Yoko


fiogf49gjkf0d
Eigenlijk was het niet de bedoeling om nog een hond te nemen, naast onze zeer lieve Friese Stabij. Maar het zien van de foto van Yoko, toen nog in het asiel van Castalla, was liefde op het eerste gezicht. En de soms zeer trieste verhalen op de site over het lot van zwerfhonden in het buitenland, deden ons definitief besluiten toch voor Yoko te gaan en haar een beter leven te bieden. Als je zo'n besluit hebt genomen, lijkt de tijd tot haar aankomst ontzettend lang te duren. Een mandje, een riempje en een lieve vriend, Boefje, lagen in Amsterdam al heel lang op haar te wachten. Uiteindelijk is het allemaal, dankzij de vrijwilligers van DZG, heel snel gegaan. Om alvast te wennen was Yoko door Marina, een van de de Nederlandse vrijwilligsters in Castalla, in huis genomen, en kregen we updates met foto's. In de tussentijd was de vlucht geregeld en een maand later stonden we op vliegveld Eindhoven te wachten tot het schattige minihondje eindelijk arriveerde. Vrolijk kwam ze, aan de riem, de bagagehal uit. Alsof er niets aan de hand was stapte ze achter in de auto, en of het de normaalste zaak van de wereld was, sliep ze s'nachts als een blokje in haar nieuwe mandje. Sindsdien is het alsof ze er altijd is geweest. Ze windt iedereen om haar pootje, is (binnen) erg braaf, al is ze buiten nog steeds een ongeleid projectieltje, dat zit er een terrier XXL in dat kleine kopje. Maar al na twee dagen springt ze niet meer op de bank en op bed, ze leert reuze snel. En dat onze stabij toch echt de nummer 1 blijft - ze is weleens venijnig tegen onze goeie lobbes - is af en toe ook een beetje moeilijk voor haar, maar dat leert ze wel. Dat ze Leishmania heeft, wisten we. Dat ze ook nog niet van de Ehrlichia af is, is een tegenvaller, het is nu te hopen dat ze er geen last van krijgt. Maar verder zijn we erg blij met ons kleine Spaanse zwerfprinsesje, dat nu als Wifi door het leven gaat. Los lopen gaat (nog) niet, maar af en toe maak ik haar met een koppelriempje aan onze stabij vast, die buiten wél goed luistert. En dan is het samen diepe kuilen graven, en genieten. Nogmaals heel veel dank aan alle vrijwilligers van DZG en het asiel in Castalla, die fantastisch werk doen!
Groet M.Brandt
 
 
 

   
Klik en help ons helpen