Chicle


fiogf49gjkf0d

Hallo lieve dierenvrienden,
 

Daar ben ik dan met mijn verhaal. Bij mijn baasjes Leny en Rene heb ik het reuze naar mijn zin. Even moest ik wel wennen aan mijn nieuwe naam, want mijn baasjes dachten o, o chicle ( tsjikkel ) wordt vast door anderen verbasterd. Dus heb ik nu de naam Zino, afkomstig van de oppergod Zeus. Nu eigenlijk past dat wel bij mij, want na vele pogingen om 's nachts het laminaat door te willen graven, lig ik nu goddelijk aan het voeteneind in hun bed ( dat bevalt prima ). Ik deed al heel vlug mijn best om aan mijn nieuwe naam te wennen, want dan kon ik lekker los rennen in het park. Ja, voor een beloning doe ik alles en na 3 weken ging het dan gebeuren. Rennen dat ik deed en heel veel leuke hond en zijn nu mijn vrienden geworden. En ja, ik ben ook wel een beetje boevig, want al zie ik een hond met een bal, dan is die voor mij en zie hem dan maar af te pakken. Ik vind wat ik vind is voor mij, maar het schijnt dat het de bedoeling is dat als een bal gegooid wordt je hem terug moet brengen, nu daar heb ik nog een andere mening over. Op een dag nam Leny mij mee naar de dierenarts, ik dacht om even te kijken of alles goed met mij is. Maar nee, nee het was de bedoeling om mijn mannelijkheid kwijt te raken.Nu, daar ik toch geen behoefte had om een gezin te stichten, liet ik dit gelaten toe, want gelukkig bleef Leny bij mij. Hondenmannen ik kan jullie vertellen, dat het mij reuze meegevallen is. Dan denk je nu eindelijk rust. Vergeet het maar, word ik opeens toch nog vader maar dan van een zwartwit katertje van 7 weken. Ergens mijn eigen schuld, want ik kom uit een opvanggezin waar 4 poezen rond liepen, dus Rene was zo blij, want hij had vroeger ook al van deze sluipertjes. Ik kan wel zeggen,dat het voor mij een drukke tijd is geworden. Als dat kleine ding van de kattenbak komt, vind ik dat ik hem grondig moet wassen, gelukkig vindt de kleine het heel fijn, want ik zit niet te wachten op een haal over mijn neus. Maar je moet zo op hem letten, dan hangt hij weer in de gordijnen, wil mijn speelgoed, pikt mijn lievelings kussen in en ga zo maar door. Gelukkig groeit hij goed en kan ik hem al een beetje zijn gaan laten gaan. Ja, aan eten en drinken hebben wij hier geen gebrek, ik weeg nu 13 kg. en volgens mijn arts mag ik 15 kg. wegen. Nu Tyas ( zo heet mijn poezenkind ) en ik hebben het samen heel gezellig. Trouwens ik heb ook een vriendin Noa. Zij woont naast mij en als zij of ik de kans krijgen om over de heg te springen, kunnen wij heerlijk ravotten en knuffelen. Zoals als jullie lezen gaat het erg goed met mij en de barre tijd in Sevilla ben ik wel vergeten. Alleen nu het zo heet is, denk ik er waarschijnlijk aan, want mij zie je niet in de zon liggen, maar op een koele plek in huis. Ik hoop, dat ik jullie goed op de hoogte heb gebracht over mijn nieuwe leven en als ik weer tijd heb kom ik weer met een nieuw verhaal.
Groeten ,

Zino, Tyas, Leny en Rene
 

2 maart 2012:

 

Namens mij Chicle ( Zino ),

Ik wil even mijn verhaal kwijt, daar ik veel heb meegemaakt. Nee, Sevilla heb ik achter mij gelaten, want ik kwam bij Leny en Rene wonen. Leny, echt een dierenmens, maar Rene wist niets over honden, nee, een kattenmens. Zoals jullie misschien nog weten, ik ook een kattenvriend, werd verrast met een kitten. Geweldig, vond ik het. Ik likte hem schoon, als hij uit de kattenbak kwam, wij waren echt vrienden. Deed een vreemde kat gemeen egen mij, Tyas mijn vriend, nam het altijd voor mij op. Maar net als in een mensen leven, heb ik op 28 april 2008, veel verdriet meegemaakt. Mijn vrouwtje Leny ging naar haar werk, prima, dat wist ik. Wat ik niet wist, dat er uren later een vreselijk lawaai, alsof de badkamer werd afgebroken, mijn aandacht trok. Ik rende naar boven, baasje,paniek,blaffen enz.enz. Niemand kwam, waarom niet, een uur heb ik geblaft om hulp. Toen kwam eindelijk mijn vrouwtje thuis, ik kon niet meer reageren. Daar ik in mijn paniek, alle door haar, zakken met knuffel beesten voor kinder tehuizen had gesloopt. Ik was moe,bang en verdrietig, maar Leny wist het nog niet.
Wat ik al wist, mijn baasje was dood. Weken durfde ik niet meer naar boven, maar mijn vriendje Tyas en Leny gingen wel naar boven, ik heb besloten, ik ga ook.
Vanaf die dag, slaap ik op de kant van mijn baasje. Denk nu niet, dat dit mijn ergste verdriet was. Op 29 oktober 2011, ging mijn vriendje Tyas buiten wandelen. Maar hij kwam maar niet thuis. Twee dagen hebben Leny en ik gezocht, brieven bij buurtbewoners in brievenbussen gedaan. En toen, om 22.30 31 oktober 2011, kwam mijn vriendje thuis, vreselijk gewond, aanreden. Dit was de laatste keer, dat ik hem nog levend gezien heb, hij had zoveel pijn. Vrouwtje heeft mijn vriendje van 5 jaar oud moeten laten inslapen. Dit door degene die hem heeft aangereden, een mens zonder geweten is geweest.
Wat was ik verdrietig, ik bleef Tyas maar zoeken, zat zelfs op zijn vaste stoel, liep hem ook buiten zoeken. Ik was gewoon zeer verdrietig, miste Tyas, miste gezelligheid van een kattenvriend. Gelukkig zag mij mijn vrouwtje dit ook. En heeft mij twee nieuwe kattenvriendjes gegeven. Ook via Dierenhulp zonder vrienden, geweldig, ook Spanjaarden.Wel zij hebben een verdrietige tijd meegemaakt, gevonden in een doosje, drie weken oud. Ook zij hebben een Griekse naam gekregen met betekenis. Wel vreemd, daar ons vrouwtje een over,over opa uit Spanje heeft. Maar zij heeft waarschijnlijk iets Grieks, zij heeft ons dan ook Griekse namen gegeven, ik heet nu Zino: koosnaam van de oppergod Zeus, mijn kattenvriendjes, eerst Jamie en Harrry, nu:Doran, gift, cadeua en Ektor: hij die overwint.Ons vrouwtje heet Helena: licht,lichtend,de stralende en Catharina: de altijd reine, zuivere

Groetjes aan onze honden,poezen en katervriendjes.

 


   
Klik en help ons helpen