Lora


fiogf49gjkf0d
November 2011 had ik de beslissing genomen om een derde hond aan te schaffen. Niet dat mijn 2 lieve Ierse Setters me geen liefde en plezier genoeg geven, integendeel, maar ik heb in mijn vriendenkring een aantal mensen die reeds een hond uit het buitenland hebben geadopteerd en daar zoveel genoegen van hebben dat ik dacht, ja waarom eigenlijk niet. Waarom geen hond nemen die de tegenslag heeft gehad om op de verkeerde plaats geboren te worden. Eerst was ik een beetje bevreesd om op de site een kijkje te nemen want bij het zien van al die onfortuinlijke dieren is het natuurlijk moeilijk om een keuze te maken. Ja zou ze allemaal willen helpen.

Maar daar zag ik haar dan staan bij de pechvogels mijn Lora. Zo triest met haar voorpootje in het gips, zo mager, maar toch met een nog steeds die trouwe blik in haar ogen, zoals je die alleen bij dieren vindt. Ik heb me dan ook meteen kandidaat gesteld om haar te adopteren. En eindelijk na enkel maanden, die wel jaren leken te duren, mocht ik haar op 5 april afhalen in Nederland op de parking. De rit van Belgiê naar Nederland heeft nog nooit zo lang geduurd. Bij aankomst daar om 16u stond er al een groep mensen klaar die ook op hun hond stonden te wachten. Even zenuwachtig en nieuwsgierig als ikzelf was, Want zeg nu zelf, een hond die je enkel op foto hebt gezien wil je nu eindelijk na maanden ook wel in ’t echt zien. Toen de bus eindelijk aankwam was de spanning en vreugde te snijden en iedereen wou natuurlijk een kijkje nemen aan de ramen om te zien waar hun nieuwe huisgenoot zat.

 
Toen ik haar in mijn armen mocht nemen wist ik meteen dat het goed zat. Bij thuiskomst werd dat gevoel nog eens bevestigd toen ik zag hoe zij werd verwelkomt door mijn setters en hoe zij zich gedroeg tegenover hen, gewoon de max.
Reeds na 2 dagen liep zij al mee los tijdens de wandelingen en wijkt geen moment van mij en haar 2 bodygards. Vanaf nu zijn het 3 partners in crime waarvoor alles in’t leven spelen is. Eten, slapen, spelen en kattenkwaad uithalen, alles doen zij samen, eigenlijk grappig om te zien. Vaak zijn we tijdens onze wandeling met 10 a 12 honden en dan zie je dat ze met haar blijdschap bijna geen blijf weet. Alles is best voor haar en ze geniet dan ook van alles met volle teugen.

Ja het gaat haar héél goed, zelfs in mijn stoutste dromen had ik niet durven hopen dat het ZO goed zou gaan. Ik durf dan ook te zeggen dat ik de perfecte roedel heb, bedankt dzg voor deze toch wel zalige hond.

Veel liefs en succes in de toekomst
Christine Van Loock
 

   
Klik en help ons helpen