hageman uit Alkmaar
   
Klik en help ons helpen